เมื่อเข้าสู่เดือนตุลาคม เงินเก็บเล็กๆน้อยๆ ของหมี่หลันเยว่และพี่ชายก็มีรายได้ถึงเจ็ดสิบกว่าหยวนแล้วแผงหนังสือของพวกเขากำลังเป็ที่นิยมมากขึ้นเรื่อยๆหลายคนที่เคยอ่านหนังสือที่นี่แล้ว ก็ชักชวนเพื่อนใหม่ๆ มาด้วยแน่นอนว่าหมี่หลันเยว่ก็เริ่มลงมือทำตามแผนของเธอแล้วเช่นกัน
เธอบอกให้เด็กๆที่ชอบมาอ่านหนังสือการ์ตูนที่นี่ทราบว่าสามารถนำหนังสือการ์ตูนที่บ้านมาแลกเปลี่ยนหนังสือของเธอได้เพราะหมี่หลันเยว่รู้ดีว่า ถ้าไม่มีหนังสือใหม่ๆ เข้ามา เด็กๆที่อ่านหนังสือการ์ตูนเก่าๆ จบแล้ว ก็จะไม่กลับมาที่นี่อีก
ถ้ามีหนังสือใหม่ๆ เข้ามาบ้างก็จะสามารถรั้งลูกค้าเก่าเอาไว้ได้ ยังไงซะ หนังสือที่นี่ก็ถือว่ามีค่อนข้างเยอะแต่การแลกเปลี่ยนนี้จะต้องเข้มงวดถ้าหนังสือการ์ตูนที่นำมามีคุณภาพหรือเนื้อเื่ไม่ดีเท่าหนังสือของเธอหมี่หลันเยว่จะไม่แลก
เธอต้องทำให้หนังสือบนแผงของเธอมีคุณภาพดีขึ้นเรื่อยๆไม่ใช่แย่ลง ไม่อย่างนั้น ใครจะมาอ่านอีกล่ะหมี่หลันเยว่แลกเปลี่ยนหนังสือการ์ตูนไปเยอะแล้ว เธอและพี่ชายมีความสุขมากทั้งสองคนได้อ่านหนังสือใหม่ๆ และยังได้เงินอีกด้วยยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริงๆ
"หนังสือการ์ตูนของเธอเก่าเกินไปจริงๆคงแลกหนังสือไม่ได้หรอก ขอโทษด้วยนะ"
สำหรับเด็กที่นำหนังสือมาแลกไม่ได้หมี่หลันเยว่ก็ยังคงสุภาพ เพราะคนที่มาแลกหนังสือได้นั้น ล้วนเป็คนที่รักการอ่านเธอจึงให้ความเคารพต่อเด็กที่รักการอ่านพวกนี้
เด็กชายที่้าแลกหนังสือคนนี้ถือหนังสือการ์ตูนในมืออย่างลังเล เขารู้ดีว่าหนังสือที่ถืออยู่นั้นเก่าเกินไปแต่ที่บ้านเขามีหนังสือการ์ตูนอยู่เพียงไม่กี่เล่มเท่านั้นเขาพลิกไปพลิกมาอ่านมันทุกวัน บางครั้งก็ให้เพื่อนยืมอ่านบ้างในฐานะที่เป็เด็กผู้ชาย เขาก็เป็คนใจกว้าง ดังนั้นหนังสือจึงขาดค่อนข้างเก่า
"นี่ น้องสาวพวกเรามาตกลงกันหน่อยได้ไหม ฉันไม่แลกหนังสือของเธอก็ได้แต่ฉันจะยกหนังสือการ์ตูนเล่มนี้ให้เธอแทนแต่ต้องให้เธอให้ฉันยืมหนังสือการ์ตูนสามเล่ม แบบได้ไหม?"
