นิทานคีตา กาลครั้งนั้น

        ตอนที่ 304 สู่เอเทอรัม?

        “เอเทอรัม..” นิทานมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของมหานครใหญ่ยักษ์ที่ลอยอยู่เหนือหัวปรากฏขึ้น ยามที่เขาอยู่ที่บาราทรัมเขามักเงยหน้ามองมหานครยักษ์ใหญ่นั้นเสมอ

        ด้วยขนาดของมหานครนั้นจึงดูราวกับว่านิทานสามารถเอื้อมมือขึ้นไปแตะหมู่เมฆที่รองนครไว้ได้ด้วยมือเปล่า หากความเป็นจริงแล้วมหานครนั้นกลับอยู่ห่างไกลเหลือแสน

        สิ่งที่บดบังแสงอาทิตย์ของบาราทรัมส่วนใหญ่แล้วคือมวลปีกเมฆาเหล่านั้นที่กระจายตัวเป็นวงกว้างมากเสียยิ่งกว่าตัวเอเทอรัมเองเสียอีก ระยะห่างของเอเทอรัมและบาราทรัมนั้นห่างไกลจนนิทานเห็นเผ่าซือบาสที่สยายปีกโผบินบนท้องฟ้าเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ เท่านั้น

        “คิดถึงใครรึเปล่าคะ” เลโอแสยะยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านิทานดูจะติดใจเมื่อคำว่าเอเทอรัมโผล่เข้ามาในบทสนทนา เลโอผู้ไม่ยินยอมอนุมัติโฮโจโดยง่ายย่อมชื่นชอบเรื่องเช่นนี้มากกว่าใคร ๆ

        “กำลังคิดว่าถ้าได้ไปที่เอเทอรัมอาจจะได้เจอซอเด็ตน่ะครับ” นิทานตอบหน้าตายจนเลโอนั้นนิ่งไปน้อย ๆ เธอหันไปมองไพลินราวกับกำลังจะส่งสัญญาณกันผ่านทางสายตาว่า ‘ที่คุยกันไม่ใช่แบบนี้นี่นา!?’

        “พวกผมสัญญาไว้ว่าจะไปเจอกันที่รอบชิงน่ะครับ เลยคิดอยู่ว่าถ้าดันเจอกันก่อนจะตลกรึเปล่า” นิทานยิ้มน้อย ๆ ในหัวของเขาเพียงคิดถึงคำสัญญาเมื่อตอนนั้น

        “มีสัญญาจะไปเผชิญหน้ากันที่รอบชิงด้วยเหรอครับ” โฮโจเบิกตากว้าง งานประลองของจักรวรรดิมาลาไคที่จัดขึ้นทุก ๆ สิบปี ไม่เพียงเป็นจุดศูนย์รวมของยอดอัจฉริยะอายุต่ำกว่า 40ปีเท่านั้น ปีนี้ยังเป็นการประลองพิเศษที่มีรางวัลเป็นหนึ่งดาบของจอมจักรพรรดิ

        แค่เพียงของรางวัลก็มากพอจะทำให้คนที่ไม่คิดจะเข้าร่วมประลองต้องเปลี่ยนใจ ยังไม่นับรวมถึงความโดดเด่นแห่งยุคสมัยนี้ที่มีปาฏิหาริย์คนแล้วคนเล่าถือกำเนิด

        สายข่าวของกลุ่มการค้าอิสึกะเขานั้นระบุอย่างชัดเจนว่านี่จะเป็นการประลองที่ดุเดือดที่สุดในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิมาลาไค

        “ครับ พอดีซอเด็ตท้าไว้น่ะครับ คนชนะสามารถร้องขอผู้แพ้ได้หนึ่งคำขอ” ซอเด็ตในตอนนั้นท้าเขาเอาไว้เช่นนี้จริง และแน่นอนว่านิทานย่อมไม่ปฏิเสธ หนึ่งคำขอจากปีกแห่งผืนฟ้า คุณค่าของมันย่อมทำให้คนทั่วไปที่รับฟังปากอ้าตาค้างตามไป

