ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        แต่การที่ไม่มีปัญหาอะไรเลยบางครั้งนั่นแหละคือปัญหาใหญ่ที่สุด

        ภาพถ่ายดาวเทียมระบุชัดเจนว่าที่นี่มีปรากฏการณ์ความผันผวนของปราณวิญญาณและความผันผวนของธาตุแต่เดินสำรวจจนทั่วแล้วกลับไม่พบอะไรเลย นั่นพิสูจน์ว่าพวกเขายังหาจุดสำคัญไม่เจอ

        “หนึ่งวันเต็มๆ หาจนทั่วรอบเมืองแล้วก็ยังไม่เจอ”

        “ดูท่าพรุ่งนี้คงต้องเสี่ยงเข้าไปในพื้นที่ส่วนกลางชั้นในแล้วล่ะ”

        แสงสว่างวาบบนกำไลรบของหลี่ฉางหมิงฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติของเมืองนี้ช่วงก่อนยุคมหาวิบัติ

        เมื่อหลี่ฉางหมิงผลักมือไปข้างหน้าภาพที่ฉายอยู่ก็เปลี่ยนไป จากมุมมองระนาบด้านข้าง กลายเป็นมุมมองจากบนลงล่าง

        “รอฟ้าสางพรุ่งนี้ เราจะหาทางลอบเข้าไปในตึกนี้”

        หลี่ฉางหมิงชี้มือขวาไปยังอาคารที่สูงที่สุดแม้จะไม่ใช่มุมใจกลางเมืองแต่ความสูงกว่าสองร้อยเมตรก็พอจะมองเห็นพื้นที่ส่วนกลางชั้นในได้ทั้งหมด

        อย่างน้อยถ้ามีทางเข้าแดนเร้นลับก็คงสังเกตเห็นได้ง่าย

        เจียงจืออวี๋ไม่มีข้อโต้แย้งเพราะเธอก็คิดแบบเดียวกัน

        “คืนนี้ให้เสี่ยวไป๋เฝ้ายามเถอะ เธอพักผ่อนให้เต็มที่ไปเลย”

        เมื่ออยู่ในเขตเมืองที่สภาพแวดล้อมซับซ้อนภารกิจเฝ้ายามย่อมตกเป็นของไป๋ฉางเซิงและหลี่ฉางหมิงคนหนึ่งตรวจจับกลิ่นผิดปกติในอากาศได้ อีกคนก็อาศัยพืชพรรณรอบด้านช่วยระวังภัยหากเทียบกัน ต่อให้เจียงจืออวี๋มีประสบการณ์มากแค่ไหนก็ยังสู้ความสามารถของสองคนนี้ไม่ได้

        ช่วงกลางวันเพื่อเลี่ยงปัญหาจุกจิกไป๋ฉางเซิงจึงขลุกอยู่แต่ในถุงกักวิญญาณ คืนนี้เขาจึงสมควรรับหน้าที่เฝ้ายาม

        ไป๋ฉางเซิงไม่มีปัญหาอะไรถือโอกาสออกมาสูดอากาศพอดี

        เมื่อถึงตอนกลางคืนสายลมพัดโชยเป็นระลอก ย่างเข้าเดือนตุลาคมอากาศก็เริ่มเย็นลง ลมเอื่อยๆที่ปะทะกายให้ความรู้สึกสบายไม่น้อย ไป๋ฉางเซิงหรี่ตาลงอย่างเคลิบเคลิ้มทว่าความระแวดระวังสิ่งรอบกายกลับไม่เคยลดทอนลง

        ครึ่งคืนแรกไม่มีอะไรผิดปกติไม่มีกระทั่งสัตว์อสูรเพ่นพ่านมาแถวนี้

        ทว่ายามขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงเงินแสงทองรำไรเสียงคำรามกึกก้องของสัตว์อสูรก็พลันดังขึ้นทำเอาไป๋ฉางเซิงถึงกับสะดุ้งตัวแข็งทื่อ

        เจียงจืออวี๋กับหลี่ฉางหมิงที่กำลังทำสมาธิฝึกฝนอยู่ก็พลันลืมตาขึ้นทันที

        “ได้ยินไหม?”

