การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        องครักษ์ทั้งหมดตกตะลึงพรึงเพริดเพราะไม่มีใครเคยเห็นเถี่ยเฟิงตะโกนดุดันเช่นนี้ เหมือนกับไม่เคยเห็นต้วนเจิ้งที่มีสายตาหดหู่เช่นนี้มาก่อนเช่นกัน!

        ทุกคนที่ถือคบไฟต่างถอยออกไปโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด!เมื่อองครักษ์ที่รบเคียงบ่าเคียงไหล่มานับไม่ถ้วนได้เห็นสีหน้าของคนทั้งคู่ก็รับรู้ได้ถึงสถานการณ์ไม่สู้ดี

        ภายในห้องเหลือเพียงต้วนเจิ้งกับเถี่ยเฟิงพร้อมด้วยสายตาที่ตกตะลึงของไป๋หย่วนฮ่าว...เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงจะเป็นต้วนอวี้หราน!แถมยังเปลือยท่อนบนอยู่กันสองต่อสองตอนยามวิกาลเช่นนี้ ตอนนี้ถูกจับได้คาหนังคาเขา ต่อให้เขาจะมีปากอีกกี่สิบปากก็คงแก้ตัวไม่ขึ้น!

        เด็กหนุ่มรู้ดีว่าเรื่องตรงหน้าจะให้อธิบายในตอนนี้คงไม่มีประโยชน์ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสงบนิ่งจากนั้นค่อยคิดหาวิธีแก้ไข

        เมื่อเห็นต้วนเจิ้งหน้าดำหน้าแดงใจของไป๋หย่วนฮ่าวพลันไม่สู้ดี  เขาเดินขึ้นไปข้างหน้าสองก้าวแสดงความเคารพต้วนเจิ้งพูดเสียงแผ่วเบา “ท่านลุง!”  เรื่องตรงนี้เขาอยากจะอธิบายว่าถูกคนใส่ร้ายทว่าต้วนเจิ้งที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจะยอมฟังหรือ?  เขากำลังโกรธเลือดขึ้นตาไม่มองไป๋หย่วนฮ่าวแม้แต่หางตา ปากเม้มแน่นไม่เอื้อนเอ่ยวาจา “เถี่ยเฟิง เอาเจ้านี่ไปขังไว้!”

        เด็กหนุ่มได้ยินรีบลนลานคุกเข่าลงไปกับพื้นพูดเสียงดังออกมา “ท่านลุง หลานถูกคนใส่ร้าย!”

        เพียงครู่เดียวหลิวหรงก็ผลักประตูเข้ามา สายตาจับจ้องอยู่ที่บุตรสาวในอ้อมกอดต้วนเจิ้งร้องขึ้นด้วยความตกใจ “อวี้หรานๆ ลูกเป็นอะไรไป?”

        ต้วนอวี้หรานในอ้อมกอดต้วนเจิ้งที่ท่อนบนไม่สวมเสื้อผ้าและผมเผ้ายุ่งเหยิง ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองผู้เป็นบิดาที่น้ำตาไหลหยดลงมา เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา “ท่านพ่อ!”

        ต้วนเจิ้งได้แต่ทำหน้านิ่งไม่เปล่งเสียงตอบดุจเดิม! หลิวหรงจึงพุ่งไปจับมือบุตรสาวขึ้นมา พูดรีบร้อนว่า “อวี้หราน เจ้าเป็นอะไรไป?”

        นางกำลังจะอ้าปากตอบผู้เป็นมารดาแต่ถูกต้วนเจิ้งตวาดลั่น “พอได้แล้ว จะให้พูดอะไรอีกเจ้าไม่อายคนอื่นหรือ?”

        นางไม่เคยได้ยินผู้เป็นสามีพูดเสียงแข็งและเด็ดขาดเช่นนี้มาก่อนถึงกับตกใจไม่กล้าขยับ! ส่วนต้วนเจิ้งขยับตัวอุ้มต้วนอวี้หรานขึ้นแนบอกหันหลังเดินออกไป!

        ไป๋หย่วนฮ่าวเห็นดังนั้นจึงก้าวไปข้างหน้าอย่างรีบร้อนหนึ่งก้าว “ท่านลุง โปรดฟังหลานอธิบายก่อน!”

        “คุณชายไป๋ โปรดตามข้าน้อยไปเถอะขอรับ!” เถี่ยเฟิงรีบเข้าไปขวางไป๋หย่วนฮ่าวเอาไว้

        หลิวหรงหมุนตัวกลับมามองเด็กหนุ่มที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโห “ไป๋หย่วนฮ่าว เจ้าจะทำร้ายอวี้หรานใช่หรือไม่?”

        เมื่อต้วนเจิ้งได้ผลักประตูออกไปเสียงต้วนชิงหมิงถามขึ้น “ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้น?”

