ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : พลิกชีวิตชาวเลสู่ราชาแห่งมหาสมุทร

        แสงอรุณเริ่มปรากฏ แสงสลัวจาง ๆ สาดส่องลงบนหุบเขาที่ชายร่างกำยำอาศัยอยู่ ตามซอกเขาและหุบเขายังคงมีหมอกยามเช้าลอยละล่องราวกับม่านผ้าโปร่งบางที่เพิ่มความลึกลับและสลัวรางให้กับสถานที่อันเงียบสงบแห่งนี้ หลินอวี่ตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางกลับ

        ชายร่างกำยำไม่รีรอ เขาถือมีดลอกหนังที่คมกริบจัดการกับหมาป่าสองตัวนั้นด้วยท่าทางคล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่าชำนาญมาก เพียงไม่กี่ครั้งก็ลอกหนังหมาป่าออกมาได้อย่างสมบูรณ์

        หนังหมาป่านั้นยังคงมีความอุ่นและมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ท่ามกลางแสงยามเช้า จากนั้นเขาก็แบ่งและจัดระเบียบเนื้อหมาป่าอย่างระมัดระวัง แล้วจัดวางเนื้อหมาป่าที่ยังสดและนุ่มลงบนรถของหลินอวี่อย่างเป็นระเบียบ หลินอวี่รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก หลังจากกล่าวขอบคุณชายร่างกำยำซ้ำ ๆ แล้ว จึงรีบบังคับรถค่อย ๆ จากไป

        เมื่อกลับถึงบ้าน หวังอวี่เฟินผู้เป็นแม่กำลังยุ่งอยู่ในลานบ้าน ส่วนน้องสาวหลินเหยากำลังเล่นอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นหลินอวี่บังคับเกวียนลาเข้ามา ทั้งสองคนก็หยุดสิ่งที่ทำอยู่ทันทีและรีบเดินเข้ามาหา "วันนี้ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้?" หวังอวี่เฟินมีสีหน้าแปลกใจ เพราะปกติถ้าเดินทางจากเมืองอิงโข่วกลับมาบ้านไม่มีทางจะถึงเร็วขนาดนี้แน่นอน

        "ผมตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แล้วเกวียนลาก็วิ่งเร็วด้วยครับ" หลินอวี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมกับพูดปดเพื่อกลบเกลื่อน หากให้แม่รู้ว่าเขาแอบกลับมาตอนมืดค่ำ เธอต้องเป็นห่วงและดุด่าเขาแน่นอน

        ในตอนนั้นเองหลินเหยาก็ปีนขึ้นไปบนรถแล้วเลิกฟางที่คลุมไว้ออก เมื่อเห็นเนื้อและหนังที่บรรจุอยู่ข้างบน เธอก็ชะงักไปทันที ดวงตาของหลินเหยาเบิกกว้าง ปากเล็ก ๆ อ้าค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความตื่นเต้น ท่าทางนั้นราวกับได้เห็นสมบัติล้ำค่า มือเล็ก ๆ ของเธอสัมผัสหนังหมาป่าเบา ๆ และมองเนื้อบนรถด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แม่คะเนื้อ! พี่ชายซื้อเนื้อกลับมาด้วยล่ะ!"

        เมื่อได้ยินคำนี้ หวังอวี่เฟินก็ตกใจทันที รีบปีนขึ้นไปดูบนรถ ในลอบดักปลามีเนื้ออยู่เต็มไปหมดแถมยังมีถึงสองใบเลยด้วย นี่ต้องใช้เงินซื้อมาเท่าไหร่กัน?

        "ทำไมซื้อเนื้อมาเยอะขนาดนี้! หวังอวี่เฟินอุทานด้วยความตกใจ "เนื้อเยอะขนาดนี้ ต้องใช้เงินเท่าไหร่? บ้านเรากินไม่หมดหรอก!"

        พอหวังอวี่เฟินพูดจบ ก็เหลือบไปเห็นหนังสองผืนบนรถ เธอชะงักไปทันที "หมาป่า? นี่คือเนื้อหมาป่าเหรอ?" หวังอวี่เฟินเบิกตากว้าง ในแววตามีความกังวลมากกว่าเดิม เธอรีบเดินตรงไปหาหลินอวี่และถามเสียงเบาว่า "ลูกรัก นี่มันเรื่องอะไรกัน? เนื้อนี่ไม่ได้ซื้อมาใช่ไหม? ลูกเจอหมาป่าระหว่างทางเหรอ?"

