" ฉีเอ๋อร์ เ้าได้รับโอสถกายาัทองแดงรึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" ท่านพี่ ฉีเอ๋อร์ได้รับแล้ว " นนท์พยักหน้า
" เ้าหลอมเถิด ข้าจะคอยพิทักษ์ให้ " ฉางกุ้ยฉีพยักหน้า นนท์กางค่ายกลปิดกั้นภาพและเสียงไว้
" เริ่มเถิด " ฉางกุ้ยฉีพยักหน้าแล้วเริ่มทำการหลอมโอสถทายาัทองแดง
" อ๊า "เสียงร้องที่แสนจะทรมานของฉางกุ้ยฉีดังขึ้น นนท์ทำเพียยงจับจ้องยังเปลวไฟที่ลุกโชนทั่วร่างของนาง
เนิ่นนานราวสองชั่วยามทุกสิ่งจึงยุติ
ฉางกุ้ยฉีเปิดเปลือกตาขึ้น " ฉีเอ๋อร์ ขอบคุณท่านพี่ นนท์ยกยิ้ม
" ท่านพี่ ท่านดูพอรึยัง " เสียงของจูเม่ยเสียนดังขึ้น ทำเอาฉางกุ้ยฉีทำหน้านิ่ว ก้มมองยังร่างของตน
" ท่านพี่ ฉีเอ๋อร์โกรธท่านแล้ว " นางยกสองมือขึ้นปิดูเางามทั้งสองลูก
" ท่านพี่ ท่านจะไปที่ใดก็ไป " นนท์พยักหน้า แล้วประทับจูบที่ปากอิ่มของทั้งสองก่อนผินกายจากไป
" หากไอ้แก่ทั้งหมดมา จะสู้ยังไง " นนท์พึมพำ เรียกกระบี่สีชาดออกมาดู
" แม้นว่ากระบี่เล่มนี้จะเป็ถึงมหาศาสตารวุธระดับมหาเทพ แต่ขั้นพลังของเรามิสูงมากพอที่จะปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของกระบี่เล่มนี้ได้ " นนท์พึมพำ พร้อมทั้งสำรวจทั่วกระบี่
" เวลานี้หากทะลวงพลังขั้นจักรพรรดิ์ขั้นที่สามได้ พลังกายน่าจะประมือกับขั้นที่แปดได้ ผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังก็จะสามารถประมือกับขั้นสูงสุดได้ และหากใช้อาวุธก็จะประมือกับราชันย์จักรพรรดิ์ขั้นต้นได้ " นนท์พึมพำ
" แล้วจะใช้อะไรในการทะลวงขั้นพลังได้ทันทีในเวลานี้ " นนท์พึมพำ
" จริงสิ เศษกระดูกเทพ " นนท์เก็บกระบี่สีชาดลงไป แล้วเรียกเศษกระดูกทองออกมาสามชิ้น
" ลองดูดซับดูเพื่อจะทะลวงขั้นพลังได้ " นนท์กางค่ายกลเร่งเวลา แล้วเริ่มทำการดูดซับเศษกระดูกสีทองทั้งสามชิ้น
" ตูม " เสียงะเิดังขึ้นที่ตันเถียน นนท์เร่งปรับสมดุลร่างกายในทันที
" ท่านพี่ ท่านปรับสมดุลร่างกายถึงหนึ่งวันเชียวรึ " นนท์พยักหน้า
" ข้ายังมิได้หลอมพลังหยินของเ้า ข้าจึงใช้เวลาเวลานี้ในการหลอมพลังหยินของเ้า " จูเม่ยเสียนพยักหน้า
" พี่หญิง พลังหยินคืออันใด " ฉางกุ้ยฉีใคร่รู้ยิ่งนัก จูเม่ยเสียนจึงพานางเข้าไปในถ้ำแล้วบอกเื่การผสานหยินหยาง
" ศิษย์พี่ใหญ่พวกข้ามาแล้ว " สมุนทั้งหกยิ้มหน้าแป้นเข้ามา
" ศิษย์ทั้งหมดของบรรพตั เวลานี้ทะลวงพลังขั้นจักรพรรดิ์ได้แล้ว " นนท์พลันตะลึง
" ดียิ่งนัก " นนท์ยกยิ้ม
" ข้ายังมิได้หลอมอาวุธและเสื้อเกราะให้พวกเ้า ขอเวลาข้าอีกสักหน่อย " เหล่าศิษย์ทั้งหลายต่างพยักหน้า