        ครั้นได้ยินเสียงเด็กสาวที่มาใหม่ไป๋หย่วนฮ่าวก็เลือดขึ้นหน้าในทันที ถึงตอนนี้เขาเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว!

        มิใช่ครั้งเดียวที่เขาถูกต้วนชิงหมิงเล่นงาน

        เช่นนั้นผู้หญิงคนนั้นที่มาหาเขา จะต้องไม่ใช่บ่าวรับใช้ของต้วนชิงหมิงแต่น่าจะเป็นบ่าวข้างกายหลิวหรงหรือไม่ก็ต้วนอวี้หราน!ดังนั้นต่อให้เขาชี้ได้ถูกคน ก็ไม่เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย!

        ส่วนเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์น่าจะได้รับคำสั่งจากต้วนชิงหมิงให้ปรากฏตัวออกมาจนทำให้เขาสับสน! นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋หย่วนฮ่าวคาดการณ์ผิดไป!

        แต่ไหนแต่ไรมาต้วนอวี้หรานหามาไป๋หย่วนฮ่าวอย่างเปิดเผย ดังนั้นเมื่อเด็กหนุ่มได้ยินคำว่า ‘คุณหนู’ จึงนึกว่าเป็นคุณหนูใหญ่ต้วนชิงหมิงไม่ใช่คุณหนูรองต้วนอวี้หราน!

        ถ้าจะแสดงละครตบตาต้องให้แนบเนียนเพราะไป๋หย่วนฮ่าวเป็นคนขี้ระแวง จึงไม่น่าเชื่อคำพูดของบ่าวรับใช้เพียงคนเดียวและจะไม่เอาตัวเขาเข้าไปเสี่ยงอันตราย ดังนั้นจึงแอบไปที่หน้าเรือนต้วนชิงหมิง ‘บังเอิญ’ ได้พบบ่าวรับใช้ ถูกต้วนชิงหมิงทำโทษ!

        ส่วนเรื่องต่อมาทั้งหมดก็เป็นไปตามที่ได้เห็น

        เริ่มแรกใช้ชื่อหลิวยวนหลอกให้เซียงเย่เอ๋อร์ออกมาจากนั้นค่อยทำให้ต้วนอวี้หรานสลบและนำตัวมาที่นี่  เมื่อไป๋หย่วนฮ่าวผลักประตูเข้ามาจะยังตระหนกและไม่ได้สังเกตว่าบนเตียงมีคนยิ่งมีเซียงเย่เอ๋อร์เข้ามาสร้างเรื่อง จิตใจของเขาก็จะวุ่นวายไปหมดเมื่อรอให้เขาพบว่าบนเตียงมีคน ก็ประจวบเหมาะกับที่คนกำลังแห่มาจับโจร!ต่อให้ไป๋หย่วนฮ่าวอยากจะหนี ก็คงสายเกินไปเสียแล้ว!

        เรื่องทั้งหมดก็เป็นไปตามนี้!

        ไป๋หย่วนฮ่าวเชื่อว่าต้วนชิงหมิงหาข้ออ้างให้ตัวนางรอดไว้เรียบร้อยแล้วยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนเป็นพยานให้นางอีกมากมาย! พูดได้ว่าแผนการนี้ของต้วนชิงหมิงร้ายกาจเสียจริง... นางรู้ว่าเขาต้องจัดการหลิวยวนและต้วนอวี้หรานคงไม่มีทางปล่อยนางไว้เช่นกันฉะนั้นจึงใช้วิธีที่ว่าชิงลงมือก่อนได้เปรียบ!

        ต้วนชิงหมิงเจ้าเยี่ยมมาก! ครั้งนี้ข้าจำเจ้าได้ฝังใจแล้ว!

        ด้านนอกห้องมีเสียงต้วนเจิ้งพูด “ชิงหมิง เจ้ามาได้อย่างไร?”  เขามองไปที่บุตรสาวคนโตที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก้มมองต้วนอวี้หรานที่เสื้อผ้ายับยู่ยี้ไปหมดในแววตาเผยให้เห็นถึงอารมณ์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟออกมา... คู่หมั้นหมายของลูกสาวคนโตกลับไปอยู่กับน้องสาว ในเวลากลางค่ำกลางคืนสองต่อสองถ้านางรู้เรื่องนี้จะต้องเสียใจไม่น้อย!

        ต้วนชิงหมิงได้ยินที่ต้วนเจิ้งถามจึงตอบอย่างนอบน้อม “ตอนกลางคืนต้วนอวี้เริ่มตัวร้อนจนพูดเพ้อไปเรื่อย ลูกจึงอยู่เป็นเพื่อนน้องชายเมื่อครู่ได้ยินเสียงคนร้องจับโจร จึงรีบวิ่งมาดู!”

