ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"หาเรื่องตายโดยแท้... หืม"
ชายชุดแดงแสยะยิ้มอำมหิต แววตาประหลาดใจแต่มือไม่ได้ช้าลงเลย หอกสีแดงคล้ายสีเลือดเหมือนมังกรที่หลุดออกจากถ้ำ ทำให้รัศมีหอกเปล่งออกมาขณะที่พุ่งไปข้างหน้าหมายสังหาร
ขณะที่หอกแทงออกมาภูเขาซากศพและทะเลเลือดเริ่มปะทุขึ้นคล้ายภูเขาไฟ ออร่าที่รุนแรงพุ่งออกมาจากร่างกายของชายร่างใหญ่ทำให้ทุกสิ่งรอบกายเริ่มแข็งตัว เจ้าสิ่งนี้มันทำให้ใจถังฮวนเริ่มสั่นแล้ว แต่...ท่าทีของถังฮวนไม่ได้เปลี่ยนแปลงใด ๆ การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น รังสีแห่งความชั่วร้ายถูกล้างออกไปด้วยความร้อนแรงของหอกมังกรฟีนิกซ์ก่อนที่มันจะเข้าถึงตัวเขา ราวกับว่ามันไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
“เคร้ง!”หลังจากสะบัดนิ้วเสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วพื้นดิน
ชายชุดแดงอุทานด้วยความตกใจ อาวุธในมือหลุดกระเด็นไปในทันที มันต้องถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ฝีเท้าของถังฮวนนั้นรวดเร็ว หอกมังกรฟีนิกซ์เป็นเหมือนเงาตามติดตัวมัน และระหว่างนั้นหอกแสงสีแดงพลันระเบิดออกมา ราวกับไฟไหม้ลามทุ่งหญ้า "นี่มัน …"
รอยยิ้มดุร้ายบนใบหน้าของชายชุดสีแดงได้หายไป จากนั้นแทนที่ด้วยความตกใจและความตื่นตระหนกที่ไม่สามารถเข้าใจได้ ยังไม่ทันจะกล่าวอันใดจบ เสียงของเขาพลันหยุดลง ร่างสูงกำยำถูกไฟไหม้โหมกระหน่ำเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นครู่หนึ่งพลังปราณแท้สลายไป หอกมังกรฟีนิกซ์ในมือถังฮวนได้เจาะทะลุหน้าอกของชายที่สวมชุดสีแดงนั้น
เมื่อเห็นฉากนี้ชายทั้งสิบคนที่ปรากฏตัวพร้อมกับชายชุดแดงต่างตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสยดสยอง “หวืด!”หลังจากหอกพุ่งจัดการเป้าหมายสำเร็จถังฮวนยังไม่หยุด เขาสะบัดมืออีกครั้งปลายหอกพุ่งเข้าหาคู่ต่อสู้ ภายใต้ความร้อนที่เพิ่มขึ้น ท่าทีของร่างใหญ่ที่สวมชุดสีแดงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เปลวไฟยังลุกไหม้บนเสื้อผ้า ภาพที่น่ากลัวนี้ทำให้หัวใจผู้คนแตกสลาย พวกเขาทั้งหมดถอยกลับไปด้านข้าง “หวืด!” “หวืด!”ถังฮวนไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับพวกมัน ดังนั้นเขาจึงโบกมือส่งสัญญาณให้มู่เหยียนวิ่งต่อไป
เมื่อถังฮวนและมู่เหยียนวิ่งไปได้ยี่สิบถึงสามสิบเมตร ในที่สุดคนทั้งสิบค่อยตั้งตัวได้แต่เมื่อมองชายชุดแดงกลายเป็นร่างที่ติดไฟ สายตาพวกมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "โอ้ สวรรค์ เจ้านี่เป็นใครกัน?"ในขณะนี้กลุ่มทหารของจักรวรรดิถังที่กำลังไล่ตามก็หยุดเท้าโดยไม่รู้ตัว ทุกคนสูดลมหายใจด้วยความตระหนก
