ล่าผ่าแดนทมิฬ

หมินก้มลงมองดูเวลา ทำให้มันได้รู้ว่าตั้งแต่ริววิ่งออกไป ตอนนี้เวลาก็ล่วงผ่านมาแล้วร่วมหนึ่งนาที มันเงยหน้าขึ้น หันมองไปยังลูกน้องสาว พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่เร่งร้อนในทันทีนั้นว่า…“ไปตามจับไอ้หนูนั่นมา ด้วยความเร็วของเธอตามทันได้สบาย”“ตะ…แต่…” ลูกน้องสาวเมื่อได้ยินเช่นนั้น แทนที่จะรีบทำตามความคำสั่ง หล่อนกลับแสดงสีหน้าหวั่นๆ ออกมา กล่าวอึกอักในลำคอ ก่อนที่จะหันมองไปยังเชนที่ขวางทางเธออยู่…หมินเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นก็เข้าใจว่าลูกน้องของตนกำลังกังวลเรื่องอะไร มันร้อง “ออ” ออกมาเบาๆ พยักหน้าออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะ..“เข้าใจล่ะ…เดี๋ยวจัดการให้”สิ้นเสียงอันเรียบนิ่งไม่นำพานั้น มันก็หันไปมองเชน แล้วในพริบตานั้น…ร่างของมันก็พุ่งวูบตรงเข้าหาเชนอย่างรวดเร็วที่สุด! การเคลื่อนไหวในครั้งนี้ของมันเหมือนจะเร็วกว่าครั้งก่อนๆ มากนัก!!เชนที่จับตาอยู่ตลอด เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้า รีบทำการยกดาบคาตานะขึ้นด้วยมือที่สั่นสะท้าน! ชายหนุ่มกัดฟันแน่นจนแทบจะแหลกละเอียด! แม้บัดนี้ร่างกายของเขามันเหมือนจะเริ่มไม่ทำตามคำสั่งแล้ว…แต่เขาก็จะสู้!เพียงชั่วพริบตาเดียว! ร่างของหมินก็พุ่งแหวกอากาศมาถึงในตำแหน่งที่เชนอยู่! แล้วโดยที่ไม่มีการชะงักหรือรอช้าใดๆ ทั้งสิ้น มันทำการง้างดาบในมือของมันขึ้นสุดล้า แล้วก็ตวัดฟันลงมาจนเกิดเป็นเสียงแหวกอากาศอันน่าขนลุก!!เสียงปะทะ “ตูม!” สะท้านขึ้นในพริบตานั้น! คลื่นลมอันเกรี้ยวกราดวูบสะท้านไปรอบทิศอย่างดุดัน! และครั้งนี้เมื่อเรามองไป เราก็จะได้เห็นว่าเชนนั้นไม่ได้ลอยกระเด็นไปอย่างที่เคย! แต่อย่างไรก็ดี ดาบคาตานะที่ถือกระชับแน่นด้วยสองมือของเขาในขณะนี้นั้น ก็ได้ถูกแรงปะทะอันมหาศาลส่งให้แฉลบเบี่ยงออกข้างอย่างไม่อาจฝืนรั้ง ทำให้เวลานี้…ตำแหน่งหน้าอกของเขาทั้งหมดเปิดโล่งโจ้งอย่างที่สุด! และหมินมันมีฝีมือ และประสบการณ์ระดับไหนแล้ว? ทันทีที่มันเห็นช่องว่างนั้นก็ไม่รอช้าแม้แต่นิด ยกมืออีกข้างที่ว่างอยู่ขึ้นกำเป็นหมัด กลิ่นอายอันทรงพลังระเบิดวูบออกมาจากหมัดข้างนั้น!!แล้วเพียงแค่เสี้ยวพริบตาต่อมา หมัดนั้นของมัน…ก็หวดเข้าใส่บริเวณหน้าอกของเชนอย่างถนัดถนี่ที่สุด!!เสียง “ตูม!!” หนักทึบดังสะท้านสะเทือนขึ้นในวินาทีนั้น! พร้อมกับโลหิตแดงฉาน…ที่ปลิวว่อนเป็นฝอยไปในห้วงอากาศ!!