" พวกเ้ายังเก็บเกล็ดัไว้อยู่รึไม่ " เหล่าศิษย์ต่างพยักหน้า
" นำมันมาให้ข้า ข้าจะหลอมเป็อาวุธและเสื้อเกราะให้พวกเ้า " เหล่าศิษย์บรรพตัต่างนำเอาเกล็ดสีทองของดวงจิตเทวะัทองของนนท์
" พวกเ้ากลับไปก่อน " ทั้งหมดจึงแยกย้ายกลับไปยังถ้ำของตน นนท์เดินมาข้างในถ้ำ
" เสียนเอ๋อร์ ข้าจะหลอมอาวุธ " นนท์สังเกตุใบหน้าของฉางกุ้ยฉี
" ฉีเอ๋อร์ เหตุใดเ้าจึงหน้าแดงเช่นนี้ " ฉางกุ้ยฉีสะดุ้ง
" ท่านพี่ ฉีเอ๋อร์ มิคุยกับท่านแล้ว " นางรีบวิ่งหนีไปยังมุมถ้ำ
นนท์กางค่ายกลเร่งเวลาแล้วเริ่มทำการหลอมอาวุธและเสื้อเกราะราวสามพันชิ้น
" เ้าหนึ่ง เ้านำเอาอาวุธและเสื้อเกราะ ไปแจกจ่ายให้กับเหล่าศิษย์ และของพวกเ้าด้วย " สมุนทั้งหกเร่งนำอาวุธและเสื้อเกราะไปแจกจ่ายอย่างรวดเร็ว
" เสียนเอ๋อร์ ฉีเอ๋อร์ นี่ของเ้า " นนท์ยื่นกระบี่และเสื้อเกราะให้กับสองสาว
" ท่านพี่ ท่านได้หลอมอาวุธและเสื้อเกราะให้กับพี่หญิงน้องหญิงของเสียนเอ๋อร์รึไม่ " นนท์พยักหน้า
" ฉีเอ๋อร์ นี่คือโอสถกายาัเงิน " ฉางกุ้ยฉีรับเอาโอสถกายาัเงิน นนท์ยกยิ้มแล้วลุกขึ้นเดินไปยังโถงถ้ำ
" ท่านพี่ หากท่านพี่อยากจะอยู่ ท่านพี่ก็อยู่ได้ " นนท์หันมาพร้อมกับยิ้มแก้มปริ วาดมือกางค่ายกลปิดกั้นภาพและเสียง
" เริ่มเถิด " นนท์เอ่ยขึ้น ตาคมจับจ้องยังร่างบางที่ถูกเพลิงัแผดเผา
" ท่านพี่ ท่านจะจ้องฉีเอ๋อร์อีกนานรึไม่ " นนท์เพียงยกยิ้ม แล้วคลานเข่าเข้าหา พร้อมประทับจูบที่แสนดื่มด่ำที่ปากอิ่มของนาง มือซนใช้ออกอย่างเชียวชาญ ขีดเขี่ยที่ยอดเขาแข็งแกร่งและชูชัน
" อ๊า " เสียงหวานครวญครางออกมา ร่างบางพลันเหยียดเกร็ง
" ท่านพี่ " ฉางกุ้ยฉีพร่ำเพรียกเรียกชายที่ตนรักอย่างแ่เบา จูเม่ยเสียนรู้งานจัดการสยบัน้อยด้วยปากอุ่น
นนท์เอนตัวของฉางกุ้ยฉีลงที่พื้น พร้อมประทับจูบที่ปากอิ่มของนาง แล้วเข้าูเาสวยทั้งสองลูกอย่างถนอม นนท์และฉางกุ้ยฉีสอดผสานรวมเป็หนึ่งเดียวในค่ำคืนแห่งรัก นนท์และสองภรรยาต่างโรมรันกันอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ราวสี่สิบชั่วยามก่อนที่สองภรรยาจะสลบไสลอยู่ข้างกาย
" ท่านพี่ฉีเอ๋อร์จะทะลวงขั้นพลัง " นนท์พยักหน้า ยาวนานราวสามชั่วยามในค่ายกลเร่งเวลา
" สองขั้นย่อยเลยรึ " นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกัน
" ท่านพี่ ใยฉีเอ๋อร์จึงทะลวงพลังได้ถึงสองขั้นย่อย " จูเม่ยเสียนเอ่ยถาม
" ข้าว่าน่าจะเป็ที่แก่นพรหมจรรย์หยินขั้นจักรพรรดิ์ของนาง " จูเม่ยเสียนพยักหน้า
" ท่านพี่ ฉีเอ๋อร์ขอบคุณท่าน " ฉางกุ้ยฉียิ้มหวานให้กับนนท์ รอยยิ้มแสนหวานของนางทำเอาัน้อยตื่นตัวอีกครา