เขามาเช่าหนังสือการ์ตูนที่นี่บ่อยๆแน่นอนว่าเขารู้ว่าค่าเช่าหนังสือที่นี่คือเล่มละหนึ่งเฟิน
การกระทำของเขาเท่ากับการขายหนังสือการ์ตูนของตัวเองในราคาเพียงสามเฟินเมื่อเทียบกับสภาพที่ขาดรุ่งริ่งของหนังสือเล่มนี้ถือว่าเป็การเพิ่มผลประโยชน์สูงสุดแล้ว เพราะหนังสือการ์ตูนเล่มนี้ตอนที่ซื้อมาก็มีราคาเพียงสี่เฟินเท่านั้น แถมยังเป็หนังสือใหม่ด้วย แต่คำพูดนี้เมื่อได้ยินเข้าหูของหมี่หลันเยว่กลับทำให้เธอดีใจยิ่งกว่า
การใช้หนังสือแลกกับการเช่ายังคุ้มค่ากว่าการใช้เงินเช่าหนังสือเสียอีก เพราะยังไงซะหนังสือเล่มนี้ก็ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เมื่อนำกลับไปจัดเก็บก็ยังเอาออกมาให้เช่าได้ มูลค่าจึงไม่ได้มีเพียงสามเฟินเท่านั้นทั้งสองคนต่างคำนวณผลประโยชน์ของตนเอง ผลลัพธ์จึงเป็ที่น่าพอใจทั้งสองฝ่าย
"ก็ได้ในเมื่อพี่อยากอ่านหนังสือขนาดนี้ ฉันก็จะยอมตกลงแล้วกัน"
หมี่หลันเยว่แกล้งทำเป็ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า เมื่อเห็นท่าทางฝืนใจของเธอ เด็กชายก็ยิ่งดีใจอยู่ข้างในแอบภูมิใจว่ายังไงซะ ก็เป็แค่เด็กผู้หญิง หลอกง่ายจริงๆ
"ขอบคุณน้องสาวมากนะที่บ้านฉันยังมีหนังสือการ์ตูนอีกหลายเล่ม เดี๋ยวฉันจะเอามาแลกอีกนะ"
ผูกมิตรกันไว้ก่อนแล้วค่อยเอาหนังสือที่ขาดรุ่งริ่งที่บ้านมาให้เธอเพราะยังไงซะหนังสือที่บ้านก็อ่านจนเบื่อแล้ว ถ้าเอามาที่นี่เขาก็จะได้อ่านหนังสือใหม่ๆ มากมาย
"ได้สิพรุ่งนี้พี่ก็เอามาให้ฉันดูเลยนะ เอามาด้วยกันเลย ฉันจะจดบัญชีไว้ให้พี่ก็จะไม่ต้องเอาเงินมา จะมาอ่านหนังสือเมื่อไหร่ก็ได้เลย"
หมี่หลันเยว่อยากให้แผงหนังสือของเธอมีหนังสือใหม่ๆมากขึ้น เธอจึงเร่งให้เด็กชายคนนี้ เอาหนังสือมาให้หมด
"ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะเอามาให้แล้วตอนนี้ฉันอ่านหนังสือได้ไหม"
เมื่อคิดว่าตัวเองสามารถอ่านหนังสือได้โดยไม่เสียเงินเด็กชายก็รู้สึกตื่นเต้นมาก
"แน่นอน เลือกเองเลยเลือกมาอ่านทีละเล่ม อ่านจบแล้วค่อยมาเอาเล่มใหม่ ห้ามเอาไปหลายเล่มนะ"
เด็กชายเลือกหนังสือการ์ตูนมาหนึ่งเล่มอย่างเชื่อฟังแล้วไปนั่งอ่านอยู่ข้างๆ หมี่หลันเยว่ดูแลเด็กคนอื่นๆ ที่มาเช่าหนังสือต่อ
"ทำอะไรน่ะ รีบวางหนังสือลงนะ"
เสียงะโดังลั่นที่ด้านข้างทำให้หมี่หลันเยว่ใสะดุ้ง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นพี่ชายกำลังวิ่งไล่ตามชายหนุ่มคนหนึ่ง นี่ทำให้หมี่หลันเยว่ใไม่น้อย
"พี่ หยุดนะ อย่าตามไป"
