ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        หลังจากหัวเราะเสร็จสิ้น นางคิดว่าสิ่งที่คนผู้นั้นชอบคงจะเป็นรอยยิ้มเย็นราวกับดอกบัวแห่งสายน้ำและคงเกลียดรูปลักษณ์ที่สดใสและโดดเด่นของนางมากที่สุด นางแค่ยิ้มให้เหยียนอี้เลี่ยมิใช่เพราะนางตื่นเต้นที่ได้เห็นบุรุษผู้นี้ปรากฏตัวในยามวิกฤตแต่ดีใจให้กับข่าวคราวและผลประโยชน์สำคัญที่กลับมายังเมืองหลวงพร้อมเหยียนอี้เลี่ย...

        เต๋อเฟยได้รับความโปรดปรานหากนางทำร้ายเฉินเต๋อเทียนอย่างโจ่งแจ้ง เมื่อถึงเวลา ตัวนางเองสามารถล่าถอยได้อย่างสมบูรณ์ทว่าตระกูลไป๋เล่า ทว่าตราบใดที่เหยียนอี้เลี่ยอยู่ที่นี่นั่นย่อมหมายความว่าในอีกไม่กี่วัน ข่าวที่ตระกูลไป๋คือผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตฮ่องเต้ก็คงจะแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยแล้วเมื่อถึงเวลานั้นนางก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพะว้าพะวังแม้ว่าเต๋อเฟยจะได้รับความโปรดปรานอีกครั้งก็มิอาจทำอันใดกับคนที่ถือเป็นผู้มีพระคุณของฮ่องเต้ได้

        ไป๋เซียงจู๋ที่เดิมมีความหวาดกลัวเล็กน้อยต่อเฉินเต๋อเทียนและคำนึงอย่างรอบคอบเกี่ยวกับความปลอดภัยของตระกูลไป๋ ยามนี้นางได้ละทิ้งความกลัวและความหวาดระแวงนี้ออกไปเหยียนอี้เลี่ยกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้เปิดเผยว่าท่านลุงและน้องชายเป็นคนที่ช่วยเหลือชายแดนแต่เมื่อตระกูลไป๋ถูกตระกูลเฉินโจมตี เหยียนอี้เลี่ยย่อมหยุดพวกเขาอย่างแน่นอน

        และเท่าที่นางรู้เหยียนอี้เลี่ยผู้นี้เป็นคนที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุระของคนอื่นทว่ายามนี้เขากลับหยุดลงดังนั้นนางก็สามารถสอนบทเรียนให้แก่เฉินเต๋อเทียนได้โดยไม่ต้องระมัดระวังใดๆช่างเป็นเรื่องที่วิเศษนัก

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ไป๋เซียงจู๋ถอนสายตาออก ปกป้องตู้เจวียนที่อยู่ด้านหลังลูกตาดำในดวงตาฉายแววเย็นชา

        “เช่นนั้นวันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าคนใดที่ควรแตะต้องคนใดที่ไม่ควร!”

        ไป๋เซียงจู๋หยักโค้งริมฝีปากจนเป็นรอยยิ้ม แต่ใบหน้าที่งดงามของนางกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังนางกำขวดกระเบื้องสีขาวในมือแน่น ในความเห็นของนางมันไม่น่าเสียดายที่คนอย่างเฉินเต๋อเทียนจะตายแต่ความตายกลับเป็นเรื่องที่ง่ายดายเกินไป นางจะให้เขาอยู่มิสู้ตาย

        ทันใดนั้น ยามที่ไป๋เซียงจู๋กำลังจะเริ่มลงมือร่างสีดำพลันกระโดดออกมาก่อนจะเห็นเพียงก้าวเดินของเงาร่างสีดำนั้นที่ขยับไม่เป็นแหล่งเป็นแหล่งเฉินเต๋อเทียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับข้ารับใช้มากมายที่อยู่ด้านข้างพากันล้มลงกับพื้นทันทีพวกเขาคร่ำครวญด้วยเสียงต่ำ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

        ไป๋เซียงจู๋หรี่สายตาลงเล็กน้อยเมื่อใดกันที่คนผู้นี้กลายเป็นคนจมูกยื่นจมูกยาว

        ชาติก่อน แม้ว่าเขาจะนับว่าตนเองเป็นสมาชิกของตระกูลไป๋แต่เขาก็ไม่เคยช่วยนางเช่นนี้เลยสักครั้ง ในแววตาของเขามีแต่ความรังเกียจและขยะแขยง

