สลับร่าง พลั้งชน

"ชุดนอนสีแดงนี่ก็สวยดีนะคะ... แต่ฉันว่ามันยังรู้สึกเซ็กซี่ไม่ค่อยพอ" อาร์ต (ในร่างครูแพรว) พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ พลางทิ้งหวีแปรงลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเสียงดัง ปึก! เขาเดินอย่างช้าๆ ตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง ทิ้งให้ ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ยืนตัวสั่นเทาด้วยความเขินอายอยู่กลางห้อง

อาร์ตใช้มือเรียวสวยควานหาของบางอย่างในลิ้นชักลึกสุด จนกระทั่งเขาหยิบห่อพลาสติกซิปที่ดูเหมือนไม่เคยถูกเปิดใช้งานออกมา 

"โอ้โห... ครูแพรวค่ะ แอบซื้อ ชุดเด็ด ชุดชั้นในลูกไม้ซีทรูสีดำ แบบบอดี้สูทมาเก็บไว้ด้วยเหรอค่ะเนี่ย? ป้ายราคายังติดอยู่เลยนะคะ" อาร์ตชูชุดลูกไม้บางเฉียบที่ดูเหมือนเส้นด้ายถักทอเข้าด้วยกันมากกว่าเสื้อผ้าขึ้นมาแกว่งไปมาให้ครูแพรวดู

"หยุดนะ! อย่าแตะต้องชุดนั้น! ฉันซื้อมาแค่อยากลอง... ไม่ใช่ให้เธอเอามาใส่!" ครูแพรวในร่างอาร์ตแผดเสียงลั่น พร้อมพยายามจะพุ่งเข้าไปแย่ง แต่พละกำลังของร่างเด็กหนุ่มกลับดูอ่อนเปลี้ยเมื่อต้องเผชิญกับจริตจะก้านของร่างตัวเองที่จงใจยั่วยวนถึงขีดสุด

อาร์ตไม่ได้สนใจคำทัดทาน เขาจัดการปลดสายเดี่ยวชุดนอนซาตินสีแดงลงช้าๆ เผยให้เห็นไหล่เนียนละเอียดและแผ่นหลังนวลเนียนที่สะท้อนแสงไฟวอร์มไวท์ เขาค่อยๆ สวมบอดี้สูทลูกไม้สีดำทับลงบน ถุงน่องเต็มตัวสีเนื้อแบบบางพิเศษ ที่เขายังจงใจใส่ค้างไว้

เนื้อผ้าลูกไม้สีดำสนิทตัดกับผิวขาวจัดและสีเนื้อนวลของถุงน่องเงาวับได้อย่างลงตัวจนน่าขนลุก ชุดนี้รัดรึงทุกส่วนโค้งเว้าของครูแพรวอย่างโหดร้าย ทั้งช่วงเอวที่คอดกิ่วและทรวงอกอวบอิ่มที่ถูกลูกไม้บางเบาปกปิดไว้เพียงครึ่งเดียว ทำให้รูปร่างของครูแพรวดูสวยและเซ็กซี่ขึ้นแบบผิดหูผิดตา

"เป็นไงจ๊ะครู... ลุคนี้พอเป็น 'แม่เสือสาว' พอได้ไหม?" อาร์ตหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยด ขนตาปลอมแผงหนาขยับตามจังหวะกระพริบตาที่ดูเย้ายวนจนครูแพรวในร่างเด็กหนุ่มต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอับอายถึงขีดสุด

อาร์ตค่อยๆ เดินเข้าไปหาครูแพรว ใช้มือลูกตามร่างกายของครูแพรวอย่างช้าๆ ครูแพรวทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนนิ่ง อาร์ตเอามืออันบอบบางค่อยๆ ลูบไล้ไปตรงเป้ากางเกงของครูแพรวอย่างช้าๆ ก็พบว่าหนอนน้อยในร่างของเขาตอนนี้ ตั้งท่าพร้อมรบอย่างเต็มที่

"ครูค่ะ…….ครูอยากสัมผัสประสบการณ์พิเศษแบบผู้ชายไหมค่ะ" อาร์ตถามด้วยน้ำเสียงอันแสนหวานชวนฝัน

ครูแพรวส่ายหน้าปฏิเสธด้วยใบหน้าที่แดง ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นการเขินอายขั้นสุด

อาร์ตกำลังค่อยๆ จะเอามือล้วงเข้าในที่ขอบกางเกงในร่างของเขาเพื่อทำอะไรบางอย่าง…….

กริ๊งงงงง! กริ๊งงงงง!

จังหวะที่อาร์ตกำลังจะก้าวข้ามเขตจากการ หยอกล้อ เป็น ของจริง เสียงโทรศัพท์มือถือของอาร์ตที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังแผดลั่นขึ้นมา หน้าจอโชว์เบอร์ที่บันทึกไว้ชัดเจนว่า "พ่อ"

"ชิบเป๋ง! พ่อโทรมา!" อาร์ตในร่างครูแพรวชะงักกึก อารมณ์ความซุกซนหายวับไปเปลี่ยนเป็นความตระหนกทันที เขารีบหุบขาที่ใส่ถุงน่องเงาวับเข้าหากันแล้วมองหน้าครูแพรวด้วยสายตาเลิ่กลั่ก

"ครู! ครูต้องรับสายเดี๋ยวนี้เลยนะ!" อาร์ตกระซิบเสียงหลงพลางยื่นโทรศัพท์ให้ร่างเดิม "แล้วห้ามพูดอะไรโง่ๆ ออกไปเด็ดขาด! ห้ามให้พ่อรู้เด็ดขาดว่าตอนนี้เราอยู่ที่คอนโดของครู! ถ้าเขารู้ว่าอาร์ตหายหัวมาอยู่ห้องของครูสาวสวยสองต่อสองแบบนี้ พ่อเอาผมตายแน่ๆ ครูต้องช่วยผมนะ!"

ครูแพรวในร่างอาร์ตจ้องมองโทรศัพท์ในมือสลับกับร่างนางฟ้าในชุดลูกไม้สีดำของเธอเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มของเด็กหนุ่ม 

"หึๆๆ ... กลัวเป็นเหมือนกันนี่นา น้องอาร์ต อยากให้ฉันช่วยตบตาพ่อเธองั้นเหรอ? ได้สิ... แต่เธอต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าหน่อยนะ"

สถานการณ์พลิกผันทันที เมื่อความลับเรื่องสถานที่กลายเป็นจุดอ่อนเดียวของเด็กแสบในร่างพยาบาลสาวแสนเซ็กซี่!

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: เกือบไปแล้วนะครูแพรว อีกนิดเดียวก็จะได้ประสบการณ์ความเป็นชายแล้ว โชคดีที่คุณพ่อโทรมาทำให้เกมพลิกเลย แล้วเมื่อเกมพลิกได้แบบนี้ ครูแพรวจะจัดการอย่างไรกับอาร์ตต่อ ค่อยติดตามและคอมเมนให้กำลังใจกันได้นะคะ