หมี่หลันเยว่ะโสุดเสียงกลัวว่าพี่ชายจะไม่ฟังเธอ นั่นมันเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดนะอย่าว่าแต่พี่ชายจะไล่ตามไม่ทันเลย ต่อให้ไล่ทัน ก็ต้องเสียเปรียบแน่นอนหนังสือการ์ตูนเล่มเดียว มันไม่คุ้มที่จะเสี่ยงชีวิต
โชคดีที่พี่ชายยังฟังเธออยู่ เขาหยุดฝีเท้าแต่กลับยืนอยู่ที่นั่น มองตามแผ่นหลังที่วิ่งหนีไป ก่อนจะหันหลังกลับมาหมี่หลันเยว่มองเห็นอย่างชัดเจนว่า ตัวพี่ชายสั่นเทาเล็กน้อยแทบจะควบคุมความโกรธของตัวเองไม่ได้
"พี่ ช่างมันเถอะหนังสือการ์ตูนเล่มเดียวเอง ดูสิ เด็กส่วนใหญ่ก็ใจดีทั้งนั้น"
ไม่ว่าจะเป็คนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆหรือคนที่กำลังเลือกหนังสืออยู่ ต่างก็พยักหน้าพร้อมเพรียงกันเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองเป็คนใจดี ให้พี่น้องคู่นี้สบายใจ
"เขาหยิบหนังสือการ์ตูนไปสามเล่มแล้ววิ่งหนีไป"
หมี่หลันหยางพูดอย่างขุ่นเคืองเมื่อได้ยินว่าหยิบไปสามเล่ม หมี่หลันเยว่ก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ยังไงซะความปลอดภัยของพี่ชายสำคัญที่สุด
"ช่างมันเถอะ วิ่งหนีไปแล้วนี่นาแต่ฉันให้แต่ละคนหยิบได้แค่เล่มเดียวนี่นา แล้วเขาเอาไปสามเล่มได้ยังไง"
หมี่หลันเยว่จำได้ว่า คนที่วิ่งหนีไปเธอก็ให้เช่าหนังสือไปแค่เล่มเดียวเท่านั้น
"เขาแย่งของเด็กคนอื่นไป"
น่ารังเกียจจริงๆ ที่ยังแย่งของคนอื่นด้วยมองดูเด็กชายสองคนที่นั่งยองๆ อยู่กับที่อย่างงุนงง หมี่หลันเยว่รีบเข้าไปปลอบใจและให้เลือกเล่มใหม่ไปอ่านคนละเล่ม เด็กทั้งสองคนถึงค่อยสบายใจพวกเขายังกลัวว่าเ้าของร้านจะให้พวกเขาชดใช้ค่าเสียหาย
"คุณตำรวจๆ พวกเขาๆ สองคนโดนขโมยหนังสือไป ช่วยพวกเขาหน่อยสิ น้องคนนี้ใจดีมาก ให้ผมอ่านหนังสือฟรีด้วย"
เป็เด็กชายที่เพิ่งจะตกลงกับหมี่หลันเยว่เื่แลกหนังสือไปเมื่อครู่นี้เองตอนนี้เขากำลังดึงชายหนุ่มที่สวมเครื่องแบบตำรวจอยู่
"น้องสาว อย่ากลัวไปเลยนี่คือคุณตำรวจที่เป็ลุงของฉันเอง ให้เขาช่วยเธอ ยังไงก็ต้องจับคนร้ายได้แน่"
เด็กชายรู้สึกว่าเมื่อกี้เพิ่งจะเอาเปรียบน้องคนนี้ไปพอเห็นว่าเธอถูกรังแก ก็อยากจะช่วยเธอสักหน่อย
นี่อาจจะเป็สิ่งที่เรียกว่าฮีโร่โดยธรรมชาติของผู้ชายไม่ว่าจะเป็ผู้ชายหรือเด็กผู้ชาย ก็อยากจะยืนหยัดเพื่อคนอ่อนแอมันเป็ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็คำพูดได้มันเป็ความกล้าหาญและความเมตตาที่บริสุทธิ์ที่สุด
"ขอบคุณมากนะ ลำบากพี่แล้วสิ"
ถึงหมี่หลันเยว่จะเสียดายอยู่บ้างแต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะเรียกตำรวจมาเพราะหนังสือการ์ตูนแค่สามเล่ม ยังไงซะมูลค่าของหนังสือการ์ตูนสามเล่มมันน้อยนิดเกินไป