“อัก!!” เชนโยกสะเทือนไปทั้งร่าง! ไม่อาจกล้ำกลืนเลือดคำโตที่พุ่งทะลักออกมาได้แม้แต่นิด! เมื่อหมัดอันหนักหน่วงนี้ของหมินปะทะเข้าใส่หน้าอกอย่างถนัดถนี่ ชายหนุ่มก็รู้สึกเหมือนโดนค้อนมหายักษ์…หวดทุบเข้าใส่ยังไงยังงั้น! ร่างของเชนกระเด็นหลุดจากพื้นตรงจุดที่ยืนอยู่ ราวกับว่าวที่สายป่านขาด! ร่างของเขาพุ่งไปชนเข้ากับผนังไกลออกไปจนเกิดเสียงดัง “ตูม!” สนั่น!! ฝุ่นควันจากแรงปะทะลอยบดบังสายตา ทำให้ไม่อาจทราบได้ว่าขณะนี้เชนเป็นตายร้ายดีเช่นไร!หมินดึงหมัดของมัน ที่ขณะนี้เปื้อนไปด้วยโลหิตแดงฉานกลับมาอย่างช้าๆ แล้วก็พูดขึ้นในทันทีนั้นโดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังว่า…“ไปได้แล้ว” ลูกน้องสาวผู้ยืนนิ่งอึ้งจากการที่ได้เห็นการลงมืออันดุดันของหมิน ได้สติกลับคืนมาในวินาทีนั้น“คะ...ค่ะ!” หล่อนกล่าวตอบออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก…เธอนั้นเพิ่งได้ร่วมงานกับหมินงานนี้เป็นงานแรกจากคำสั่งองค์กร เพราะฉะนั้นการที่ได้เห็นหมินแสดงฝีมือเช่นนี้…จึงทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย!ครั้งนี้ลูกน้องของหมินพุ่งออกไปจากห้องอย่างไร้การขัดขวางใดๆ ทั้งสิ้น…เชนพยายามหยุดและถ่วงเวลาพวกมันอย่างเต็มที่แล้ว การที่อยู่ต่อหน้าผู้ที่มีระดับชั้นสูงกว่าตนถึง ห้าระดับชั้น แต่ยังสามารถปั่นป่วนถ่วงเวลาได้ถึงขนาดนี้...ใครมาเห็นคงจะต้องรู้สึกตะลึงพรึงเพริดอย่างแน่นอน! ไม่ต้องพูดถึงใครไกล…ขนาดหมินยังรู้สึกทึ่งจนต้องออกปากชวนชายหนุ่มเข้าร่วม “องค์กร” ด้วยซ้ำ!ภายในกลุ่มควันที่ลอยฟุ้งปกปิดทัศนวิสัย…ขณะนี้เชนกำลังนอนแผ่หลา โลหิตไหลทะลักออกจากปากที่กำลังหอบหายใจอย่างถี่กระชั้น เปรอะเปื้อนใบหน้าจนแดงฉานไปทั้งแถบ บ่งบอกถึงอาการบาดเจ็บภายในอันรุนแรงของเขา! ส่วนขาทั้งสองข้างในขณะนี้เองก็แดงเถือก สามารถเห็นได้ถึงเส้นเอ็นใต้ผิวหนังที่เต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต! ซึ่งถ้าใครได้มาพบเห็นภาพนี้เข้า คงต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างรู้สึกสยดสยองเป็นแน่แท้! แต่อย่างไรก็ดี…สิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดในตอนนี้ของเขาคือ…หน้าอก หน้าอกของชายหนุ่มในตอนนี้ ได้ปรากฏบาดแผลเหวอะหวะอันน่าสยดสยอง! โลหิตแดงฉานมากมายไหลทะลักออกมาจากบาดแผลนั้น ผสมไปกับเศษเนื้อหนังเหวอะหวะรุ่งริ่ง…ก่อให้เกิดเป็นภาพอันเขย่าขวัญอย่างที่สุด!หมัดที่ถูกต่อยมาเหมือนไม่ค่อยจะใส่ใจนักของหมิน…ทำเชนในตอนนี้ได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสสากรรจ์ที่สุด!!