" ฉีเอ๋อร์ มาสิ " ฉางกุ้ยฉีขยับกายนั่งลงที่ตักของนนท์ ฉางกุ้ยฉีขยับร่องสวยหาัน้อยแล้วทิ้งตัวลงทันที
" อ๊า ท่านพี่ฉีเอ๋อร์รักท่าน " ฉางกุ้ยฉีพร่ำบอกรักสามีอย่างเร่าร้อนและรุนแรงจนเสร็จสม นนท์หันมาจัดการกับจูเม่ยเสียน แล้วบทรักสองรุมหนึ่งก็บรรเลงขึ้นอีกครา
ตลอดเวลาหนึ่งคืนของเวลาจริง เท่ากับหมื่นคืนในค่ายกลห้วงเวลา ทั้งสามต่างเติมเต็มซึ่งกันและกัน อย่างกับว่าจะเป็ค่ำคืนสุดท้ายของชีวิต
" ท่านพี่ ท่านทะลวงพลังขั้นที่สี่ได้แล้ว " นนท์ยกยิ้มให้กับสองภรรยา
" เป็ที่ภรรยาทั้งสองของข้า ข้าจึงทะลวงขั้นพลังได้อย่างรวดเร็ว " นนท์ยกยิ้มให้กับสองภรรยา
" ศิษย์พี่ใหญ่ พวกมันมากันแล้ว " นนท์หยัดกายลุกยืนสวมใส่ชุดแล้วออกไปในทันที
นนท์ทะยานร่างออกไปยังลานกว้างของสำนัก
" ราชันย์จักรพรรดิ์ขั้นกลางสามสิบห้าคน ขั้นต้นนับร้อย " นนท์กวาดตามองยังเหล่ายอดยุทธทั้งสามสิบห้าตระกูล
" ดี จะได้เก็บกวาดให้จบในทีเดียว " นนท์ยืนมือไพล่หลังจ้องยังเฒ่ากง
" ไอ้แก่กง เ้าคงคิดอยากเป็เ้าสำนักสินะ " นนท์เอ่ยถาม
" พวกเ้าจงยอมแพ้เสีย ข้ามิอยากให้มีการสูญเสีย " เฒ่ากงเอ่ยขึ้น
" เฒ่ากงเ้ากับข้า " นนท์ลอบตัวอยู่กลางห้วงมิติกวักมือเรียก
" ดี ในเมื่อเ้าเรียกร้องหาความตาย ข้าจะให้เ้าได้ตายสมใจ แม้นข้าจะเสียดายความสามารถที่เ้ามีก็ตาม " นนท์พยักหน้า
" ตาย " เฒ่ากงฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที
" เปรี้ยง " ปรานสังหารพุ่งเข้าหานนท์อย่างรวดเร็ว นนท์ผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังฟาดฝ่ามือเข้าปะทะ
" ตูม " ร่างของทั้งสองเหยียดถอยหลัง เฒ่ากงพลันตื่นตะลึง
" เป็ไปมิได้ มันเป็เพียงจักรพรรดิ์ขั้นที่สี่ใยจึงรับฝ่ามือของข้าได้ " เฒ่ากงพึมพำ
" เปรี้ยง " ฝ่ามือสีทองของนนท์พุ่งเข้าหาเฒ่ากงอย่างรวดเร็ว
" ไอ้สาระเลว " เฒ่ากงฟาดฝ่ามือเข้าปะทะในทันที
" ตูม " ร่างของเฒ่ากงเหยียดถอยหลัง นนท์ยกยิ้ม
" เฒ่ากง พลังของเ้าน้อยเพียงนี้ เ้ายังคิดว่าเ้าจะสามารถปกครองสำนักได้รึ " นนท์เอ่ยถาม
" เพียงข้า เ้าก็มิอาจเอาชนะได้ แล้วเ้าจะนำพาสำนักกลับมารุ่งเรืองได้เช่นไร " นนท์ยืนสองมือไพล่หลังด้วยท่าทีองอาจ
เฒ่ากงหอบหายใจถี่ ครุ่นคิดในใจมิน่าบุ่มบ่านเช่นนี้
" ไอ้สาระเลว แม้นวันนี้จะต้องตาย ข้าก็จะเอาเ้าลงนรกไปด้วย " เฒ่ากงสะบัดมือเรียกดาบนทีออกมา
" ครืน " ปรานสังหารแผ่กดดันรอบด้าน ทำเอาเหล่าศิษย์ทั้งหลายต่างกระอักเืตามกับ
" ไอ้ชั่ว " นนท์พึมพำแล้วเรียกกระบี่สีชาดออกมา
" ครืน " ปรานสังหารแผ่กระจายเข้าต้าน