แต่เธอลืมไปว่านี่คือยุคสมัยไหนคุณตำรวจในยุค 70 นั้นกระตือรือร้นและมีน้ำใจมากแค่ไหนอย่าว่าแต่หนังสือการ์ตูนสามเล่มเลย แม้แต่เงินหนึ่งเฟินพวกเขาก็จะพยายามไม่ให้ประชาชนต้องรู้สึกสูญเสีย
"ฉันเป็ตำรวจประจำเขตนี้ ชื่อหลิวชิงเวย นี่คือบัตรประจำตัวของฉัน"
คุณตำรวจหลิวปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มที่เขาแสดงบัตรประจำตัวให้หมี่หลันเยว่และหมี่หลันหยางดูก่อนจากนั้นก็สอบถามรายละเอียดของเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างละเอียด และยังถามพยานตัวน้อยๆที่อยู่รอบข้าง เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่พี่น้องคู่นี้พูดนั้นเป็ความจริง
"ผมก็บอกไปแล้วว่าเื่มันเป็แบบนี้คุณตำรวจยังไม่เชื่ออีก ถามไปถามมา น่ารำคาญจริงๆ"
เด็กชายที่ไปช่วยหมี่หลันเยว่ตามหาคนมาช่วยรู้สึกไม่พอใจที่ลุงของเขามาแย่งความดีความชอบไปถ้าน้องสาวรู้ว่าเขาช่วยเธอจัดการเื่ต่างๆ เสร็จแล้วเธอจะรู้สึกขอบคุณเขามากขึ้นไหมแล้วจะให้เขาอ่านหนังสือการ์ตูนเพิ่มอีกหลายเล่มหรือเปล่า
ความหวังดีของเด็กชายนั้นดีจริงๆแต่ความเป็จริงนั้นโหดร้าย เื่ไม่ได้เป็ไปตามที่เขาคาดหวังไว้
"การทำงานต้องมีขั้นตอนเขาต้องถามให้แน่อยู่แล้ว"
หมี่หลันเยว่อธิบายให้เด็กชายฟังอย่างอดทนตำรวจหนุ่มที่กำลังสอบถามอยู่ มองเธออย่างประหลาดใจ
ยังมีการทำงาน ยังมีขั้นตอนเด็กคนนี้ฉลาดเป็กรดจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่ออกมาตั้งแผงเองได้ ไม่ใช่แค่กล้าหาญสมองก็ไม่ธรรมดา
"เด็กน้อย เธอชื่ออะไรบ้านอยู่ที่ไหน"
หมี่หลันเยว่รู้ว่าเธอต้องตอบคำถามนี้เธอไม่อยากแจ้งตำรวจ ก็เพราะกลัวขั้นตอนพวกนี้นี่แหละ เพราะเธอยังเด็กอยู่ถ้าแจ้งตำรวจไป ตำรวจก็ต้องแจ้งให้ผู้ใหญ่ที่บ้านทราบ ถึงตอนนั้น ธุรกิจเล็กๆน้อยๆ ของเธอกับพี่ชายก็ต้องถูกเปิดโปง
แต่ในเมื่อตำรวจมาแล้วเธอกับพี่ชายก็ไม่สามารถเก็บความลับไว้ได้แล้วเมื่อคิดถึงธุรกิจของเธอกับพี่ชายที่เพิ่งจะเริ่มมาได้เพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้นแถมรายได้ก็ยังดีขนาดนี้ ถ้าพ่อแม่ห้ามพี่น้องคู่นี้ ไม่ให้ออกมาตั้งแผงขายก็ถือเป็การสูญเสียครั้งใหญ่ และความเป็ไปได้ที่พ่อแม่จะห้ามก็มีมากด้วยทั้งหมดก็เป็เพราะคนคนนั้น
แต่จะโกรธไปก็เท่านั้นตำรวจมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว ก็ต้องเผชิญหน้า
"หนูชื่อหมี่หลันเยว่ปีนี้อายุห้าขวบ บ้านอยู่ที่..."