        รอจนกระทั่งคนเหล่านั้นล้มลงแล้ว เงาร่างสีดำถึงจะยืนนิ่งมีเพียงคนเดียวที่อยู่ด้านข้างซึ่งมีอาการที่ดีกว่าผู้ใดเป็นเฉินเต๋อเทียนที่ยังไม่ล้มลง เขากุมบาดแผลที่แขน ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่ยินยอมว่า“เจ้าเป็นใคร กล้าแส่เข้ามายุ่งเรื่องของข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือน้องชายแท้ๆของเต๋อเฟย สนมที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานมากที่สุด หากเจ้าแน่จริงก็จงเอ่ยนามออกมาเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะนำกำลังคนไปโจมตีครอบครัวเจ้าให้ราบ”

        หลินเฟิงเหลือบมองไปที่เฉินเต๋อเทียนด้วยท่าทีเฉยเมย รังสีสังหารแผ่กำจาย เฉินเต๋อเทียนอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว

        “เจ้าจะโจมตีครอบครัวของผู้ใดให้ราบ” ทันใดนั้นเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้น

        เฉินเต๋อเทียนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเห็นว่าเป็นชายหนุ่มที่แต่งกายด้วยชุดสีดำและมีบรรยากาศเย็นชาองค์ชายสามเหยียนอี้เลี่ย!

        อะ... องค์ชายสาม...

        เฉินเต๋อเทียนเกือบทรุดตัวลงกับพื้น ทำไมเขาถึงโชคร้ายนักที่พบกับนายท่านผู้นี้ชายหนุ่มผู้ไม่เคยแยแสสิ่งใดในยามปกติทว่าใบหน้าที่เย็นชาเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าเขาโกรธเข้าแล้วจริงๆ และ... เขาก็เคยได้ยินเกี่ยวกับวิธีการที่พระองค์ลงมือ

        เกรงว่าในราชวงศ์ นอกเหนือจากองค์รัชทายาทเฟิ่งเจาเกอ นายท่านผู้นี้คงเป็นบุคคลที่สองที่โหดเหี้ยมและยากที่จะรับมือ

        ขณะที่เขายังตกใจอยู่ร่างในชุดสีแดงก็กระโดดข้ามฝูงชนไปที่ด้านข้างของไป๋เซียงจู๋ “น้องหญิงใครกล้ารังแกเจ้า?"

        ดวงตาของเฉินเต๋อเทียนเบิกกว้าง คนคนนี้มิใช่จวินมู่ซี คู่ปรับตลอดกาลของเขาในเมืองหลวงอีกทั้งยังเป็นคนที่เขามิอาจทำอันใดได้หรือ? นี่มันเรื่องอันใดกัน!

        เฉินเต๋อเทียนรู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างยิ่งเหตุใดถึงได้พบแต่บุคคลชั้นยอดอีกทั้งยังเป็นคนที่เขาไม่สามารถทำให้ขุ่นเคืองได้ทั้งสิ้นด้วย

        “กล้าทำอะไรน้องสาวของข้า ไม่อยากได้แขนแล้วใช่หรือไม่”

        ทันทีที่ร่างสีน้ำเงินบินผ่านไปก่อนที่เฉินเต๋อเทียนจะมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจนมือของเขาถูกใครบางคนจากด้านหลังจับไว้แน่น และเขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้

        “เจ้า... เจ้าเป็นใคร กล้าลงมือกับข้า?” เฉินเต๋อเทียนกลัวเหยียนอี้เลี่ยกับจวินมู่ซีทว่าคนที่เรียกตัวเองว่าพี่ใหญ่ของไป๋เซียงจู๋ ย่อมต้องเป็นสมาชิกของตระกูลไป๋ดังนั้นเขาจึงไม่เกรงกลัว

        เมื่อไป๋เซียงจู๋เห็นพี่ชาย นางก็ยิ้มทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ"ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว!"

        “คุณชายใหญ่!” ตู้เจวียนเองก็มีความสุขมากเช่นกันเมื่อเห็นว่าชายในชุดสีน้ำเงินคือคุณชายใหญ่ นางก็ยิ้มทันที

        คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว อีกทั้งนายท่านในอนาคตก็อยู่ตรงนั้นด้วยดังนั้นแล้วคุณหนูของนางย่อมไม่เสียเปรียบแน่นอน

        “จู๋เอ๋อร์ ข้ากลับมาแล้ว”ไป๋จื่อจินเอื้อมมือไปแตะผมของไป๋เซียงจู๋ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความถนอมรัก

        เมื่อมองไปที่ไป๋เซียงจู๋ที่เพิกเฉยต่อตนเองอย่างสมบูรณ์จวินมู่ซีลูบจมูก ถุยๆ ในสายตาของภรรยาตัวน้อยเขาไม่สำคัญเท่ากับพี่ชายของนาง

        เหยียนอี้เลี่ยมองดูทั้งสามคนด้วยความสงสัยไป๋จื่อจินเขารู้จัก แต่จวินมู่ซี? เมื่อครู่เขาเรียกขานไป๋เซียงจู๋?ว่ากระไรนะ? ภรรยา?!