" อั่ก " เฒ่ากงถึงกับร่างปลิวออกไป ร่างชราร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง
" ผู้าุโ " เหล่าศิษย์ตระกูลกงเร่งเข้ามาดูอาการอย่างรวดเร็ว
" เข้าสังหารมันพร้อมกับข้า " เถียนผิงเรียกไม้พลองออกมา เหล่าเ้าตระกูลขั้นราชันย์จักรพรรดิ์ข้นกลางสะบัดมือเรียกอาวุธออกมาโดยพร้อมเพรียง
" ไอ้สาระเลว วันนี้จะเป็วันตายของเ้า " เ้าตระกูลทั้งสามสิบห้าและเถียนผิงรายล้อมนนท์ไว้
" พวกเ้าตั้งมากใยจึงรุมล้อมศิษย์รุ่นเยาว์เพียงผู้เดียว " เ้าสำนักลอยตัวเข้าหานนท์
" ดี ให้มันจบๆไป " เหล่าเ้าตระกูลทั้งสามสิบห้าและเถียนผิง ทะยานร่างเข้าห่ำหั่นกับผู้าุโของสำนัก
" ไอ้สาระเลว ตาย " ชายชราสำนักัวารีฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์อย่างรวดเร็ว นนท์เหยียดกายถอยหลัง ฟาดฝ่ามือเข้าต้าน
" ตูม " ร่างของทั้งสองเหยียดถอยหลัง นนท์ยกยิ้ม
" เปรี้ยง " หมัดภูผาพุ่งเข้าหาชายชราอย่างรวดเร็ว
" ครืน " ผืนพสุธาพลันสั่นไหว ชายชราแตกตื่นทะยานร่างหวังหนีไป
" ตูม " ร่างของชายชราปลิวออกไปไกล นนท์เร่งทะยานร่างตาม
" เ้ามีดีแค่นี้รึ " นนท์ชี้นิ้วผนึกกายจิตของชายชราไว้ แล้วเร่งฟื้นฟูร่างของชายราให้สมบูรณ์แล้วเก็บร่างนั้นไว้ในแหวนมิติทันที
" ส่วนเ้า อยู่อย่างนี้ไปก่อนเถิด " นนท์นำกายจิตของชายชราใส่ไว้ในผลึก แล้วทะยานร่างกลับไปยังจุดต่อสู้
" เหล่าผู้าุโเพิ่งทะลวงขั้นพลังจึงเป็รองอยู่บ้าง " นนท์พึมพำ
" ไอ้ชั่ว เ้ากับข้า " นนท์หันมองยังร่างของเถียนผิงที่ลอยเข้าหา
" ตาย " เถียนผิงตวัดไม้พลองเข้าใส่นนท์ในทันที นนท์ถอยกระดดดถอยหลังเรียกไม้พลองัออกมารับ
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวออกไปไกล
" อั่ก " ร่างของนนท์แทบแตกร้าวทั้งตัว หยัดกายลุกยืนอย่างโซเซ เร่งกลืนน้ำปรานสรรพสิ่งใาทันใด
" ราชันย์จักรพรรดิ์ขั้นกลางสูงสุดรึ " นนท์พึมพำ
นนท์ผสานกฎเกณฑ์แห่งพลัง แล้วทะยานร่างฟาดไม้พลองเข้าใส่เถียนผิง
" เปรี้ยง " ปรานัพุ่งทะยานเข้าหาเถียนผิง เถียนผิงตวัดไม้พลองเข้าต้านทันที
" ตูม " ร่างของทั้งคู่ปลิวออกไป นนท์ยกยิ้มเช็ดเืที่มุมปาก
" ไอ้สาระเลว " เถียนผิงโทษะพวยพุ่งถึงขีดสุด
" ครืน " หม้อสัมฤทธิ์เก่าแก่ปรากฎขึ้น ปรานสังหารนับร้อยเส้นพุ่งทะลวงหน้าอกของนนท์จนพรุน ร่างของนนท์ปลิวออกไปไกลนับร้อยลี้
" อั่ก " นนท์กระอักเืออกมากองโต หยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
" อ้าก " แรงกดดันจากหม้อเก่าแก่โถมเข้าหาอีกครั้ง นนท์ทิ้งร่างลงแนบพื้น
" กร็อบแกร็บ " เสียงกระดูกทั่วร่างพลันแตกหัก นนท์กัดฟันเรียกน้ำปรานสรรพสิ่งออกมาแล้วรีบกลืนลงไปในทันที
