ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

ที่ทั้งสองเอ่ยถึง เป็นชายสวมชุดฟอร์มสีดำตัวผอมผิวซีด ผมยาว หน้าเรียวแหลมแต่ดวงตากลมโตมองแล้วเหมือนคนที่ไม่ค่อยได้หลับได้นอน

“รุ่นพี่ เก็กโค ก็มาผ่อนคลายในสโมสรเหมือนกันเหรอครับ”  เคสเอ่ยย้ำอีกครั้ง

ชายหน้าเรียวแหลม ยังไม่กล่าวสิ่งใดสายตายังจ้องมองมาที่นาฟอยู่ตลอด จากนั้นละสายตาหันมองคนข้างๆ

“เป็นมันจริงเหรอ!

“จริงครับรุ่นพี่! วันที่มันสู้กับเชกัน ข้าก็ร่วมชมอยู่ในสนามด้วย

ชายนามเก็กโค หันกลับมามองนาฟ  “เจ้าคือน้ำตาเลือดสินะ!”

นาฟที่สบสายตามองชายดังกล่าวรู้สึกได้ว่ากลุ่มคนพวกนี้คงไม่มาดี

ชายในกลุ่มคนหนึ่งเห็นนาฟที่ยังนั่งอยู่เฉยๆจึงรีบเอ่ย

“รุ่นพี่ทักทายแล้ว ทำไมไม่ลุกขึ้นทำความเคารพ! อย่างน้อยก็ต้องให้เกียรติรุ่นพี่เก็กโค ที่อยู่ในอันดับ 12 ของ 100 อันดับนักศึกษา

คนในโต๊ะเริ่มรู้สึกไม่สบายใจและขยับตัวอย่างกระสับกระส่ายแต่นาฟยังคงนั่งอยู่อย่างสงบ เขาวางช้อนลงบนโต๊ะเบาๆ แถมยกสุราขวดเล็กขึ้นมาดื่มหันไปสนใจเสียงดนตรีที่หน้าเวที

เคสเห็นบรรยากาศเริ่มไม่ดีรีบลุกขึ้น  “ใจเย็นๆ ครับรุ่นพี่ นี่คือนาฟเพื่อนของพวกข้าเอง”

“แต่เพื่อนของเจ้ารู้สึกจะไม่ให้เกียรติข้าสักเท่าไหร่นะ!

คงจะคิดว่าตัวเองโด่งดังและยิ่งใหญ่พอจะมองข้ามหัวรุ่นพี่ได้แล้วสินะ”  เก็กโคใช้น้ำเสียงทีดังพอจะทำให้คนในห้องนี้หันมาสนใจทั้งหมด

เริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบ กันในห้อง  “แย่แล้วนั้นมันกลุ่มของรุ่นพี่เก็กโคนี่! วันนี้จะมาหาเรื่องใครอีก

นาฟรู้ว่าคงหลีกเลี่ยงไม่ได้จึงเอ่ยขึ้น 

“ต้องการอะไร?

“หึ... ไม่มีอะไร ก็แค่อยากมาเห็น ชายผู้โด่งดังว่าหน้าตาจะเป็นอย่างไรแต่ดูแล้วก็ไม่เห็นมีอะไร  เห็นแต่คนที่เอาแต่หลบอยู่หลังเพื่อน!

นาฟยังคงนิ่งเขาวางขวดสุราลงบนโต๊ะเบาๆ “ตรงนี้เป็นที่ส่วนตัวสำหรับเพื่อนเท่านั้น! ถ้าพวกท่านหมดธุระแล้วขอเชิญ นาฟเอ่ยไปโดยไม่สนใจใดๆ

“นี่เจ้า!” หนึ่งในกลุ่มส่งเสียงพร้อมชี้หน้านาฟ

เก็กโค แสยะยิ้ม “หึ...เป็นนักศึกษาใหม่แต่ปากดีนัก เอาอย่างนี้แล้วกันข้าให้โอกาสเจ้า ลุกขึ้นทำความเคารพข้า แล้วข้าจะไม่เอาเรื่อง!

หลงอู่ที่เริ่มทนฟังไม่ได้ลุกขึ้นยืนขวางหน้าทันที 

“ท่านตั้งใจจะมาหาเรื่องมากกว่า จะใช้สิทธิ์ความเป็นรุ่นพี่เกินขอบเขตไปแล้ว!

เก็กโคมองหลงอู่ที่ลุกขึ้นมายืนขวางอยู่เบื้องหน้า “เจ้านี่มันรุ่นน้องปี2 ในแผนกของข้านี่ 

เคสรีบเอามือมาจับไหล่ของหลงอู่ไว้  “วันนี้พวกเราแค่มาดื่มกินตามภาษาเพื่อนฝูงขอรุ่นพี่อย่าได้.....

 “กึก!”