หมี่หลันเยว่ถึงกับพูดไม่ออกเธอไม่รู้ว่าจะบอกที่อยู่บ้านตัวเองยังไง
เพราะตอนนี้ไม่มีถนนหนทางอะไรนี่นาจะบอกว่าบ้านอยู่ใกล้เนินเขาได้อย่างไร เธอหันไปมองพี่ชาย พี่ชายก็ทำหน้างงเธอจึงบอกกับคุณตำรวจว่า
"ขอโทษค่ะ คุณลุงตำรวจพวกเราไม่รู้ว่าจะบอกที่อยู่ยังไง"
ตำรวจหนุ่มหัวเราะ เด็กคนนี้น่ารักเหลือเกิน
"อย่างนั้นเธอเล่ารายละเอียดให้ลุงฟังหน่อยสิว่าคนที่เอาหนังสือไปเมื่อกี้หน้าตาเป็ยังไงเผื่อลุงจะช่วยตามหาหนังสือคืนมาให้ได้"
ในเมื่อเื่มาถึงขั้นนี้แล้วหมี่หลันเยว่ก็อยากให้เขาช่วยจับคนร้ายจริงๆอย่างนั้นก็จะไม่มีใครกล้ามาทำอะไรแผงหนังสือของเธอได้อีกแล้วตอนแรกที่ไม่อยากแจ้งตำรวจ ก็เพราะไม่อยากให้คนในบ้านรู้แต่ในเมื่อไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว อย่างนั้นก็ขู่ให้คนอื่นเกรงกลัวเสียเลย
"เขาน่าจะอายุสิบเจ็ดสิบแปดสูงประมาณหนึ่งเมตรเจ็ดสิบห้า ผอม ผิวขาวกว่าผู้ชายทั่วไป ผมยาวเล็กน้อย แสกข้างชอบใส่เสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีฟ้าขาว กางเกงขากระบอกสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าผ้าใบสีขาวอ้อ ใช่แล้ว ติ่งหูใหญ่ หูซ้ายมีไฝ"
รายละเอียดขนาดนี้ตำรวจหลิวถึงกับต้องประหลาดใจ เด็กหญิงคนนี้ทำให้หลิวชิงเวยต้องประเมินเธอใหม่เขาไม่ต้องสืบอะไรแล้ว คุณตำรวจหลิวรู้แล้วว่าคนร้ายเป็ใครแถวนี้ก็มีคนอยู่แค่นี้ เขาคุ้นเคยกับทุกคนดีอยู่แล้วแต่การที่จะไขคดีได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ ก็ต้องขอบคุณความสามารถในการสังเกตของเด็กคนนี้
"เธอและพี่ชายรออยู่ที่นี่นะเดี๋ยวลุงไปช่วยตามหาหนังสือให้"
หลิวชิงเวยบอกลาหมี่หลันเยว่แล้วหันหลังไปตามหาคนร้าย หนังสือการ์ตูนสามเล่ม ไม่คุ้มค่าที่จะจับคนร้ายจริงๆแต่ก็ควรจะอบรมสั่งสอนเสียหน่อย
ไม่ต้องเสียเวลามากหลิวชิงเวยก็ลากตัวคนร้ายออกมาจากบ้านได้ ตอนที่ไปถึงบ้านของคนร้ายไอ้หมอนี่กำลังนอนคว่ำหน้าอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่บนเตียงด้วยท่าทีสนุกสนานหลิวชิงเวยถึงกับหัวเราะไม่ออก
"นี่นายทำผิดกฎหมายข้อหาร้ายแรงรู้ไหม แย่งชิงมันร้ายแรงกว่าลักขโมยอีกนะ โชคดีที่เด็กไม่ได้ไล่ตามนายไปถ้าไล่ตามไป นายก็คงต้องทำร้ายเด็กแน่ ถ้าทำร้ายคนาเ็โทษก็จะยิ่งหนักเข้าไปอีก ทำร้ายร่างกายคนอื่นโดยเจตนาอย่าว่าแต่ติดคุกสองสามวันเลย ศาลตัดสินนายก็ถือว่าเบาแล้ว"
714
