มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ทีแรกหลี่เจ๋ออันไม่ได้ตั้งใจจะใช้ม้านั่งจริงๆ อย่างมาก เขาก็แค่ต้องการขู่ยัยเด็กหน้าเหม็นอวดดีนี่ให้กลัวแค่นั้น จะดีที่สุด ถ้าเขาทำให้เธอร้องไห้ขอความเมตตากับเขาได้

จากนั้น อู๋ซิ่นก็จะได้รู้ถึงความน่ากลัวของเขา และตามเขาไปเดทอย่างเต็มใจ

อย่างไรก็ตาม เขาค่อนข้างยอมรับแผนการที่เขาคิด แต่เพราะคนที่กำลังนั่งถัดจากเหลียวชาชาคือฉินเฉา

เพราะการมีอยู่ของชายคนนี้ แม้ว่าหลังจากที่เธอเห็นหลี่เจ๋ออันหยิบม้านั่งตรงมาที่เธอ เหลียวชาชาก็ไม่แม้แต่เงยหัวขึ้น

ด้วยเหตุนี้ ฉินเฉาจึงยืนขึ้น เขาเป็นบอดี้การ์ดของเหลียวชาชา เขามีหน้าที่ต้องปกป้องเหลียวชาชา แม้ว่านิสัยของเหลียวชาชาจะไม่ดี เหมือนกับถังแป้งที่พร้อมจะระเบิด และง่ายที่จะยั่วยุ แต่หลี่เจ๋ออันทำให้เขาไม่พอใจ

“ไอ้เวร มันดีแล้วที่แกยืนขึ้น พ่อแกคนนี้ไม่พอใจที่จะเห็นแก!” หลี่เจ๋ออันยิ้มอย่างชั่วร้าย แม้ว่าเขาจะไม่สามารถตีเหลียวชาชาได้ แต่เขาไม่ได้สนใจบอดี้การ์ดของเธอ

ภายใต้เสียงกรีดร้องของผู้คน หลี่เจ๋ออัน ฟาดเก้าอี้ในมือใส่หัวของฉินเฉา

“อ๊า!” อู๋ซิ่นร้องออกมาเสียงดัง ถ้าเก้าอี้ตีถูกหัวฉินเฉา หัวของเขาต้องแตกอย่างแน่นอน

ผลัวะ! ฉินเฉาไม่แม้แต่จะหลบ เขาปล่อยให้หลี่เจ๋ออันฟาดเก้าอี้ใส่หัวเขา ทันใดนั้นเก้าอี้ก็แยกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นเศษ

หลี่เจ๋ออันค้างไปชั่วขณะ เขาเชื่อว่าฉินเฉาจะต้องจับแขนเขาไว้เพื่อปกป้องตัวเอง และจากนั้นจะได้หักแขนของเขา เขาไม่คิดว่าชายคนนี้จะโง่จนปล่อยให้เขาฟาดใส่หัวตัวเองอย่างนี้

แต่ทุกคนประหลาดใจ ฉินเฉาไม่แม้แต่ผายลม กลับกัน เขาแค่ตบฝุ่นบนหัวของเขาแค่นั้น

“มีความสามารถแค่นี้ ยังกล้ามาตะโกนที่นี่อีกเหรอ?” ฉินเฉาแสยะยิ้ม หลังจากที่เขาฝึกพระสูตรหัวใจเพชร เขาก็อยากจะลองความแข็งแกร่งของร่างกายอยู่พอดี แต่ความแข็งแกร่งของหลี่เจ๋ออันน้อยเกินไป เมื่อเขาถูกเก้าอี้ฟาดใส่ เขาไม่รู้สึกอะไรเลย

“แก...แก...” หลี่เจ๋ออันกลัว เขาคิดว่า เมื่อเก้าอี้ตัวนี้ทำมาจากไม้เนื้อแข็ง ถ้าหัวของคนธรรมดาถูกฟาดเข้าล่ะก็ หัวของพวกเขาต้องแตกอย่างแน่นอน แถมเขายังเป็นนักกีฬาอีกด้วย ความแข็งแกร่งของเขายังมากกว่าคนทั่วไปอีกหลายเท่า แต่ม้านั่งนี้กลับถูกทำให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ขณะที่ฉินเฉาไม่เป็นอะไรเลย