หลังจากที่นิ่งเงียบไปร่วมอึดใจ หมินก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นในที่สุด…“นี่คือความห่างชั้นยังไงล่ะ…” มันจับจ้องไปยังผนังจุดที่เชนพุ่งไปกระแทกจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนที่จะพูดขึ้นต่อเนื่องทันทีว่า…“หมัดเมื่อกี้ฉันยังใช้แรงไม่เต็มที่เลย…บอกตรงๆ...ฉันไม่ได้อยากฆ่านาย…ยอมแพ้แล้วทำตามที่ฉันบอกซะ…แล้วนายจะได้รอด”บาดแผลขนาดนั้น สำหรับคนทั่วไปคงต้องกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดไปแล้ว…แต่สำหรับเชนนั้น ตั้งแต่ต้น…ชายหนุ่มกลับยังไม่ได้ส่งเสียงโอดครวญมาให้ได้ยินเลยแม้แต่คำเดียวแล้วก็เป็นในทันใดนั้นเอง ที่เชนซึ่งนอนแผ่หลาเริ่มขยับเคลื่อนไหว มือขวาอันสั่นสะท้านที่บัดนี้เต็มไปด้วยเลือด ถูกยกขึ้นค้ำยันพื้น แล้วก็ดันตัวขึ้นอย่างยากลำบากที่สุด และเมื่อเขาสามารถยกตัวขึ้นมาได้ ชายหนุ่มก็ใช้สายตาอันพร่าเลือนมองฝ่ากลุ่มควันตรงไปยังทางประตูแล้วก็คิดขึ้นว่า… ‘หวังว่า...จะถ่วงเวลา…ได้มากพอ’สิ้นความคิดจากห้วงสติอันเลือนราง เขาก็ใช้มือทั้งสองพยุงดันร่างขึ้นคุกเข่า มือขวาเอื้อมออกไปยังดาบคาตานะที่หล่นอยู่ข้างตัว ใช้ดาบต่างไม้เท้า…พยุงตัวขึ้นยืนอีกครั้ง!!หมินใช้นัยน์ตาอันเรียบนิ่งของมัน มองไปยังเชนที่ขณะนี้ไม่มีจุดไหนในร่างกายเลยที่ไร้ซึ่งบาดแผล…“ตอบดีๆ ล่ะ…เพราะนี่คือโอกาสสุดท้ายของนายแล้ว”เชนยืนขึ้นอย่างยากลำบาก สภาพขณะนี้ของเขาไม่ต่างอะไรจากศพเดินได้แม้แต่นิด...แต่อย่างไรก็ดี…ดวงตาภายใต้ใบหน้าอาบโลหิตแดงฉานของเขานั้น มันกลับไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัว หรือขลาดเขลาออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มผู้ถูกตัวตนอันลึกลับยกย่องในความกล้าหาญ ทำการยกดาบคาตานะขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา แล้วก็ยิ้มมุมปาก ซึ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตของตนนั้นให้แก่อีกฝ่าย… “ถ้ายอมแพ้ต่อพลัง...ก็เสียที...ที่เกิดมาเป็นผู้ชาย”เสียงนั้นไม่ได้ดังมากไปกว่าเสียงกระซิบเลย บ่งบอกให้เห็นถึงเชนในขณะนี้นั้นบาดเจ็บหนักมากเพียงใด แต่แม้จะเบาปานกระซิบถึงเพียงนั้น…มันก็ยังเต็มไปด้วยความหนักแน่นไม่ยินยอมอันชัดเจน! หนักแน่น…จนหมินต้องถอนหายใจดัง “เฮ้อ!” ออกมา เพราะมันรู้ชัดในขณะนี้แล้ว ว่าไม่ว่าจะทำเช่นไร มันก็คงไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของคนผู้นี้ได้!หมินใช้สายตาที่กลายเป็นแข็งกร้าวมองตรงไปยังเชน ที่ขณะนี้ ชายหนุ่มยกดาบคาตานะขึ้นด้วยมืออันสั่นเทา ขวางไว้เบื้องหน้า…อย่างพร้อมต่อสู้!“ฉันจะถือว่านั่น…เป็นคำปฏิเสธ!”