ตอนหนึ่งร้อยยี่สิบสอง นางเอกโชวโจวอีกคนหนึ่ง
โทโมโกะที่ดูอย่าใจเต้นอ้าปากค้าง
“พึ่งเคยเห็นอาสะกะเข้ากับผู้ชายได้ดีขนาดนี้นี่ล่ะ”
โทโมกะกล่าวอย่างตกใจกับคานาเอะที่จับเธออยู่ไม่ให้เข้าไปขวางโอตะหรืออีกความหมายหนึ่งคือไม่เข้าไปแทนที่อาสึกะ
“แน่นอนล่ะเจ้าชายของชั้นใครก็หลงทั้งนั้น”
ฟู่
คานาเอะเป่าหูของโทโมโกะจนเธอหน้าแดง
“ถ้าชั้นไม่จับเธอไว้เธอคงเข้าไปให้ชิสึกะจังสัมผัสร่างกายของเธอแล้วใช่ไหมล่ะฮืม”
โทโมโกะหน้าแดงจนก้มหน้าไม่สามารถกล่าววาจาออกมา
มือและนิ้วพันกันไปมาอยู่ตรงหน้าตนเองอย่างขวยเขิน
นิ้วมือขาวเนียนของตานาเอะลูบเส้นผมและต้นคอของโทโมโกะไปมา
“รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ ฮืม”
ฮืม
โทโมโกะได้แต่ครางออกมาแบบไม่มีเสียง
นี่คือพลังพิเศษที่คนที่ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้หญิงจะไม่เข้าใจ
การมีผู้หญิงที่ชื่นชอบเราคนหนึ่ง
จะทำให้ผู้หญิงที่ชอบเรานั้นไปอวยกับผู้หญิงคนอื่นๆในการที่จะพูดถึงเราในทางที่ดี
แต่ต่อให้เราคิดว่าเราเป็นคนดีมากแค่ไหนแต่หากเพื่อนในกลุ่มผู้หญิงไม่ชอบหน้าเรา
พวกเธอก็จะใส่ไฟเราหรือมองเราในแง่ร้ายไม่ให้เราสามารถไปคบกับผู้หญิงที่ต้องการจะไปจีบได้แม้เราจะไม่ใช่คนชั่วช้าเลวทรามก็ตาม
แต่ผู้หญิงจะเชื่อสายตาของผู้หญิงด้วยกันเองในการคัดกรองผู้ชาย
ว่าหากผู้ชายคนนี้มีแฟนแล้วหรือผู้หญิงที่พอรับผู้ชายคนนี้ได้
แสดงว่าคุณสมบัติของผู้ชายคนนี้ก็ยังไม่แย่นัก
มีผู้ชายที่มีภริยาและลูกแล้วบ่นว่า
ตั้งแต่เขามีภริยาและลูก ผู้หญิงหลายคนกลับให้ท่าเขาเล่นหูเล่นตา
ทั้งที่เขาคิดว่าตนเองไม่ใช่คนที่เป็นที่นิยมอะไรออกจะเงียบๆด้วยซ้ำ
แต่เพราะเขาแต่งงานมีภริยาและลูกแล้ว
จึงกลายเป็นคนเนื้อหอมไปโดยปริยาย
สาเหตุเดียวกับเกมส์ผจญภัยต่างๆที่ต้องให้พระเอกตัวละครผู้เล่นเป็นพ่อม่ายภริยาตาย
เพื่อตอบสนองความต้องการได้ทั้งผู้เล่นผู้ชายและผู้หญิง
ผู้ชายตอบสนองความต้องการในการสู้รบกับเทพแอสการ์ด
ส่วนผู้หญิงรู้สึกว่าตนเองได้สามีที่ดีและได้ลูกมาเลยอีกคนหนึ่ง
ตัวละครพ่อม่ายจึงเป็นที่นิยมมากด้วยประการฉะนี้
จนกระทั่งมีนางเอกโชวโจวบางรายที่จะไปคบแต่คนที่มีเจ้าของแล้วเท่านั้น
อาจจะฮารามผิดผีในสายตาพระเอกโชวเน็น
แต่นี่ล่ะนางเอกโชวโจวล่ะ
“ฮืม เข้ากันได้ดีนี่”
โอตะอุ้มอาสึกะมาทางด้านนี้และยื่นไปแตะมือถือและให้โทโมโกะเข้าร่วมปาร์ตี้ไปอีกหนึ่งคน
นี่ล่ะคือพลังของคนที่มีสาวๆรายล้อมรอบล่ะ
ผู้หญิงเชื่อมั่นในการตัดสินใจของผู้หญิงด้วยกันมากกว่าการพิจารณาอย่างมีเหตุผล