“เด็กหนุ่มเลือดลมพลุ่งพล่านจริงๆ” ฉินเฉาพูด จากนั้นก็จุดแม่น้ำแดงของเขา “อย่าลืมจ่ายค่าเก้าอี้ล่ะ ทำลายของสาธารณะเป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีนะ”

“ถ้า ถ้านายกล้าล่ะก็ รอฉันหลังเลิกเรียน!” หลี่เจ๋ออันตอนนี้รู้แล้วว่าฉินเฉาไม่ใช่คนธรรมดา เขาคิดว่าฉินเฉาคงเป็นทหารผ่านศึกที่ฝึกศิลปะป้องกันตัว เขารู้ว่าคนฉลาดจะต้องไม่สู้ในสถานการณ์ที่ตกเป็นรอง จึงนำเพื่อนร่วมชั้นของเขาหนีไปอย่างหดหู่ใจ และรีบออกไปจากที่นี่

“เจ้าหนูนี่ เป็นเขาที่ตีฉันชัดๆ แต่กลับทำเป็นว่าฉันรังแกเขา” ฉินเฉาลูบจมูกตัวเองและนั่งลง

“อย่าไปยุ่งกับพวก 4 ขาหน้าโง่นั่นเลย” เหลียวชาชายังคงเล่น PSP ของเธอต่ออย่างตั้งใจ “ถ้าเขามายุ่งกับนายอีก อย่าปรานี จัดหนักไปเลย”

“เธอคิดว่าฉันเป็นคนป่าเถื่อนอย่างนั้นเหรอ” ฉินเฉายิ้ม มองไปที่อู๋ซิ่นที่อยู่ใกล้ๆ ที่กำลังมองเขาด้วยความมึนงง และพยักหน้า “ฉันเป็นสุภาพบุรุษชัดๆ”

ตุบ! เหลียวชาชาที่ถือ PSP อยู่ถึงกับทำมันหลุดมือ หล่นลงพื้น

“คุณหนูเหลียว อาหารมาแล้วครับ!” สถานะของเหลียวชาชาในโรงเรียนนี้ไม่ใช่ธรรมดา ด้วยเหตุนี้ แม้แต่ผู้จัดการโรงอาหารก็ยังต้องออกมาเสิร์ฟอาหารให้ด้วยตัวเอง

อาหารเสฉวนหลั่งไหลออกมาและเติมเต็มโต๊ะตัวนี้อย่างรวดเร็ว

“คุณหนูเหลียว ทานให้อร่อยนะครับ” ผู้จัดการโรงอาหารเอาใจเธอ “ถ้าอาหารไม่ถูกปากโปรดบอกผมนะครับ ผมจะเปลี่ยนจานให้!”

“ไม่เป็นไร นายไปได้แล้ว” เหลียวชาชาคุ้นเคยกับการเอาใจใส่แบบนี้ดี เธอโบกมือให้กับผู้จัดการโรงอาหาร

“ชาชา อาหารเยอะขนาดนี้ เรากินไม่หมดหรอก...” อู๋ซิ่นแค่มองไปที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารก็รู้สึกเหมือนกับจะอิ่มแล้ว

“เราสองคนแน่นอนว่ากินไม่หมด แต่เรายังมีเจ้านั่น” เหลียวชาชาหันไปมองฉินเฉาอย่างวางมาด แต่ฉินเฉาตอนนี้ได้หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วโดยไม่รอพวกเธอ เขาก็ชอบอาหารเสฉวนเหมือนกัน กลิ่นหอมๆ ของเครื่องเทศที่เผ็ดร้อน มันทำให้เขาน้ำลายไหล

“เมื่อนี่เป็นชาชาน้อยเลี้ยง งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ” พร้อมกันนั้น ฉินเฉาเริ่มกวาดอาหารทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะ

กระเพาะคนเราจะใหญ่ได้แค่ไหนกัน? อู๋ซิ่น อย่างมากก็สามารถทานขนมปังนึ่ง 7 ชิ้นก็เต็มแล้ว แต่เทียบกับสหายตรงหน้าเธอนี้ มันทำให้เธอถึงกับหน้าซีดตัวสั่นกันเลยทีเดียว

เธอรู้สึกว่าเธอกำลังดูโชว์อยู่ จ้องไปที่ฉินเฉาที่กำลังกวาดอาหารจานแล้วจานเล่า อาหารเสฉวนที่โรงอาหารนี้เผ็ดมาก แค่ขนมปังนึ่งที่เธอทานเข้าไป ก็ทำให้เหงื่อของเธอไหลออกมามากแล้ว แต่กับฉินเฉากลับไม่มีอะไรเลย เขาไม่แม้แต่จะซับเหงื่อที่หน้าผาก เหมือนกับเครื่องจักร ที่กำจัดอาหารไปทีละน้อย

เหมือนกับที่เหลียวชาชาพูด จากอาหาร 30 จาน พวกมันกว่าครึ่งถูกฉินเฉากวาดไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ทุกคนที่กำลังทานอยู่ในโรงอาหารพากันตะลึง พวกเขาคิดว่า สหายคนนี้ต้องเป็นวิญญาณหมูในร่างมนุษย์แน่ๆ

มีแค่เหลียวชาชาเท่านั้นที่ยังทำตัวปกติ เธอค่อยๆ ทานมื้ออาหารของเธออย่างช้าๆ

“ถ้าเธอไม่กินล่ะก็ เขาจะกินอาหารของเธอด้วยรู้มั้ย” เหลียวชาชาเมื่อเห็นอู๋ซิ่นยังตะลึงอยู่ จึงเตือนออกไป

“อ๊า? ใช่แล้ว” อู๋ซิ่นที่สะดุ้ง รีบหยิบอาหารของเธอขึ้นมา เทียบกับฉินเฉาแล้ว สาวน้อยทั้งคู่กินอย่างงดงามราวกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์

ภายใต้สายตาที่มองมา ฉินเฉาไม่ปล่อยให้พวกเขาผิดหวัง และกวาดอาหารทั้งหมดจนเกลี้ยง เขาวางชามลง ลูบกระเพาะตัวเอง และถอนหายใจด้วยอารมณ์

“กินแค่ 7 ใน 10 กำลังดี กินมากไปไม่ดีต่อสุขภาพ”

“แค่กๆ!” ไม่ใช่แค่อู๋ซิ่น แต่นักเรียนทุกคนที่ได้ยินคำนี้ ต่างพ่นอาหารที่อยู่ในปากของพวกเขาออกมา

‘สหายคนนี้ แน่แล้วว่าไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นหมูในร่างคน’ พวกเขาคิด

“ฉันบอกเธอแล้ว มีเขาอยู่ อาหารไม่เหลือแน่นอน” เหลียวชาชาไม่สามารถเทียบกับฉินเฉาได้ หลังจากที่รู้สึกว่าอิ่ม เธอก็วางตะเกียบลง

“เธอกินน้อยไปนะ” ฉินเฉาเช็ดปากของเขาด้วยทิชชู และมองอย่างยิ้มๆ ไปที่เหลียวชาชา

“แน่อยู่แล้ว ฉันเป็นผู้หญิงนะ นายคิดว่าฉันเหมือนกับนายหรือไง เจ้าหมู?” เหลียวชาชากลอกตา

“เธอกินน้อยไปแล้ว ไม่แปลกว่าทำไมหน้าอกของเธอถึงเล็ก” ฉินเฉากวาดสายตาไปที่หน้าอกของสองสาว และในที่สุดเอ่ยออกมา

“ฉินเฉา!” เหลียวชาชาคำรามออกมา หยิบชามของเธอขึ้นมาและขว้างมันใส่ฉินเฉา

“อย่าทำลายข้าวของสาธารณะ” ฉินเฉายื่นมือออกมา จับชามไว้ และวางไว้ตรงหน้าเขา

อู๋ซิ่นที่อยู่ใกล้ๆ ก็เต็มไปด้วยอารมณ์ พลางคิดว่า ‘จริงๆ แล้วฉินเฉาเป็นใครกันแน่? เขามีความแข็งแกร่งอย่างมาก ความสามารถก็ด้วย และแม้แต่ยืนให้คนเอาม้านั่งฟาดใส่หัว หรือว่า เขาจะเป็นอาจารย์กังฟูในตำนาน?’