        “อืม ฟังจากเสียงเหมือนมาจากใจกลางเมืองเลย”

        “ตำแหน่งของเราห่างจากใจกลางเมืองอย่างน้อยสิบกิโลเมตรแต่เสียงส่งมาไกลขนาดนี้กลับยังชัดเจนตัวที่คำรามได้แบบนี้ย่อมไม่ใช่สัตว์อสูรระดับต้นแน่!”

        “ราชาอสูร!”

        ทั้งสองโพล่งขึ้นพร้อมกันก่อนจะตกอยู่ในความเงียบงัน

        แม้จะเดาไว้อยู่แล้วว่าที่นี่อาจมีตัวตนระดับราชาอสูรแต่พอได้ยินเสียงเข้าจริงๆ กลับรู้สึกเหมือนแผนการทุกอย่างรวนไปหมด

        ในเมื่อรู้แน่ชัดว่าใจกลางเมืองมีราชาอสูรการจะดันทุรังเข้าไปต่อหรือไม่ก็กลายเป็นปัญหาใหญ่แล้ว

        แม้พวกเขาจะมีซวนหนีหยกทมิฬแต่เจ้านี่ก็ยังกรนสนั่นหวั่นไหวไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเพราะเสียงคำรามเมื่อครู่เลยสักนิดหวังพึ่งมันตอนนี้คงไม่ไหวแน่ เว้นแต่พวกเขาจะยอมรอจนกว่ามันจะตื่น

        “ฟังดูเหมือนบาดเจ็บไม่เบาเลย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด”

        “ถ้าแค่มองดูอยู่ห่างๆ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”

        หลี่ฉางหมิงและเจียงจืออวี๋ผลัดกันพูดดูเผินๆ เหมือนกังวลว่าความแข็งแกร่งของระดับราชาอสูรตัวนั้นจะเกินรับมือแต่ความคิดในใจของทั้งคู่เตลิดไปไกลแล้ว

        ใครๆก็ฟังออกว่าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดสภาพของสัตว์อสูรระดับราชาอสูรตัวนั้นคงไม่สู้ดีนักหากฉวยโอกาสตักตวงผลประโยชน์ตอนชุลมุนละก็...

        พอสิ้นเสียงนั้นจู่ๆ อาคารที่พวกเขาอยู่ก็สั่นสะเทือน

        วินาทีต่อมาก็เห็นลิงยักษ์ตัวสูงกว่าสามสิบเมตรพุ่งผ่านข้างกายพวกเขาไปกรงเล็บมหึมาจิกผนังตึกแน่น กระโจนเพียงครั้งเดียวก็ทิ้งห่างไปกว่าร้อยเมตรทิ้งไว้เพียงรอยเล็บขนาดใหญ่

        ไป๋ฉางเซิงถึงกับสัมผัสได้ถึงกระแสลมกรรโชกยามที่มันพุ่งผ่าน

        ยังดีที่อีกฝ่ายไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขาหรือต่อให้เห็นก็คงไม่มีแก่ใจจะมาสนใจ

        ไป๋ฉางเซิงมองตามร่างที่หายลับไปในดงตึกอย่างตกตะลึงก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก

        “ตัวที่เพิ่งผ่านไปเมื่อกี้... คือสัตว์อสูรระดับจ้าวอสูรใช่ไหม?”

        หลี่ฉางหมิงและเจียงจืออวี๋สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักแต่ก็พยักหน้ารับ

        “จ้าวอสูรระดับสูง ค่าพลังเลือดอย่างน้อยก็แปดแสนขึ้นไป”

        ค่าพลังเลือดแปดแสนกว่า...