        ไลล่า เลโอ และไพลินหันมองตากันล่อกแล่กราวกับไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อน โฮโจ อินจันทร์ และฟาง หมิงนั้นไม่เคยได้ยินแม้แต่เรื่องที่พวกเขานัดหมายจะเจอกันที่ชิงเสียด้วยซ้ำ

        “เราไม่เห็นรู้เลยว่ามีพนันอะไรแบบนั้นด้วย” องค์หญิงไพลินเป็นตัวแทนของสามสาวเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความตื่นเต้นของอีกสองสาว

        “ฉันไม่ได้เล่าเหรอ? แต่ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่พนันกันสนุก ๆ นั่นล่ะ” นิทานยักไหล่ เขาคงลืมเล่าเรื่องนี้ไปตอนที่เล่าให้ไพลินฟังว่าเขาและซอเด็ตมีนัดกันที่รอบชิง

        เลโอทำท่าอยากจะโพล่งอะไรออกมาแต่โดนไลล่าตะครุบเอาไว้ทัน น้ำเสียงนุ่มนวลเป็นเอกลักษณ์ของเธอตอนนี้ดูจะสั่นน้อย ๆ จากอาการกลั้นยิ้ม “แล้วคุณนิทานคิดรึยังคะว่าจะขออะไร”

        “ให้เธอกล่าวชื่นชมหรือสนับสนุนองค์หญิงก็ดีนะครับ” อินจันทร์เสนอ สำหรับอินจันทร์ผู้ที่เติบโตมาในแวดวงสังคมชั้นสูงเขาย่อมคิดถึงเรื่องผลประโยชน์เป็นอันดับแรก ๆ

        “มหาตระกูลเอเทลเลยนะครับ! ให้เธอเป็นตัวกลางสานสัมพันธ์กับองค์หญิงไพลินก็ไม่เลวเลยนะครับ ถ้าสำเร็จเราจะได้มีพันธมิตรเพิ่มอีกด้วย!” เพชฌฆาตกล่าวอย่างตื่นเต้นก่อนที่ร่างของเขาจะโดนไพลินลากดึงกลับมา เพชฌฆาตมองไพลินอย่างงงงวยว่าความเห็นของเขาไม่ดีอย่างไร แต่สายตาของไพลินที่จ้องมองทำให้เขาหุบปากเงียบอย่างรวดเร็ว

        “ถ้าจำไม่ผิดมหาตระกูลเอเทลมีสัมพันธ์ที่ดีกับองค์ชาย 2 ไม่ใช่เหรอคะ” ฟาง หมิงกะพริบตาปริบ ๆ มองเพชฌฆาต เธอยังจำได้เสียด้วยซ้ำว่านอกสุสานในตอนนั้นตัวแทนจากตระกูลเอเทลนั้นใกล้ชิดองค์ชาย 2 เพียงไร เพชฌฆาตราวกับนึกขึ้นได้ เขาจึงสงบปากสงบคำลง

        “ไม่ได้คิดอะไรยิ่งใหญ่ถึงขั้นนั้นหรอกครับ ก็คงเป็นอะไรง่าย ๆ อย่างสมบัติราคาไม่แพงสักชิ้นหรือไม่ก็อาหารขึ้นชื่อของเอเทอรัมอะไรประมาณนั้นมั้งครับ” นิทานคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบ พูดตามตรงว่าเขาไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าหากชนะแล้วจะขออะไร ในเมื่อตอนนี้ในหัวของเขาเต็มไปด้วยขั้นแรกคือต้องชนะให้ได้เสียก่อน

        องค์หญิงไพลินและเลโอเดาะลิ้นอย่างขัดใจเมื่อได้ยินคำพูดของนิทาน ทางด้านโฮโจนั้นพอจะเดาออกถึงท่าทีของทั้งสองเขาจึงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร หากแต่ในหัวกำลังจินตนาการถึงความเป็นไปได้