        “ช่างคึกคักเสียจริง ที่แท้แล้วก็เป็นพี่หญิงเซียงจู๋นี่เอง”

        มู่จื่อรั่วกำลังรอให้ไป๋เซียงจู๋ถูกเฉินเต๋อเทียนลากไปเมื่อถึงตอนนั้นนางจะต้องถูกทำลายจนย่อยยับโดยสมบูรณ์แน่ ทว่าหลังจากรอแล้วรอเล่า มันกลับกลายเป็นฉากในปัจจุบันโดยเฉพาะตอนที่เหยียนอี้เลี่ยปรากฏตัว นางก็มิอาจนั่งอยู่เฉยๆ ได้แล้ว

        เพราะเหตุใดกัน เพราะเหตุใดองค์ชายสามจึงลงมือ

        หากเป็นองค์รัชทายาทเฟิ่งเจาเกอก็ช่างเถิดแต่นี่เป็นองค์ชายสาม

        เขาลืมครั้งเก่าที่เคยส่งฉินให้ตนแล้วหรือ เหตุใดถึงได้ลงมือเล่า

        สายตาของเหยียนอี้เลี่ยกวาดมองไปยังมู่จื่อรั่วที่ลงจากรถและละสายตาที่สำรวจไป๋เซียงจู๋ออกไปทันที อีกทั้งสายตายังทอประกายโชติช่วงอย่างตั้งใจเสมือนมิได้ตั้งใจอีกด้วย

        ความรู้สึกของเหยียนอี้เลี่ยที่จ้องมองมาพาให้ความโกรธของมู่จื่อรั่วดับลงทันทีดูสิ นางบอกแล้วว่านางเป็นคนที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุด ไป๋เซียงจู๋คือผู้ใด ตระกูลไป๋จะเหนือกว่าจวนเหิงชินอ๋องได้อย่างไร

        บางทีการที่เขาลงมือช่วยเหลือไป๋เซียงจู๋อาจเป็นเพราะเห็นแก่ชื่อเสียงของเขาเองต้องเป็นอย่างนั้นแน่

        “คุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ดูละครจนพอใจแล้วหรือ” ไป๋เซียงจู๋มองมู่จื่อรั่ว นางกระโดดออกมาตอนนี้หากตนเองไม่พูดใส่สักสองสามประโยค คงจะเป็นการดูถูกการวางแผนอย่างรอบคอบของนาง

        ใบหน้าของมู่จื่อรั่วซีดเผือด นางยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน"พี่หญิงเซียงจู๋ช่างรู้วิธีการพูดให้ตลกจริงๆ รั่วเอ๋อร์บังเอิญเดินผ่านมาและเห็นผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่นี่ข้าจึงเดินมาดู พี่เซียงจู๋ ท่านไม่เป็นอันใดกระมัง”

        เมื่อมองไปที่ดวงตาที่สดใสของนางโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางเห็นเหยียนอี้เลี่ยและจวินมู่ซีดวงตาของนางเปล่งประกายอย่างอธิบายไม่ได้

        หัวใจของนางเต็มไปด้วยความฟุ้งเฟ้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อหน้าบุรุษที่หล่อเหลาและยอดเยี่ยมเช่นนี้นางต้องทำงานอย่างหนักเพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่สวยงามของตน

        ไป๋เซียงจู๋หยักโค้งริมฝีปากเป็นรอยยิ้มนางมองดูรอยยิ้มจอมปลอมของมู่จื่อรั่ว “แน่นอน ข้าย่อมต้องมีชีวิตได้ดีกว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่”

        “ภรรยา ล้วนไม่มีใครกล้าแตะต้องเจ้า”จวินมู่ซีต้องการจับมือของไป๋เซียงจู๋ ทว่ากลับถูกนางหลีกเลี่ยง

        ชั่วขณะนั้นเขาไม่สามารถกลั้นใบหน้าของเขาได้มุมปากของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขามองไปที่ไป๋เซียงจู๋ดวงตาหงส์กะพริบปริบ "ภรรยายังเขินอายอยู่อีกหรือ อย่างไรเสียไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเข้าพิธีแต่งงาน”

        “ยามนี้ยังไม่ผ่านพิธี อย่าเพิ่งพูดจาไร้สาระ!”ไป๋เซียงจู๋ปวดหัว จวินมู่ซีผู้นี้ยังเป็นเด็กเหมือนเดิมดูสถานการณ์ไม่ออกเอาเสียเลย ทำตามใจตนโดยสิ้นเชิง