สิ้นเสียงนั้น หมินก็ไม่พูดอะไรอีกทั้งสิ้น! มันทำการกระทืบเท้า พุ่งออกไปหาเชนด้วยความเร็วที่ครั้งก่อนๆ ทาบไม่ติด! ใช้เวลาแค่พริบตาเดียว…ร่างของหมินก็ได้มาปรากฏอยู่ที่เบื้องหน้าของเชนแล้ว! และครั้งนี้ หมินมันไม่ได้ชักดาบออกจากฟักด้วยซ้ำ ที่มันทำในขณะนี้ก็คือยกมือขวาขึ้นกำเป็นหมัด…จนเห็นถึงเส้นเอ็นมากมายผุดนูนขึ้นที่แขน! แล้วก็เป็นในวินาทีนั้น! ที่มันคำรามออกมาเสียงดังลั่น!“หมัดสามประสาน!” พร้อมกับเสียงคำรามอันคุกคามดุดัน หมัดขวาที่บัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันทรงพลัง ก็พุ่งแหวกอากาศตรงไปปะทะเข้ากับดาบคาตานะ ที่เชนยกขึ้นขวางกั้นไว้ตรงหน้า!!เสียงปะทะระหว่างหมัดกับดาบดังสะท้านขึ้นในพริบตานั้น! แล้วเหตุการณ์ซึ่งพลิกความเข้าใจทั้งหมด…ก็อุบัติขึ้นให้เราเห็นในพริบตาเดียวกัน! หมัดกับดาบเมื่อปะทะกัน สมควรเป็นหมัดที่แตกยับหรืออาจขาดสะบั้นไปทั้งแขน แต่ในเวลานี้เมื่อเรามองไป เราจะเห็นว่าเป็นดาบคาตานะของเชนนั้นกลับ...เป็นฝ่ายหักสะบั้นไปราวกับกิ่งไม้แห้ง?!! ดาบคาตานะเล่มนั้นไม่อาจหยุดหมัดของหมินได้แม้เพียงเสี้ยววินาที! หมัดนั้นหลังจากหักดาบคาตานะราวกับกิ่งไม้ผุพัง ก็พุ่งแหวกอากาศดังสนั่นตรงมาด้วยความเร็วเท่าเดิม เหมือนกับไม่เคยโดนดาบคาตานะขวางกันไว้ทั้งสิ้น! แล้วก็เป็นในเสี้ยววินาทีที่ไม่สามารถหลบหลีกแก้ไขใดๆ ได้อีกแล้วนั้นเอง ที่หมัดอันทรงพลังของหมิน…กระแทกเข้าใส่หน้าอกของเชนอย่างถนัดถนี่ที่สุด! เสียงปะทะดัง “ตูม!!!” หนักทึบระหว่างหมัดอันทรงพลัง กับหน้าอกที่เต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ สะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง!!แต่อย่างไรก็ดี! เสียงปะทะนั้นไม่ได้ดังขึ้นเพียงครั้งเดียว แต่เกิดขึ้นในเสี้ยวพริบตานั้นถึง…สามครั้งรวด!เสียงหนักทึบดัง “ตูม!!!” สะท้านขึ้นสามครั้งในเสี้ยวพริบตาเดียว! ร่างของเชนโยกสะเทือนปานถูกหวดด้วยค้อนมหายักษ์! ร่างทั้งร่างของชายหนุ่มหลุดลอยออกจากพื้น แล้วก็พุ่งกระเด็นแหวกอากาศออกไปราวกับใช้ก้าวพริบตา! ร่างของชายหนุ่มพุ่งวูบจากจุดที่ยืนอยู่ ไปปะทะกับผนังห้องด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่ทัน! เสียงร่างปะทะเข้ากับผนังดังสนั่นหวั่นไหว ทำห้องทั้งห้องถึงกับสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว! ฝุ่นควันมากมายลอยปกคลุมไปทั่วทั้งห้องในบัดนี้!ทั้งหมดที่เห็น…ทำให้ทราบได้เลยว่าหมัดของนี้หมินรุนแรงมากเพียงใด!!หมัดสามประสาน เป็นท่าที่จะจู่โจมใส่เป้าหมายสามครั้งรวดในการปะทะแค่ครั้งเดียว! หมัดที่เดิมก็หนักหน่วงทรงพลังอยู่แล้วของหมิน เมื่อใช้ท่าจู่โจมนี้ร่วมด้วย ก็จะรุนแรงขึ้นอย่างน้อยถึงสามเท่า!!