        หลินอวี่เห็นสีหน้ากังวลของแม่ จึงรีบโกหกอธิบายว่า "แม่ครับ ไม่ใช่ครับ ผมเจอคนเฝ้าเขาคนหนึ่งระหว่างทาง หมาป่านี่เขาเป็นคนล่าได้ ผมเห็นแม่กับน้องไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว เลยใช้เงินซื้อมาจากเขาครับ"

        "จริงเหรอ? หวังอวี่เฟินถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก เธอสำรวจร่างกายลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อดูว่ามีที่ไหนได้รับบาดเจ็บหรือไม่ เมื่อเห็นว่าไม่มีบาดแผล เธอจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

        "จริงแน่นอนครับ เขายังบอกว่าอยากกินอาหารทะเล ให้ผมหาไปให้บ้างเพื่อเอาไปแลกกับของป่าจากเขา แม่ครับ ผมคิดไว้แล้วว่าช่วงนี้จะหาของทะเลไปให้เขา แล้วเราก็แลกเนื้อ แลกหนัง แลกเห็ด แลกผักป่าอะไรพวกนี้ กับข้าวที่บ้านเราจะได้เปลี่ยนรสชาติบ้างจะได้ไม่กินแต่ของเดิม ๆ อีกอย่างเราต้องสะสมอาหารไว้เตรียมตัวสำหรับหน้าหนาวด้วย"

        "เห็ดหรือผักป่า ถ้ามีเวลาก็ขึ้นเขาไปเก็บเองได้ แต่เนื้อกับหนังนี่แลกมาเยอะ ๆ ได้เลย บ้านเราไม่ได้กินเนื้อมานานมากแล้ว ถ้าได้กินเนื้อบ่อย ๆ จะดีต่อร่างกายของพวกลูก ส่วนหนังนั่นเอามาเย็บเสื้อหนัง เย็บผ้าห่มได้ อุ่นกว่าผ้าห่มฝ้ายตั้งเยอะ" หวังอวี่เฟินกล่าว

        หลินอวี่ยิ้มและพยักหน้า "ผมก็คิดแบบนี้ครับ นี่เป็นโอกาสดี ถ้าทำได้ดี ต่อไปบ้านเราก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเนื้อกินแล้ว"

        พอได้ยินคำนี้ หลินเหยาที่ยืนจ้องเนื้ออยู่บนรถก็ตื่นเต้นราวกับลูกกวางตัวน้อย เธอโดดไปมาพร้อมกับตบมือ "ดีจังเลย ต่อไปจะได้กินเนื้อบ่อย ๆ แล้ว!"

        "ดูสิดีใจจนตัวสั่นเชียว รีบลงจากรถเร็ว เข้ามาช่วยยกเนื้อลง แม่จะทำเนื้อให้กิน พี่ชายต้องรีบเอาเกวียนไปคืน" หวังอวี่เฟินพูดพลางยื่นมือไปอุ้มหลินเหยาที่กำลังตื่นเต้นลงมา จากนั้นจึงบอกหลินอวี่ว่า "เสี่ยวอวี่ เดี๋ยวลูกไปคืนรถ แล้วแบ่งเนื้อนี่ไปให้คุณปู่สามของลูกด้วย เขาดูแลเราดีขนาดนี้ เราใช้รถเขาตลอด ควรจะแสดงน้ำใจบ้าง แล้วตอนขากลับ ให้ไปเรียกพี่ต้าชุนให้มาทานเนื้อด้วย วันนี้เขาไม่ได้ออกทะเล บอกว่าปวดหัวนิดหน่อย"

        "รับทราบครับแม่!" หลินอวี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

        หลินอวี่จอดเกวียนลาไว้ในลานบ้านให้เรียบร้อย จากนั้นจึงรีบกระโดดลงจากรถและเริ่มจัดการธุระ เขาเริ่มจากออกแรงยกเนื้อหมาป่าที่หนักอึ้ง กล้ามเนื้อที่แขนนูนขึ้นเล็กน้อย แม้จะค่อนข้างลำบาก แต่ท่าทางของเขายังคงมั่นคงมาก เขาค่อย ๆ วางเนื้อหมาป่าลงบนพื้น จากนั้นจึงลากหนังหมาป่าลงมาจากรถ หนังหมาป่านั้นยังมีกลิ่นสาบสัตว์ป่ารุนแรง และถูกกางออกในมือของเขา