        เด็กสาวอธิบายที่มาที่ไปทั้งหมดในครั้งเดียวเหมือนปัดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง!  ต้วนเจิ้งตอบเรียบนิ่ง“อืม อย่างนั้นดูแลต้วนอวี้ให้ดีๆ!”

        ไม่นานท่านพ่อก็เดินออกจากห้องไป!

        หลิวหรงตามออกมาจากห้องมองไปที่อ้อมแขนของต้วนเจิ้ง นางเห็นสภาพของบุตรสาวคนเดียวที่หลับตาแน่นไม่ขยับใบหน้าซีดขาว ทำให้นางตกใจขึ้นมาในทันที! พลันขาทั้งสองอ่อนแรงทรุดลงไปที่พื้น

        แม่นมหลี่ที่อยู่ด้านข้างรีบยื่นมือเข้าไปประคองหลิวหรงขึ้นมาแต่ในเวลานี้ด้านหลังแม่นมหลี่ มีบ่าวรับใช้อยู่เต็มไปหมดไม่รู้ว่าใครแอบใช้แรงผลักแม่นมหลี่ ที่กำลังจะไปประคองหลิวหรงบ่าวรับใช้ต่างยุ่งเหยิงอีนุงตุงนังกับการจับแม่นมหลี่ ทำให้หลิวหรงที่อยู่ในความวุ่นวายนั้นล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง!

        ในกลุ่มคนไม่รู้ว่าใครร้องเสียงแหลมออกมา “ว๊ายหลิวอี๋เหนียงล้มลงแล้ว...”

        จากนั้นมีคนร้องขึ้นอย่างตกใจ “ว๊าย... เลือด...หลิวอี๋เหนียงแท้งแล้ว!”

        “เร็ว รีบไปตามหมอฮั่วมา...”  ต้วนเจิ้งส่งเสียงดังมาจากด้านหลัง

        ทันใดนั้นต้วนเจิ้งได้ส่งต้วนอวี้หรานให้กับบ่าวสูงอายุคนหนึ่ง กำชับให้ไปส่งนางกลับเรือนส่วนเขากุลีกุจอเข้าไปอุ้มหลิวหรงขึ้น วิ่งออกไปทันทีเรื่องในค่ำคืนนี้วุ่นวายไปหมด โดยเริ่มจากต้วนอวี้หรานกับไป๋หย่วนฮ่าวจากนั้นก็เป็นหลิวหรงที่ตั้งท้อง พูดได้ว่าจิตใจต้วนเจิ้งสับสนวุ่นวายไปหมด!

        ไป๋หย่วนฮ่าวถูกทิ้งไร้คนสนใจเถี่ยเฟิงรีบวิ่งตามต้วนเจิ้งไปเหลือเพียงองครักษ์นายหนึ่งที่เดินตามเขาอยู่ข้างหลัง เมื่อเห็นเขาหยุดเดินจึงพูดเร่งเสียงแข็ง “รีบเดินไปขอรับ!”

        ผู้คนที่ได้ยินเสียงต้วนชิงหมิงตะโกนเสียงดังได้แยกย้ายกันไปหมดแล้ว!

        นางหมุนตัวกลับมาพอดีเจอกับไป๋หย่วนฮ่าวที่มองมาด้วยสายตาแดงก่ำและกัดฟันพูดออกมา “ครั้งนี้ เจ้าพอใจแล้วใช่หรือไม่?”

        นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยยิ้มเย็นชา “คุณชายไป๋จวนต้วนต้อนรับขับสู้ท่านเป็นอย่างดี แต่คิดไม่ถึงว่า คุณชายจะทำเรื่องเช่นนี้ ทำให้จวนไป๋ได้รับความอับอายเสียจริง!”

        เมื่อพูดจบจึงหันหลังเดินตามทางที่ต้วนเจิ้งวิ่งไปก่อนหน้าพลางปรายตามองเข้าไปในเรือนหลิวหรงแบบไม่รีบไม่ร้อน! หลิวหรง...เจ้าคิดว่าสลบไปแล้วก็จบเรื่องอย่างนั้น? นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น!

        ต้วนเจิ้งอุ้มหลิวหรงกลับเข้าเรือนโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำยิ่งไปกว่านั้นสีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดแต่เขากลับมีลมหายใจที่เยือกเย็นที่สุดออกมาทำให้คนรอบข้างทุกคนต่างหวาดกลัวไปหมด!

        เรือนของหลิวหรงจุดไฟสว่างไสวทุกซอกทุกมุม!บ่าวรับใช้และแม่นมทั้งหมด เมื่อได้ยินข่าวจึงมารอรับใช้กัน ตอนนี้พอเห็นหลิวหรงถูกอุ้มมาวางไว้บนเตียงทุกคนต่างยุ่งเหยิงวุ่นวาย ทำอะไรไม่ถูก