อย่างไรก็ดี…มีบางอย่างผิดปกติขึ้นในวินาทีนี้เพราะเมื่อเรามองไปยังหมิน แทนที่มันจะแสดงท่าทีดีใจหรือท่าทีใดๆ ออกมา สิ่งที่มันทำในขณะนี้กลับเป็นการยื่นนิ่งแข็งค้าง พร้อมกับจ้องมองไปยังจุดที่ร่างของเชนพุ่งไปปะทะเข้ากับผนัง…แล้วก็เป็นในวินาทีนั้น ที่มันยกปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเหลือเชื่อว่า… “นี่นาย…ทำไมถึงได้…”เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง…ณ จุดที่หมินมองไป ขณะนี้ตรงนั้น ได้มีร่างร่างหนึ่งกำลังยืนพิงผนังที่แตกหัก พร้อมกับหลับตานิ่งสนิทอยู่…ทั่วทั้งสรรพร่างของคนผู้นี้เต็มไปด้วยบาดแผลและโลหิตอันแดงฉาน…บาดแผลมากมายทั่วร่าง และแผลอันเหวอะหวะที่หน้าอกของคนผู้นี้ ใครได้เห็นเข้าก็คงต้องพากันกลั้นลมหายใจอย่างรู้สึกสยดสยอง!และแน่นอน…ว่าร่างร่างนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเชน!!ท่ามกลางการหลับตานิ่งสนิทของเชน…เมื่อเรามองลึกลงไปยังภายในส่วนลึกจุดรวมปราณของเชน เราก็จะได้เห็นถึง ลูกแก้วลูกหนึ่ง ที่มี วังวนสีดำทมิฬ กำลังหมุนวนช้าๆ อยู่ภายใน…แล้วก็เป็นในขณะนี้เอง…ที่วังวนดำทมิฬนั้นอยู่ๆ ก็หยุดหมุนไปอย่างกะทันหันที่สุด ก่อนที่มันจะค่อยๆ...หมุนเร็วขึ้น เร็วขึ้น! เร็วขึ้น!! และ…เร็วขึ้น!!!จนสุดท้ายมันก็หมุนอย่างรวดเร็วอย่างที่สุด! รวดเร็วจนไม่อาจมองตามได้ทัน! แล้วก็เป็นในเสี้ยวพริบตานั้นเอง ที่กลุ่ม ปราณสีดำทมิฬ พุ่งวูบออกจากลูกแก้วลูกนั้น! พุ่งออกไปอาบย้อมปราณในร่างที่เดิมเป็นสีฟ้าของเชนให้กลายเป็น...สีดำทมิฬ!!เชนที่ขณะนี้ยืนหลับตาอยู่ ค่อยๆ เปิดนัยน์ตาคู่นั้นขึ้น…และเมื่อชายหนุ่มลืมตาจนสุด ดวงตาคู่นั้นก็ราวกับจะมีแสงสีดำสนิทฉายวาบ! ตาดำของเชนที่เดิมมีสีดำสดใสธรรมชาติ แต่ทว่าในบัดนี้ นัยน์ตาคู่นั้นกลับกลายเป็น สีดำทมิฬ ไม่สะท้อนแสงหรือภาพใดๆ ทั้งสิ้น!! สีดำทมิฬภายในดวงตาของเขาคู่นั้น มันราวกับจะสามารถกลืนกินได้ทุกสรรพสิ่ง! ทุกสรรพสิ่งไม่เว้นแม้แต่…แสงที่บางเบาที่สุด! ชายหนุ่มมองตรงไปยังหมินที่กำลังมองมาอย่างตกตะลึง ชายหนุ่มค่อยๆ ยกปากขึ้นในวินาทีนั้น แล้วก็พูดออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่าปาน “วิญญาณร้ายจากห้วงลึกแห่งขุมนรก” ว่า…“ยมทูตทมิฬ!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 31 ความห่างชั้น (รีไรท์ครั้งที่ 2)

คล้ายกับเรื่องล่าผ่าแดนทมิฬ ที่คุณอ่าน

ล่าผ่าแดนทมิฬ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 31 ความห่างชั้น (รีไรท์ครั้งที่ 2)

คล้ายกับเรื่องล่าผ่าแดนทมิฬ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้