        “กลับเข้าเรื่องกันก่อนเถอะครับ ถ้าพี่นิทานอยากไปเอเทอรัมจริง ๆ คงไม่ง่ายเหมือนบาราทรัมแล้วล่ะครับ ยิ่งมหาตระกูลเอเทลนั้นเป็นพันธมิตรกับองค์ชาย 2 ด้วยแล้ว” อินจันทร์ดึงทุกคนกลับมาสู่หัวข้อที่สำคัญอีกครั้ง

        “ต้องยอมรับตามตรงเลยค่ะว่าหูตาของเราที่เอเทอรัมนั้นน้อยมากจนแทบจะไม่มี อิทธิพลไม่อาจเทียบได้กับที่บาราทรัมเลยแม้แต่น้อย” ไพลินถอนหายใจยาว ความสัมพันธ์ระหว่างเผ่าซือบาสและราชวงศ์ไฟกัลป์นั้นถือว่าดี เพียงแต่ว่าสัมพันธ์ส่วนตัวกับเธอเองนั้นไม่อาจใช้คำว่าวางใจได้

        ที่บาราทรัมเธอยังมีมหาตระกูลอารันที่เธอเป็นพันธมิตรอยู่ก่อนแล้ว เสริมเข้ากับตระกูลเรนนัสที่เข้าร่วมเพราะนิทานได้ไปช่วยมีครูสไว้ สองตระกูลนี้เป็นพันธมิตรกันมาก่อนแล้ว การผูกสัมพันธ์จึงเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่บาราทรัมสองตระกูลนี้สามารถช่วยเหลือและยื่นมือเข้าสอดอิทธิพลของอีกฝั่งได้ อย่างเช่นเรื่องที่งานเลี้ยงของรานอส

        เอเทอรัมนั้นไม่เหมือนกัน เธอไม่มีพันธมิตรที่วางใจได้อย่างเต็มตัวอยู่ที่นั่น เอเทอรัมเป็นเขตที่พี่ชายทั้งสองของเธอมีพันธมิตรมากกว่า โดยเฉพาะองค์ชาย 1 ที่สนิทสนมกับเผ่าซือบาสเป็นพิเศษเพราะการร่วมกันออกศึกหลายครั้งหลายครา

        การทูตของสององค์ชายนั้นมิได้อ่อนด้อยแต่อย่างใด อย่างตัวองค์ชาย 1 ที่ไม่สุงสิงกับใครนักเองก็มีสัมพันธไมตรีกับจอมทัพแห่งเผ่ารูเบียส และองค์ชาย 2 ที่รู้จักกับพระอัครมเหสี

        หากว่ากันในแง่ของความสัมพันธ์ทางการทูตแล้ว ไพลินนั้นอ่อนด้อยที่สุดในหมู่ 3 ผู้มีสิทธิ์ขึ้นประคองบัลลังก์ ในทางตรงกันข้าม เธอนั้นมีผู้สนับสนุนเยอะที่สุดในอาณาจักรไฟกัลป์เอง

        “ทำเรื่องให้ผู้พันลาลันตาเดินทางไปด้วยดีมั้ยครับองค์หญิง ใช้ข้ออ้างเรื่องเป็นทูตตัวแทนขององค์หญิงเอง” เพชฌฆาตเสนอขึ้น ในกรณีปกติเขาคงจะเสนอตัวเองไปแล้ว เพียงแต่ความเสี่ยงของบาราทรัมและเอเทอรัมนั้นอยู่คนละระดับอย่างสิ้นเชิง เขาไม่คิดว่าตัวเองเหมาะสมพอจะทำหน้าที่ช่วยเหลือนิทานได้

        “ผู้พันถูกจับตามองเป็นพิเศษจากทางราชวงศ์เรื่องที่เธอปกปิดระดับขั้นของเธอค่ะ เธอขยับตัวได้ไม่มากนักในช่วงนี้” ไพลินส่ายหน้า

