เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่ขวบกับอพาร์ตเมนต์สุดแกร่งในวันสิ้นโลก

　　โจวซือเหยาไม่คิดว่าหลิวเสี่ยวเสี่ยวจะถามออกมาตรง ๆ แบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งพวกเธอนะ ฉันแค่ไม่รู้ว่าพวกเธอจะไปด้วยหรือเปล่า"

　　"เธอก็มาถามพวกเราได้นี่!" หลิวเสี่ยวเสี่ยวพูดอย่างมีเหตุผล "ซือเหยา เจียฮุ่ยรู้ว่าเธอแยกตัวออกไปทำคนเดียว เจียฮุ่ยไม่พอใจมากเลยนะ ฉันไม่อยากเห็นพวกเธอทะเลาะกันเพราะเรื่องเล็กน้อย เอาเป็นว่าเธอขึ้นไปขอโทษเถอะ"

　　โจวซือเหยาพยักหน้า กำลังจะตอบตกลง แต่ทันใดนั้นก็นึกถึงบทสนทนาที่ได้ยินหน้าห้อง 402 เมื่อวานนี้

　　เจิ้งเจียฮุ่ยไม่ชอบเธอ ไม่ใช่เพราะเธอแยกตัวไปทำคนเดียว แล้วเธอจะขอโทษไปเพื่ออะไร?

　　"ฉันไม่ไปดีกว่า!" โจวซือเหยาเดินผ่านข้างกายหลิวเสี่ยวเสี่ยวแล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์

　　หลิวเสี่ยวเสี่ยวจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ ได้อย่างไร จึงรีบตามเข้าไปทันที

　　"ซือเหยา เธอไปเถอะ! เจียฮุ่ยไม่พอใจมาทั้งวันแล้ว เธอก็รู้ว่านิสัยเจียฮุ่ยเป็นยังไง ถ้าเธอไม่ไปขอโทษ เจียฮุ่ยอาจจะไม่สนใจเธออีกเลยก็ได้ พวกเราสามคนเป็นเพื่อนสนิทที่สุดกันนะ เธอตัดใจทิ้งพวกเราได้ลงจริง ๆ เหรอ?"

　　"ฉัน..." โจวซือเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย มีท่าทีลังเล

　　เมื่อเห็นเธอเริ่มหวั่นไหว หลิวเสี่ยวเสี่ยวก็รีบตัดสินใจแทนเธอทันที โดยการกดปุ่มชั้นสี่ "ไปเถอะ ๆ แค่คำพูดประโยคเดียว ไม่ได้ทำให้เธอเสียเนื้อเสียหนังอะไรสักหน่อย"

　　"ก็ได้!" โจวซือเหยาถอนหายใจและยอมโอนอ่อนตาม

　　ครอบครัวของพวกเธอต่างก็ตายหมดแล้ว ตลอดสองปีที่ผ่านมา พวกเธอสามคนต้องพึ่งพากันและกันเพื่อเอาชีวิตรอด จะให้เธอตัดความสัมพันธ์กับพวกเธอแบบนี้ เธอทำไม่ได้!

　　โจวซือเหยาตามหลิวเสี่ยวเสี่ยวไปที่ห้อง 402 และกล่าวขอโทษเจิ้งเจียฮุ่ย เจิ้งเจียฮุ่ยยังหวังที่จะร่วมมือกับเธอ จึงไม่ได้ทำตัวถือตัวนัก หลังจากนัดแนะกันว่าพรุ่งนี้จะออกไปฆ่าซอมบี้ด้วยกัน โจวซือเหยาจึงเดินออกจากห้อง 402

　　ทันทีที่เท้าของเธอก้าวพ้นประตู เสียงสนทนาก็ดังมาจากภายในห้อง

　　"เจียฮุ่ย เธอพูดถูกแล้ว โจวซือเหยาน่ะใจแคบเกินไป เธอไม่รู้หรอกว่าเมื่อกี้ฉันต้องเกลี้ยกล่อมตั้งนานกว่าเธอจะยอมขึ้นมาขอโทษเธอ เธอยังบอกอีกว่าเธอนิสัยประหลาด รับมือยาก เป็นเพื่อนสนิทกันแท้ ๆ เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง?"