ถ้าเขารู้จิตใจของอู๋ซิ่น ฉินเฉาต้องคิดว่าเขากำลังถูกดูถูกอยู่แน่ๆ อาจารย์กังฟู? เขาข้ามผ่านพวกนั้นไปเรียบร้อยแล้ว

หลังมื้อเที่ยง เธอก็ใช้เวลาอย่างเงียบๆ ไปตลอดทั้งบ่าย ตลอดทั้งวันล้วนเป็นอย่างนี้ ในที่สุด เหลียวชาชาก็เสร็จสิ้นชีวิตในโรงเรียนสำหรับวันนี้แล้ว

หลี่เจ๋ออันรวบรวมเหล่าเด็กชายมาเป็นกลุ่มใหญ่พร้อมกับไม้ถูพื้น หรือไม่ก็ไม้กวาด ปิดกั้นทางออกโรงเรียนเพื่อรอฉินเฉา

หลี่เจ๋ออันมองไปที่เหล่านักเรียน 30 กว่าคนนี้ และแสยะยิ้มในใจ ‘ฮึ่ม ฉินเฉา มาดูกันว่าแกจะทำยังไง? คนกว่า 30 คนอยู่ที่นี่ พร้อมไม้ ฉันไม่เชื่อว่าจะจัดการแกไม่ได้’

“พี่หลี่ ทำไมไอ้โง่นั่นถึงยังไม่มา?” นักเรียนท่าทางเกเรที่ทนไม่ไหวถามออกมา

แม้ว่านี่จะเป็นโรงเรียนชั้นยอด แต่พ่อแม่บางคนก็ยอมจ่ายเงิน แม้ว่าพวกเขาจะต้องมีชีวิตที่อัตคัด ดังนั้นลูกๆ ของพวกเขาจึงสามารถเรียนที่โรงเรียนชั้นยอดนี้ได้ ฉะนั้น นักเรียนในโรงเรียนนี้จึงมีหลายหลากฐานะ นักเรียนหลายคนมาเพื่อที่จะให้ผ่านเวลาไปวันๆ หนึ่งเท่านั้น

ส่วนมากแล้ว นักเรียนหลายคนต่างผสมกันไปด้วยหลากหลายพื้นหลัง และเมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็สามารถสร้างกลุ่มขนาดใหญ่ ที่รวมไว้ได้ถึง 30 กว่าคน จากนั้นก็รวมมันเข้าด้วยกันและกลายเป็นผู้ติดตามของหลี่เจ๋ออัน

“ฮึ่ม ฉันคิดว่าเจ้านั่นต้องกลัวพี่หลี่แน่ๆ!” นักเรียนใกล้ ที่แต่งตัวโบราณ ลูบไม้กวาดในมือ และพูดอย่างดูถูก “ในโรงเรียนนี้ ใครกล้าท้าทายพี่หลี่? ฉันคิดว่าเจ้านั่นคิดผิดแล้ว”

“ในเมื่อมันสร้างความรำคาญให้พี่หลี่ วันนี้ เราจะหักขามัน!” นักเรียนที่ท่าทางเกเรทันใดนั้นก็ตะโกนออกมา

“เจ้านั้นต้องเป็นทหารผ่านศึกมาแน่ๆ” หลี่เจ๋ออันพูดกันพวกเขา “เมื่อพวกแกเห็นมัน ใช้ทุกวิธีที่รู้ อย่าเกรงใจ โอ้ ใช่แล้ว แค่จัดการมันเท่านั้น อย่าแตะต้องเหลียวชาชาล่ะ”