        “ถ้าเป็นทางผมล่ะครับ ไปในฐานะของผู้ติดตามจากกลุ่มการค้าอิสึกะก็น่าจะได้” โฮโจเสนอตัวในทันทีเมื่อเห็นว่าไพลินดูจะประสบปัญหาเรื่องนี้

        “เอเทอรัมเป็นมหานครที่กลุ่มการค้าเชียนเป่ากินส่วนแบ่งการตลอดถึงแปดในสิบส่วนค่ะ ทางด้านกลุ่มการค้าเชียนเป่าเองก็ไม่ได้เป็นมิตรอะไรกับพวกเรานัก” ฟาง หมิงส่ายหน้า กลุ่มการค้าฟางแยกตัวออกมาจากกลุ่มการค้าเชียนเป่า เธอจึงรู้เรื่องราวเหล่านี้ละเอียด

        “ใช้มุกเดิมก็ได้นะ เหมือนตอนที่ฉันออกไปทำภารกิจครั้งแรกน่ะ” นิทานเอียงคอมองไพลิน ในที่นี้มีคนไม่มากนักที่รู้เรื่องตัวตนแซฟไฟร์ของนิทาน

        “เรามีสังหรณ์ว่าไอ้พี่นั่นจะเชื่อมโยงนายเข้าด้วยกันได้ เพราะงั้นอย่าดีกว่า” ไพลินส่ายศีรษะปฏิเสธอีกครั้ง ตัวตนแซฟไฟร์นั้นไม่อาจใช้ได้อีก หากนิทานจะแปลงกายอีกครั้ง ในครั้งนี้ต้องมีการจัดเตรียมที่พร้อมกว่าเดิมมาก ไม่เพียงต้องใช้สมบัติแปลงกายระดับสูงที่แข็งแกร่งพอจะตบตาอริยะได้ พวกเขายังต้องเตรียมนิทานและคีตาตัวปลอมเป็นเหยื่อล่ออีกด้วย

        “เราข้ามเรื่องนี้กันไปก่อนเถอะค่ะ ยังมีเวลาตัดสินใจอีกมาก” ไลล่าพูดตัดบทเมื่อเห็นว่าทั้งกลุ่มเริ่มจะเคร่งเครียดกับการหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องเอเทอรัม ท้ายที่สุดแล้วการไปตามรอยที่เอเทอรัมก็เป็นเพียงแค่การตามรอยเท่านั้น บางทีเทวทูตแห่งท้องฟ้าและคัมภีร์เปลือกไม้ชำระอาจไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันเลยก็ได้

        “เช่นนั้นมีใครมีข้อมูลของศิลาแม่เหล็กบรรพกาลมั้ยครับ” นิทานที่คิดวิธีอื่นใดไม่ออกอีกเช่นกันจึงยินดีเปลี่ยนเรื่องคุย ถูกอย่างที่ไลล่ากล่าว ระหว่างที่ยังคิดไม่ตกเขาสามารถเริ่มจากการไปล่าวัตถุดิบชิ้นอื่นก่อนได้

        ทั้งห้องต่างเข้าสู่ความเงียบ ต่างคนต่างมองหน้ากันไปมาเพื่อดูว่ามีใครจะพูดข้อมูลใด ๆ หรือไม่ หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่จึงเป็นนิทานเองที่ถอนหายใจออกมา

        “ไม่มีเลยเหรอครับ”

        ทุกคนล้วนส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน นี่คือสถานการณ์ที่นิทานวิตกที่สุด ถึงแม้หลายวัตถุดิบจะยากแก่การหามาแต่ในเมื่อมีข้อมูลก็ยังมีโอกาส แต่ในกรณีที่ไม่มีอะไรเลยเช่นนี้การจะเริ่มต้นยังเป็นสิ่งที่ไม่อาจกระทำได้

        ทุกคนในที่นี้ล้วนมีข้อมูลมากกว่าคนทั่วไปไม่รู้กี่เท่า แต่พวกเขากลับไม่มีใครแม้แต่จะเคยได้ยินชื่อศิลาแม่เหล็กบรรพกาลมาก่อน