　　"ทำไมเธอไม่บอกให้เร็วกว่านี้? ถ้ารู้แบบนี้ ฉันไม่ยกโทษให้ยัยนั่นหรอก!" น้ำเสียงของเจิ้งเจียฮุ่ยเต็มไปด้วยความโกรธ

　　"ฉันก็แค่กลัวว่าพวกเธอจะมีรอยร้าวต่อกันไง อีกอย่าง พลังพิเศษของพวกเรามันไร้ประโยชน์เกินไป ถ้าเธอไม่ร่วมทีมกับเรา พวกเราก็หาเงินไม่ได้น่ะสิ"

　　โจวซือเหยายืนอยู่หน้าประตู ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน เธอกำชายเสื้อแน่น หัวใจรู้สึกเจ็บแปลบ ไม่รอให้เธอได้สติ เสียงของหลิวเสี่ยวเสี่ยวก็ดังมาจากในห้องอีกครั้ง

　　"เจียฮุ่ย เธอว่าห้องนี้เก็บเสียงดีไหม? สิ่งที่เราพูดเมื่อกี้ ยัยนั่นคงไม่ได้ยินใช่ไหม?"

　　เมื่อได้ยินดังนั้น โจวซือเหยาก็เรียกสติกลับมา แล้วหันหลังวิ่งลงข้างล่างทันที

　　หลิวเสี่ยวเสี่ยวเปิดประตูห้อง แล้วหันมองไปรอบ ๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่หน้าประตู จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก "ไม่เป็นไร เธอไปแล้ว คงไม่ได้ยินหรอก"

　　"ได้ยินก็ได้ยินไปสิ ยังไงคนที่นินทาคนอื่นลับหลังก็ไม่ใช่ฉัน ฉันจะกลัวอะไร?"

　　เจิ้งเจียฮุ่ยกอดอก ความโกรธสุมอยู่ในอก เดิมทีเธอเห็นว่าท่าทางขอโทษของโจวซือเหยาดูกระตือรือร้นและจริงใจ จึงคิดจะปล่อยผ่านไป ไม่นึกเลยว่าโจวซือเหยาจะต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง!

　　เมื่อก่อนเธอไม่เคยรู้เลยว่า โจวซือเหยาจะเป็นคนสองหน้าแบบนี้

　　ตอนบ่าย มีผู้เช่ารายใหม่มาที่อพาร์ตเมนต์ คนที่มาเป็นผู้หญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปี แต่งตัวเรียบง่าย เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูอพาร์ตเมนต์ ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน "ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหม?"

　　"มีค่ะ!" หลินโยวโยววิ่งตึก ๆ เข้าไปหา เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้ม "คุณน้าจะเช่าห้องเหรอคะ ค่าเช่าที่นี่ถูกมากเลยนะ!"

　　"วันนี้ฉันได้ยินชายหนุ่มคนหนึ่งบอกว่า ห้องเดี่ยววันละหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญทอง ใช่ไหมจ๊ะ?"

　　"อื้อ!" หลินโยวโยวพยักหน้า

　　ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างซื่อ ๆ หยิบเหรียญทองออกมาจากกระเป๋ากางเกง ยื่นให้หลินโยวโยว "ฉันขอเช่าสิบวันก่อน แล้วก็จ่ายค่าน้ำค่าไฟอีกอย่างละหนึ่งร้อยนะ!"

　　หลินโยวโยวรับเหรียญทองมาโดยไม่ได้นับ และใส่ลงในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดทันที

　　เมื่ออพาร์ตเมนต์ได้รับการอัปเกรด จำนวนเหรียญทองก็มากขึ้นเรื่อย ๆ เธอนับกี่ครั้งก็ไม่หมด จึงส่งให้ระบบจัดการไปเลย ถ้าเงินไม่พอ ระบบจะแจ้งเตือนเธอเอง!

　　[คุณลูกค้าผู้ทรงเกียรติ ยินดีต้อนรับสู่การเข้าพักในอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 ห้อง 306 ระยะเวลาการเช่าห้องของคุณเหลือสิบวัน ชั้นสองมีร้านอาหาร คุณสามารถเข้าไปรับประทานอาหารได้ในช่วงเวลาเปิดทำการของร้านอาหารค่ะ]

　　"มีร้านอาหารด้วยเหรอ ดีจังเลย!" ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มซื่อ ๆ

　　เธอรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริง ๆ ห้องที่ฐานผู้รอดชีวิตกำลังจะหมดสัญญาในวันพรุ่งนี้พอดี เดิมทีเธอตั้งใจจะไปต่อสัญญา แต่ระหว่างทางกลับเจอชายหนุ่มคนนั้น ชายหนุ่มบอกว่าที่นี่ดีกว่าฐานผู้รอดชีวิต ซึ่งเธอไม่เชื่อ

　　แต่สิ่งที่เธอสนใจคือค่าเช่าที่นี่ถูก คิดว่ายังไงเธอก็อยู่ตัวคนเดียว ลองมาอยู่ที่นี่ดูหน่อยก็ได้! ไม่นึกเลยว่าชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้พูดเกินจริง ที่นี่ดูดีมากจริง ๆ !