        หลินอวี่รู้ดีว่าหากหนังหมาป่าที่เพิ่งลอกออกมาไม่ได้รับการจัดการทันที มันจะเน่าเสียและเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว เขารีบหาพื้นที่ว่างในลานบ้านที่มีอากาศถ่ายเทสะดวกและมีแสงแดดเพียงพอ แล้วยกไม้มีขีดวัดระดับที่มีความยาวพอเหมาะสองสามท่อนมาจากมุมกำแพง ใช้เชือกป่านมัดและยึดให้แน่นเพื่อสร้างเป็นราวตากผ้าแบบง่าย ๆ จากนั้นเขาก็ใช้สองมือประคองหนังหมาป่าขึ้นมาเบา ๆ หนังหมาป่ายังคงมีความอุ่นและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ เมื่อสะท้อนกับแสงแดด สีขนจึงดูเงางามเป็นพิเศษ

        หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลินอวี่ก็หันกลับไปหยิบลอบดักปลาใบเล็กจากในบ้าน

        เขาวางลอบดักปลาลงบนพื้น เปิดปากลอบ แล้วเริ่มบรรจุเนื้อหมาป่าลงไป โดยเลือกเนื้อส่วนที่มีมันแทรกและดูนุ่มเป็นพิเศษใส่ลงในลอบดักปลาทีละชิ้น

        ส่วนเนื้อที่เหลือซึ่งกินไม่หมดในเวลาอันสั้น หวังอวี่เฟินบอกให้หลินอวี่ซื้อเกลือกลับมาเพิ่มในการไปเมืองครั้งหน้า เพื่อนำมาหมักเป็นเนื้อเค็ม ซึ่งจะเก็บรักษาได้ง่าย แม้จะกินไปจนถึงปีหน้าก็ไม่เสีย หลังจากบรรจุเนื้อเสร็จ เขาก็มัดปากลอบดักปลาให้แน่น โยนขึ้นบนเกวียนลา แล้วบังคับลาแก่เดินทางไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้าน

        พอถึงลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงบ่นของหลี่ซู่เหมย ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านดังมาจากในบ้าน เสียงนั้นมีสูงมีต่ำ ดูเหมือนกำลังระบายเรื่องจุกจิกไม่สบายใจในชีวิต หลินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตะโกนเสียงดังว่า "คุณปู่ผู้ใหญ่บ้านครับ ผมเอาเกวียนลามาคืน แล้วก็เอาเนื้อมาฝากด้วยครับ"

        พอคำว่า 'เนื้อ' หลุดออกมา ก็ราวกับมีมนต์ขลัง

        เสียงบ่นที่ดังต่อเนื่องอยู่ในบ้านก็หยุดลงทันที ทันใดนั้น ผู้ใหญ่บ้านหลัวเฉวียนและภรรยาหลี่ซู่เหมยก็แทบจะพุ่งออกมาจากบ้านพร้อม ๆ กัน

        ดวงตาของหลี่ซู่เหมยเบิกกว้างทันที จ้องเขม็งไปที่เนื้อเต็มลอบดักปลาใบเล็กในมือของหลินอวี่ แววตาเป็นประกาย ใบหน้าที่เคยหม่นหมองเพราะการบ่นถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและดีใจในทันที มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ถึงขั้นลืมเก็บอาการดีใจของตัวเอง

        แม้ผู้ใหญ่บ้านหลัวเฉวียนจะดูสุขุมกว่า แต่สายตาก็หยุดอยู่ที่เนื้อเป็นเวลานาน ในดวงตามีความประหลาดใจและสงสัย เขาแสร้งกระแอมในลำคอแล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวอวี่เอ๋ย นายไปเอาเนื้อเยอะขนาดนี้มาจากไหนกัน?"

        หลินอวี่ยิ้มตอบ "ระหว่างทางขากลับ เจอคนเฝ้าเขาคนหนึ่ง เลยซื้อมาจากเขาครับ ซื้อมาไม่เยอะ เอามาให้พวกคุณปู่ได้ลองชิม อย่ารังเกียจว่าน้อยนะครับ ต้องรับไว้ ไม่อย่างนั้นครั้งหน้าผมจะไม่กล้ายืมรถแล้ว"

        เขายื่นเนื้อในลอบดักปลาให้หลี่ซู่เหมย ซึ่งฝ่ายหลังรับลอบดักปลาที่เต็มไปด้วยเนื้อมาด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มปริ "ดีจริง ๆ ดีจริง ๆ ทีนี้ลูกสะใภ้จะได้มีของบำรุงร่างกายแล้ว"