        “กลุ่มการค้าอิสึกะเองยังไม่เคยได้ยินชื่อสิ่งนี้มาก่อนครับ สิ่งล้ำค่าตามธรรมชาติส่วนใหญ่แล้วยิ่งหายากมาก ๆ อยู่แล้วด้วย” โฮโจส่ายหน้า สิ่งล้ำค่าตามธรรมชาตินั้นหายากกว่าวัตถุดิบจากสัตว์อสูรมากนัก

        อย่างยางสนของต้นหอมแสนลี้เองก็ไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่ายแต่อย่างใด พวกเขาเพียงโชคดีเท่านั้นที่กลุ่มการค้าฟางและตระกูลอุทุมพรมีข้อมูลอยู่

        “ผมจะลองไปสืบค้นจากสมาคมนักผจญภัยเพิ่มให้ครับ พวกสิ่งล้ำค่าตามธรรมชาติพวกนี้พวกนักผจญภัยน่าจะมีข้อมูลมากที่สุด” เพชฌฆาตเสนอ

        “ฉันจะลองสอบถามจากนักบวชท่านอื่นและนักเรียนจากหอสมุดให้ค่ะ บางทีพวกเขาอาจมีข้อมูลก็ได้” เลโอช่วยออกความเห็น ในเมื่อพวกเขานั้นไม่มีข้อมูล ดังนั้นพวกเขาก็จำเป็นต้องพึ่งพาคนนอก

        เมื่อคำว่าหอสมุดออกมาจากปากของเลโอ แววตาของนิทานและไพลินก็ส่องประกายอย่างพร้อมเพรียงกัน ใบหน้าจืดชืดกับแว่นตากลมโตหนาเตอะปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

        “มนตรา!” นิทานและไพลินประสานเสียง

        “พี่นิทานรู้จักคุณมนตราด้วยเหรอครับ?” อินจันทร์ถามขึ้น เขาเป็นหนึ่งในคนที่มีข้อมูลของคนที่มีศักยภาพน่าจับตามองเยอะที่สุดคนหนึ่ง มนตราแห่งหอสมุดย่อมอยู่ในรายชื่อคนที่เขาสนใจ

        “อัจฉริยะของหอสมุดรุ่นนี้ใช่มั้ยคะ แต่ว่าเขาเดินทางไปทั่วพร้อมกับคณะวิจัยของหอสมุด คงยากที่จะเข้าถึงตัวไปพบนะคะ” ฟาง หมิงเลิกคิ้วน้อย ๆ เธอเองก็รู้จักอัจฉริยะงานวิจัยผู้นี้เช่นกัน

        “เพราะความร่วมมือจากภารกิจคราวก่อน ขณะนี้กลุ่มวิจัยของหอสมุดเลยพักแรมอยู่ในอาคารของหอสมุดเองสาขานครรัตนะภายใต้การดูแลของหน่วยเชื้อไฟครับ” เพชฌฆาตฉีกยิ้มรีบกล่าวข้อมูลส่วนนี้อย่างยินดี เขาจงใจเลี่ยงข้อมูลเรื่องผู้ศรัทธาแห่งรักไป

        นิทานปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว จากเรื่องที่หมู่บ้านเขาวัวทำให้คณะวิจัยของหอสมุดเดินทางไปตรวจสอบเรื่องผู้ศรัทธาแห่งรัก ดูเหมือนว่าตอนนี้คณะนั้นจะมาพักผ่อนที่หอสมุดสาขานครรัตนะเพื่อสรุปผลวิจัย

        “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ลงตัวเลย ฝากด้วยนะเพชฌฆาต” ไพลินตบมือแปะอย่างยินดี หอสมุดคือสถานศึกษาเอกชนอันดับหนึ่งของมหาทวีป หากวัดกันในเรื่องของข้อมูลและความรู้ หอสมุดย่อมเป็นอันดับหนึ่งของทุกขุมกำลังอย่างไม่ต้องสงสัย

        “รับบัญชาครับ!”