เสียงพูดยังไม่ทันขาดคำ ร่างของเคสและหลงอู่อยู่ๆ ก็แข็งค้างไป นาฟสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ไร้สภาพ พันธนาการเคสและหลงอู่ไว้

คนทั้งสองค่อยๆขยับเปิดทางออกแต่สีหน้าเหมือนไม่ยินยอม อยากจะเอ่ยคำแต่ก็ขยับปากไม่ได้ ร่างกายเริ่มสั่นเกร็งเบาๆ  สุดท้ายก็ทรุดกายคุกเข่าลงไปทั้งคู่

“นี่แก! เจ้าอ้วนคิมลุกขึ้นจะเอาเรื่อง แต่โดนเอน่าจับแขนกระชากให้นั่งลง

เก็กโคเหลียวมองเคสและหลงอู่ที่คุกเข่าอยู่  “เป็นรุ่นน้องก็ต้องเคารพรุ่นพี่ถึงจะถูกต้อง!

อยู่ๆนาฟก็รู้สึกมีบางอย่างพยายามเข้าควบคุมร่างกาย เหมือนมวลอากาศโดยรอบบีบรัดตน ให้ทำตามคำสั่งโดยพยายามควบคุมร่างให้ลุกขึ้นยืน

นาฟใช้เพียงพลังทางกายภาพฝืนแรงต้าน  ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบขวดสุราขึ้นมาดื่มอย่างไม่ใส่ใจ

เก็กโคถึงกับชักสีหน้า แอบเพิ่มแรงกดดันเข้าไปอีก

นาฟทำเหมือนไม่มีอะไรเกิด ขณะดื่มสุราเหลือบตาไปมองเก็กโค

“เวทย์ตึงจิต!”

“ฟู่! เหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เคสและหลงอู่หลุดจากพันธนาการทันที รีบลุกขึ้นยืนขยับก้าวถอยหลังออกมา

และขณะนั้นเองก็สังเกตเห็นสีหน้าที่เจ็บปวดของเก็กโค

ร่างกายของเขาเริ่มชักเกร็งตากลอกไปมาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ร่างกายของเขาเหมือนถูกตรึงไว้กับที่

เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากและคอของเขาแสดงถึงความเจ็บปวดและความพยายามที่จะหลุดพ้นจากการสะกด แต่ต่อให้เค้นพลังจนสุดก็ไม่อาจต้านทานพลังงานอันมหาศาลที่เข้าครอบงำจิตใจและร่างกายได้

สุดท้ายก็หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าและหวาดกลัวออกมา

นาฟค่อยๆวางขวดสุราลงบนโต๊ะอย่างเบาๆ พร้อมคลายพลังสะกดออก “ฟู่!”

“ตุบ!” เก็กโคถึงกับทรุดกายคุกเข่าลงมือทั้งสองยันกับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด หน้าซีดขาวราวกับไร้สีเลือดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลซึมจากหน้าผากและแก้ม หยดลงบนพื้น

คนในกลุ่มที่เหลือรีบเข้ามาประคองเก็กโคทันที

“แหม! มาไม่ทันเห็นเรื่องสนุกเลย”

ชายตัวอ้วนสวมชุดฟอร์มสีดำ ก้าวมายืนอยู่เบื้องหน้ากลุ่มของเก็กโค คนในห้องทั้งหมดเริ่มหันมาสนใจชายอ้วนคนดังของสถาบัน

“นั้นมันรุ่นพี่คากินี่! ปกติไม่ค่อยเห็นเค้าปรากฏตัวเลย วันนี้มันวันอะไรนะมีแต่คนดังเต็มไปหมด”  เสียงสนทนาดังไปรอบๆห้องสโมสร

ไม่นานทุกคนก็รู้สึกถึงบรรยกาศที่เริ่มเงียบลง จากการมาถึงของหญิงสาวผู้หนึ่ง  นางสวมชุดฟอร์มนักศึกษาสีดำผมสีทองหน้าตาสวยงาม  บุคลิกเคร่งขรึม

“พาลูกพี่ของพวกนายออกจากสโมสรเดี๋ยวนี้!

“คะ ครับ! ประธาน”

คนทั้งกลุ่มรีบพยุง เก็กโคขึ้นเตรียมจะออกไปทันที แต่ชายหนุ่มยังไม่ยอม ขัดขืนสะบัดตัวจนกลุ่มลูกน้องต้องปล่อยมือแม้จะมีเลือดซึมออกจากมุมปากแต่ก็จ้องมองนาฟอย่าง อาฆาตมาดร้าย

“เก็กโค! ฉันเตือนนายอีกครั้งนะอย่าเที่ยวใช้อำนาจไปทั่วแล้วอย่าคิดว่าพี่ชายนายจะช่วยได้ตลอดนะ

เก็กโคที่โกรธจนหน้าแดงก่ำมองเอโรซ่า สลับกับมองนาฟอย่างไม่เกรงกลัว

คากิขยับเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้น  “ฟังที่ประธานเตือนไว้บ้างก็ดีจริงๆแล้วเค้าเป็นห่วงพวกนายนะ

เก็กโคที่กำลังโมโห “ไม่ต้องมาห่วงยังไงข้าต้องเอาคืนแน่!

คากิอดหัวเราะไม่ได้ 

“ฮ่าๆก็แล้วแต่นะ แต่ว่าข้าเคยเห็นหมอนั้นเชือดแมงมุมยักษ์ที่มีพลังระดับ4 ขั้นกลางด้วยตัวคนเดียวมาแล้ว!