        เมื่อครู่นี้เธอยังบ่นอยู่เลยว่าหลินอวี่ชอบมายืมลาบ่อย ๆ แต่ตอนนี้เธอไม่บ่นเลยสักนิด ถ้าหลินอวี่ส่งเนื้อมาให้บ่อย ๆ จะให้ใช้ลาอย่างไรก็ได้ตามสบาย หลังจากหลินอวี่ทักทายผู้ใหญ่บ้านหลัวเฉวียนไม่กี่ประโยค ก็รีบลาจากและเดินตามถนนสายเล็ก ๆ ที่คดเคี้ยวกลับบ้าน

        ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อลอยมา เมื่อผลักประตูเข้าไป เห็นในบ้านเต็มไปด้วยไอน้ำร้อนระอุ แม่กำลังยืนอยู่หน้าเตา ใช้ทัพพีคนเนื้อหมาป่าที่กำลังต้มอยู่ในหม้อด้วยสีหน้าตั้งใจ เนื้อในหม้อเดือดพล่านขึ้นลงตามน้ำที่เดือด ส่งเสียง ปุด ๆ เป็นระยะ

        หลินเหยาเดินตามหลังแม่เหมือนลูกเป็ดตัวน้อย ดวงตาจ้องมองเนื้อในหม้อไม่กะพริบ แก้มเล็ก ๆ ถูกไอน้ำรมจนแดงระเรื่อ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง

        เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว แม่เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน และพูดกับหลินเหยาว่า "ไม่ต้องรีบ ครั้งนี้พี่ชายลูกหาเนื้อมาได้เยอะ พอให้เรากินได้พักใหญ่เลย ลูกต้องขอบคุณพี่ชายนะ ไม่อย่างนั้นเราจะได้กินเนื้อแบบนี้เหรอ?"

        หลินเหยาพยักหน้าอย่างว่าง่าย และตอบกลับด้วยเสียงใสว่า "อื้อ พี่ชายดีที่สุดเลย"

        ทุกคนในครอบครัวนั่งล้อมวงกัน ตรงหน้ามีชามเนื้อหมาป่าร้อน ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน หลินอวี่มองดูสีหน้าที่พึงพอใจของแม่และน้องสาว ในใจก็เต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม ขอบตาของแม่เริ่มแดงระเรื่อ เธอคีบเนื้อชิ้นหนึ่งวางลงในชามของหลินเหยาเบา ๆ พร้อมเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "รีบกินเถอะลูก แต่ต้องค่อย ๆ เคี้ยวนะ เดี๋ยวติดคอ"

        หลินเหยาพยักหน้าอย่างแรง ปากเล็ก ๆ เคี้ยวจนแก้มตุ่ยเหมือนกระรอกน้อยที่น่ารัก หลินอวี่ก็คีบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก กลิ่นหอมของเนื้อกระจายไปทั่วลิ้นทันที เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า ช่วงเวลาที่อบอุ่นแบบนี้ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนานแล้ว

        "พี่ต้าชุนทำไมยังไม่มาอีก? ลูกเรียกเขาหรือยัง?" หวังอวี่เฟินถามด้วยความสงสัยเพราะผ่านไปตั้งนานแล้วแต่ยังไม่เห็นพี่ต้าชุนมา

        "เรียกแล้วครับ เขากำลังทำเตียงดินอยู่ที่บ้านบอกว่าจุดไฟแล้วไม่ร้อน เลยจะทำใหม่ ไม่อย่างนั้นพอหน้าหนาวมาจะลำบาก คาดว่าอีกสักพักคงมาครับ" หลินอวี่ตอบ

        ทันใดนั้นเอง เสียง "ปัง!" ดังสนั่น ประตูบ้านถูกถีบเปิดออกอย่างรุนแรง ทำเอาคนในครอบครัวตกใจจนสะดุ้ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ไม่ใช่พี่ต้าชุน แต่กลับเป็นหยางชู่หลิน คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะตามมาจนเจอจริง ๆ

        หยางชู่หลินเดินเข้ามา และเหลือบไปเห็นเนื้อบนโต๊ะทันที เขาลอบกลืนน้ำลาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "โอ้โห... บ้านนายสบายกันจังเลยนะถึงกับได้กินเนื้อเลยเหรอเนี่ย"