        ดวงตะวันลอยพ้นขอบฟ้ามอบแสงสีทองอร่ามชุดแรกให้แก่เมืองแห่งนี้พร้อมกับทำให้พวกไป๋ฉางเซิงมองเห็นสภาพการณ์ทั่วเมืองได้อย่างชัดเจน

        เมืองที่เงียบสงบมาทั้งคืนราวกับถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงคำรามเมื่อครู่สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนเริ่มหลั่งไหลไปตามทิศทางต้นเสียงทั้งบนถนนและยอดตึกล้วนเต็มไปด้วยเงาร่างของสัตว์อสูรซึ่งมีระดับจ้าวอสูรปะปนอยู่ไม่น้อย

        ขนาดตัวของพวกมันเวลายืนตระหง่านแทบจะสูงกว่าตึกหกชั้นเป็นเรื่องยากที่จะมองข้าม

        ที่น่าแปลกคือสัตว์อสูรจำนวนมากรวมตัวกัน กลับไม่มีการปะทะหรือสู้รบกันเลยแม้แต่น้อยราวกับทุกตัวมีเป้าหมายเดียวกัน

        “สรุปว่า... จะยังไปอยู่ไหม?”

        ไป๋ฉางเซิงหันไปมองเจียงจืออวี๋เห็นเพียงเธอเม้มปากแน่นและไม่พูดอะไร

        หลี่ฉางหมิงตกอยู่ในความเงียบไม่รู้จะทำอย่างไรดี

        ถ้าพวกมันไม่แห่กันมาแบบนี้พวกเขาย่อมแอบเข้าไปดูได้แต่ตอนนี้เสียงคำรามเดียวกลับเรียกสัตว์อสูรทั้งเมืองไปรวมกันหากมีความเคลื่อนไหวผิดปกติแม้แต่นิดเดียวเกรงว่าสิ่งที่รออยู่คงเป็นคลื่นสัตว์อสูรที่จะถาโถมเข้าใส่จนจมมิด

        ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่เจียงจืออวี๋กับไป๋ฉางเซิงที่มีพลังเลือดแค่ระดับแม่ทัพยุทธ์ระดับต้นเลยต่อให้เป็นโหวแห่งยุทธ์อย่างหลี่ฉางหมิง ก็คงไม่รอด

        คำว่า'เสี่ยงดวงหาโชค' กับ 'รนหาที่ตาย'มันต่างกันอยู่พอสมควร

        “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เกินกว่าที่เราจะสอดมือเข้าไปยุ่งได้”

        “ทางออกตอนนี้ มีแค่ต้องรอให้ผู้อาวุโสซวนหนีหยกทมิฬตื่นขึ้นมาเท่านั้นถึงตอนนั้นไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง ก็ย่อมมีบทสรุป”

        หลี่ฉางหมิงเอ่ยขึ้นบนใบหน้าฉายแววท้อแท้เล็กน้อย

        แม้คณบดีทั้งสามจะไม่พูดตรงๆแต่เขารู้ดี ที่มอบหมายเรื่องนี้ให้เขา ก็เพื่อฝึกฝนและทดสอบการให้ซวนหนีหยกทมิฬตามมาด้วย ก็แค่เป็นหลักประกันเผื่อเหลือเผื่อขาดเท่านั้น

        ทว่าดูจากตอนนี้พลังของเขายังห่างไกลนัก

        เจียงจืออวี๋พยักหน้ารับบางเรื่องโดยเฉพาะที่เกี่ยวกับราชาอสูร ไม่ใช่สิ่งที่เธอในตอนนี้จะรับมือไหวการรอให้ซวนหนีหยกทมิฬตื่นจึงเป็นทางออกที่เหมาะสมที่สุด

        แต่ขณะที่ทั้งสองตัดสินใจจะรอไป๋ฉางเซิงกลับเอ่ยปากขึ้น

        “ฉันสัมผัสได้ว่าในเสียงคำรามนั้น แฝงความตื่นตระหนกอยู่ด้วย”

        “ถ้าพวกเธอไม่ไป... ฉันอยากจะลองไปดูเอง”