“อย่าห่วงเลย พี่หลี่ เราจะทำอย่างระวัง” นักเรียนพวกนี้รู้ว่าสิ่งไหนทำได้ไม่ได้ พวกเขาจะกล้าแตะต้องเหลียวชาชาได้ยังไง? ใครที่กระทบถูกเหลียวชาชา ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุหรือไม่ก็ตาม บางที หลี่เจ๋ออันอาจจะส่งพวกเขาออกไปรับความโกรธของเหลียวตงไคก็ได้

“พี่หลี่ เร็ว ดูนั่น เจ้านั่นมาแล้ว!” นักเรียนที่มีสายตาดี เห็นกลุ่มคน 3 คนเดินมาจากที่ไกลๆ และรีบตะโกนออกมา

“พี่หลี่ ไม่ใช่ว่าสาวสวยอกโตนั่นเป็นคนที่พี่ไล่ตามอยู่หรอกเหรอ อู๋ซิ่น? ทำไมเธอถึงไปรวมกลุ่มกับเจ้านั่น?!”

“ไอ้เวร ระวังปากหน่อย! เธอไม่ใช่สาวสวยอกโตของแก!” นักเรียนท่าทางเกเรคนนั้น ทันใดนั้นก็โดนหลี่เจ๋ออันเหยียบเท้า

“ใช่ ใช่ พี่หลี่ ผมผิดไปแล้ว” นักเรียนคนนั้นที่ปากพล่อย รีบขอโทษ

“ฮึ่ม อู๋ซิ่น ไม่นานหรอก เธอจะเป็นของฉัน!” หลี่เจ๋ออันแสยะยิ้ม และกำหมัด

“คิดว่าไง โรงเรียนน่าเบื่อใช่มั้ยล่ะ?” เหลียวชาชาที่ถือกระเป๋าของตัวเอง และพูดกับฉินเฉาอย่างดูถูก

“ไม่เลวนะ ฉันคิดว่ามันน่าสนใจ” ตาฉินเฉาดี เขาเห็นกลุ่มคนที่ป้องกันที่ทางเข้าแล้ว โดยเฉพาะหลี่เจ๋ออัน ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ที่มุมปากของเขาอดยิ้มออกมาไม่ได้

“ชาชา เธอต้องไม่โดดเรียนอีก การเข้าเรียนเป็นหน้าที่ของนักเรียน” อู๋ซิ่นแนะนำที่ด้านข้าง ตามจริงแล้ว เธอไม่แน่ใจตัวเอง ว่าเธออยากให้เหลียวชาชามาโรงเรียน หรืออยากจะเจอฉินเฉากันแน่

“โรงเรียนน่าเบื่อ” เหลียวชาชาบุ้ยปาก “เธอจะเห็นแต่พวกโง่ๆ และทำให้อารมณ์เสีย”

“ใช่ พวกโง่ โดยเฉพาะพวกหัวแข็งต้องแก้ไข” ฉินเฉาชี้ไปที่กลุ่มของนักเรียนที่ป้องกันทางเข้า และพูดพร้อมรอยยิ้ม

“เจ้าพวกนั้น พวกเขามาจริงๆ” เหลียวชาชากลอกตา

“พวกเขามีหลายคน...” อู๋ซิ่นรู้สึกกลัว ดึงแขนฉินเฉา “ทำไมพวกเราไม่เรียกตำรวจล่ะ!?”

“ไม่เป็นไร เมื่อพวกมันอยากเล่น ฉันจะเล่นเป็นเพื่อนเอง” ฉินเฉาขยับข้อต่อ ทำให้เกิดเสียงกร็อบแกร็บออกมา “เธอแค่ตามมาข้างหลังก็พอ”

ฉินเฉาพูด และเดินไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็มีรถ แม่น้ำซงฮัว พรวดพราดเข้ามาในโรงเรียน และในที่สุดก็จอดอยู่ตรงหน้าฉินเฉา ชายหัวโล้นพร้อมแว่นกันแดดโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างรถ

“ถ้าไม่อยากตาย เข้ามาในรถ!”

จบตอน