"ข้ารู้จักคนตรงหน้า เขาเป็น 'นายกอง' จากจักรวรรดิซาหลง ชื่อว่าตงเป่า เป็นผู้ฝึกยุทธระดับหก แต่กลับถูกฆ่าอย่างง่ายดายภายในหอกเดียวของชายผู้นั้น "อ่า หมอนั่นไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดใช่มั้ย นอกจากนี้เมื่อมองจากศพของตงเป่า มันน่าจะเป็นนักหลอมอาวุธ โชคดีที่เราไม่หยุดเขา ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องอยู่ในสภาพเดียวกับตงเป่าแล้ว"
“พี่ใหญ่ เราควรไล่ตามพวกมันไปหรือไม่” "ตาม ... แต่เราไม่ควรลงมือกับมัน เราแค่ต้องการซื้อศิลาไม้สวรรค์เท่านั้น หากมันไม่เต็มใจที่จะขายก็ไม่สามารถบังคับฝืนใจได้ เฮ้อ...เราทำได้เพียงโทษคนของอาณาจักรซาหลง หากไม่ใช่เพราะการกระทำผิดของพวกมัน จะมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร"……. "สองคนนั้น หยุดพวกเขา... หยุดพวกเขาไว้"
“แม่ทัพตงเป่าถูกฆ่าแล้ว อย่าปล่อยให้มันหนี”
"... "
"คนที่มาจากอาณาจักรซาหลงกำลังทำอะไรกันอยู่ แค่ศิลาไม้สวรรค์สามชิ้น จำเป็นต้องทำอย่างนั้นเลยหรือ ให้ตายเถอะเรามาหาคู่รักคู่นี้เพื่อดูว่าเราจะซื้อศิลาไม้สวรรค์ได้หรือไม่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เรากำลังต่อสู้เพื่อแย่งชิงศิลาไม้สวรรค์แทนแล้ว”
“เจ้านั่นเป็นอะไรไป จริง ๆ แล้วถ้าไม่อยากขายก็ช่างมัน ทำไมต้องวิ่งหนีด้วย”
“ถ้าไม่วิ่งคงถูกจับได้ไปแล้ว! ไม่ใช่ทุกคนที่ปฏิบัติตามกฎหมายอย่างที่เราเป็นอยู่”
"บ้าจริง เขาเตะคนออกไปพ้นทางได้อีกแล้ว"
“เจ้านี่อยู่ในระดับไหนกันแน่ นายกองสองคนจับมือกัน ยังไม่สามารถหยุดเขาได้” “อย่าให้มันหนีไปได้ ท่านแม่ทัพนายกองทั้งหลายได้รับข่าวนี้แล้ว รีบดำเนินการต่อไป”
ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองมังกรวสันต์มีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อย ๆ
แม้ว่าทหารผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่ที่พยายามจะหยุดพวกเขาเป็นทหารของจักรวรรดิซาหลง แต่ก็มีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนไม่น้อยที่พยายามตกปลาในน้ำขุ่น ในระยะทางสั้น ๆ เพียงหนึ่งกิโลเมตร ถังฮวนกับมู่เหยียนต้องพบกับความพยายามในการสกัดกั้นอย่างน้อยสิบครั้ง ถังฮวนไม่ได้ถอยหนี ระหว่างทางเขาได้สังหารผู้ฝึกยุทธ์เกือบยี่สิบคนตายภายใต้หอกในมือนั่น ในหมู่คนที่ถูกสังหารมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับหกถึงสี่คน