　　ผู้หญิงคนนั้นเดินตามเสี่ยวเอ้อร์มาที่หน้าลิฟต์ และขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบน เธอกดปุ่มชั้น 2 และมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านอาหาร

　　ขณะนี้ไม่ใช่เวลาอาหาร ประตูกระจกของร้านอาหารปิดสนิท ข้างในมืดสนิท ผู้หญิงคนนั้นแนบหน้ากับประตูกระจก มองเข้าไปข้างในด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย

　　"ลึกลับจังเลย!"

　　ผู้หญิงคนนั้นยิ่งรู้สึกสนใจที่นี่มากขึ้น เธอถือถุงผ้า หันหลังกลับเข้าลิฟต์ และขึ้นไปยังชั้นสาม ประตูห้องตรวจพบตัวเธอ จึงเปิดออกโดยอัตโนมัติ

　　ผู้หญิงคนนั้นเดินสำรวจรอบห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและยินดี "ที่นี่มันดีเกินไปแล้ว!"

　　ข้างล่าง หลินโยวโยวนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว ในอ้อมกอดมีเสี่ยวไป๋ เธอเรียกแผงควบคุมขึ้นมา เมื่อเห็นจำนวนเงินในคลังสมบัติส่วนตัว เธอก็ตกใจจนนั่งตัวตรง

　　"ท่งท่ง ยอดคงเหลือในคลังสมบัติส่วนตัวของหนู ทำไมกลายเป็นหนึ่งพันเจ็ดร้อยได้ล่ะ?"

　　[ผู้เช่าห้อง 305 จ่ายค่าเช่าเป็นสองเท่า ระบบหักเพียงราคาปกติ ส่วนที่เกินมาจะถูกนำเข้าคลังสมบัติส่วนตัวของคุณ]

　　เมื่อได้ยินดังนั้น หลินโยวโยวจึงเลื่อนสายตาไปมองตัวเลขข้าง ๆ เงินที่อพาร์ตเมนต์หาได้ในช่วงสองวันนี้ รวมกับค่าเช่าที่ผู้เช่ารายใหม่จ่าย ยอดคงเหลือกลายเป็น 6,362 เหรียญทอง

　　ซื้อเครื่องซักผ้าได้แล้ว!

　　หลินโยวโยวคลิกที่ไอคอนเครื่องซักผ้า ยอดคงเหลือถูกหักออกไปห้าพันทันที เมื่อมีเครื่องซักผ้านี้ ผู้เช่าชั้น 4 ก็ไม่ต้องถือเสื้อผ้าลงมาซักข้างล่างแล้ว หลินโยวโยวปิดแผงควบคุมด้วยความดีใจ กอดเสี่ยวไป๋แล้ววิ่งไปที่ลิฟต์ เธอต้องรีบเอาข่าวดีนี้ไปบอกพี่ถัง!

　　ตอนเช้า โจวซือเหยาทานอะไรเล็กน้อย แล้วออกเดินทางจากอพาร์ตเมนต์พร้อมกับหลิวเสี่ยวเสี่ยวและเจิ้งเจียฮุ่ย

　　เจิ้งเจียฮุ่ยยังจำคำพูดที่หลิวเสี่ยวเสี่ยวบอกเมื่อวานได้ จึงไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง โจวซือเหยาต้องการทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัด จึงยกมือชี้ไปข้างหน้า

　　"เมื่อวานฉันฆ่าซอมบี้แถวนี้ แถวนี้ไม่ใช่จุดรวมตัวของซอมบี้ พวกเราเคลื่อนไหวแถวนี้จะไม่เป็นอันตราย"

　　"ซอมบี้แถวนี้ก็น้อยเกินไปนะ!" หลิวเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

　　"ซือเหยา เธอระวังตัวเกินไปแล้ว พวกเรามีกันสามคน ไม่ต้องกลัวซอมบี้พวกนั้นเลย ไปหาที่ที่มีซอมบี้เยอะกว่านี้ดีกว่า!"