ถังฮวนและมู่เหยียนกระโดดขึ้นลงราวเหินบิน โดยไม่รู้ตัวเริ่มมองเห็นกำแพงเมืองแล้ว ไม่ว่าจะเป็นประตูทางทิศตะวันออกหรือประตูทิศใต้ล้วนมีผู้ฝึกยุทธรวมตัวกันเป็นจำนวนมาก ส่วนประตูทิศเหนือและประตูทิศตะวันตกนั้นอยู่ไกลเกินไป พวกเขาจึงต้องปีนข้ามกำแพงเมืองโดยตรง "พวกมันต้องการหนีออกจากเมืองทางนั้น"
ข้างหลังเขาเสียงตะโกนดังขึ้นจากคนสองคน
แม้ว่าจะมีเพียงสองคน แต่ร่างกายของทั้งคู่ดูคล้ายกำแพงหนา ทำให้ผู้คนถูกขู่ขวัญได้มาก ความแข็งแกร่งทั้งหมดของทั้งสองนั้นเหนือกว่านายกองของจักรวรรดิซาหลงอย่างแน่นอน "หากต้องการออกจากเมือง ย่อมได้ แต่เจ้าต้องทิ้งหอกนั่นเอาไว้"
ชายร่างผอมสูงที่อยู่ในวัยสามสิบพูดออกมาอย่างเคร่งขรึม จ้องมองมาอย่างเยือกเย็นราวกับเหยี่ยว ตากวาดไปมองหอกมังกรฟีนิกซ์ในมือของถังฮวนแล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปาก สายตาเผยให้เห็นแววตาอันเร่าร้อนราวกับว่าเขาเป็นหมาป่าหิวโหยที่ได้กลิ่นเลือด "เจ้าต้องการหอก ส่วนสาวงามเป็นของข้า"
เด็กหนุ่มร่างสูงและแข็งแรงในชุดสีเขียวข้างๆ พูดเสียงดัง
"แล้วศิลาไม้สวรรค์ใครจะเอาล่ะ"
"ถ้าจำไม่ผิด เจ้าชอบสาวบริสุทธิ์ แต่ตอนนี้คงอดอยากมากจนไม่สนใจอาหาร ที่แท้ยังต้องการผู้หญิงที่แต่งงานแล้วแถมมีลูกอีกด้วย" ชายร่างผอมสูงเยาะเย้ยด้วยท่าทางที่น่ากลัว
เด็กหนุ่มชุดเขียวพูดขึ้น "เจ้าจะไปรู้อะไร หญิงพรหมจรรย์มีกลิ่นของหญิงพรหมจารรย์ ส่วนหญิงสาวก็มีเสน่ห์ของหญิงสาว"
“เจ้าไม่เคยจับมือผู้หญิงด้วยซ้ำ ถึงข้าจะบอกให้ตายคงไม่เข้าใจหรอก เมื่อข้าพอใจแล้ว เจ้าค่อยหาความสุขก็แล้วกัน” “พวกแก!”ด้วยความโกรธอย่างหนัก ใบหน้าสวยนั้นแดงก่ำ นางกัดฟันแน่น จากนั้นเริ่มมีแสงสีแดงปรากฏบนฝ่ามือ แต่ในขณะที่กำลังจะขยับตัว พลันมีเสียงคล้ายยุงดังขึ้นในหูของนาง “เจ้าเอาของแล้วหนีไปก่อน ข้าจะจัดการเรื่องยุ่งยากให้ ไม่ต้องห่วงข้าตามเจ้าทันแน่"
"นี่…"
"ไม่ต้องพูดอะไรทำตามที่ข้าบอก"
มู่เหยียนตกใจ แต่ก่อนที่จะเอ่ยปากอะไร กลับถูกขัดจังหวะทันที เงาดำปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา และห่อบรรจุหีบของต้นไม้ภูตวิจิตรพลันถูกโยนมา มู่เหยียนรับมันไว้โดยไม่รู้ตัวจากนั้นนางขบฟันแน่น ขณะที่นางตบหน้าอกที่สูงตระหง่าน จากนั้นหนูวิญญาณเจ็ดสีได้โผล่พรวดออกมาแล้วกระโดดขึ้นไปบนร่างถังฮวน
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีเท่านั้น เพราะการปกปิดร่างกายของมันทำให้ไม่มีใครตรวจพบการเคลื่อนไหวของหนูวิญญาณเจ็ดสีเลย
“หวืดด!”
ถังฮวนพุ่งออกไปราวลูกศรออกจากแหล่ง

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 189 สังหารรายทาง

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 189 สังหารรายทาง

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้