" อ้าก " เถียนผิงส่งพลังไปยังหม้อเก่าแก่มากขึ้น โดยหวังจะใช้พลานุภาพของหม้อเก่าแก่สังหารนนท์ให้สิ้น
" ไอ้ชั่ว " นนท์เรียกเสื้อเกราะเกล็ดัออกมาหวังจะลดทอนพลังของหม้อเก่าแก่ลงบ้างแต่มิเป็ผล
" อ้าก " นนท์ส่งเสียงร่ำร้องอย่างน่าเวทนา เหล่าผู้อาวุโที่กระโจนเข้าช่วยต่างก็ถูกพลังของหม้อเก่าแก่ผลักปลิวไปคนละทิศทาง
นนท์เร่งกลืนธาราเพลิง์เข้าไปหนึ่งหยด " ครืน " ปราน์สีทองะเิในตันเถียนอย่างบ้าคลั่ง ร่างของนนท์ฟื้นฟูดุจดังเดิม
นนท์หยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก " อั่ก " ทั้งยังสำรอกเืปนเศษกระดูกออกมากองใหญ่
นนท์ทิ้งเข่าข้างหนึ่งที่พื้น จับจ้องมองยังหม้อเก่าแก่ใบนั้น
" อั่ก " นนท์กระอักเือีกออกมาอีกทั้งร่างยังทรุดลงแนบพื้น
" ท่านพี่ " สองภรรยาร่ำร้องเรียกหาสามีทั้งน้ำตา
" ศิษย์พี่ใหญ่อดทนไว้ "
เถียนผิงะเิพลังสรรพสิ่งในร่างส่งพลังเข้าที่หม้อเก่าแก่ " อ้าก "
ร่างของนนท์บัดนี้คงเป็เพียงเศษก้อนเนื้อที่ยังหายใจได้
" ดี ฆ่ามันให้ตาย "
" หม้อเก่าแก่ของผู้าุโเถียนช่างทรงพลังยิ่งนัก "
นนท์เรียกธาราเพลิงทั้งสามออกมา " ธาราเพลิงอย่างละสิบหยดหวังว่าจะช่วยได้ " นนท์ครุ่นคิดในใจ
แล้สลกลืนลงไปทันที
" ตูม " เสียงะเิดังขึ้นในตันเถียน ร่างเนื้อที่แหลกเหลวกลับกลายฟื้นตื่น
" ขั้นที่ห้ารึ " นนท์ผสานพลังกับเส้นปรานราชันย์จักรพรรดิ์ั
" วิ้ง " ท้องนภาพลันมืดมิด ความหนาวเย็นพร่างพรายความล้ำลึกแห่งกฎจักรวาลออกทั่ว ทั้งเต๋าายังสวดส่งอื้ออึง
นนท์สะบัดมือเรียกกระบี่สีชาดออกมา " เปรี้ยง " ปรานกระบี่นับหมื่น พุ่งเข้าหาเถียนผิงอย่างรวดเร็ว
" ไอ้สาระเลว " เถียนผิงะเิพลังสรรพริ่งในร่างอีกครั้ง
" ครืน " ปรานสังหารพุ่งเข้าปะทะกับหมื่นกระบี่
" ตูม " ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
" ไป " ปรานหมื่นกระบี่พุ่งเข้าเถียนผิงอีกครั้ง
" ไอ้ชั่ว " เถียนผิงส่งพลังไปยังหม้อเก่าแก่มากขึ้น
" ตูม " ร่างของทั้งสองเหยียดถอยหลัง นนท์ได้ทีส่งปรานกระบี่เข้าใสเถียนผิงทันที
" อึก " เถียนผิงถึงกับสะอึก เพราะเวลานี้ตนนั้นได้ะเิแก่นต้นกำเนิดจนเหือดแห้งแล้ว
เมื่อเถียนผิงกระอักเื เป็เหตุให้แรงกดดันสะดุด " ฉึก " ปรานหมื่นกระบี่ทะลวงร่างของเถียนผิงจนพรุน
นนท์ทะยานร่างเข้าสยบหม้อเก่าแก่ในทันทีทั้งยังผนึกกายจิตของเถียนผิงอย่างรวดเร็ว
นนท์กรอกธาราเพลิงปฐีหนึ่งหยดให้กับร่างของเถียนผิงเพิ่อฟื้นฟูแก่นต้นกำเนิดของเถียนผิงแล้วเก็บร่างนั้นไว้
1K
![หนึ่งดาบสังหาร ปรมาจารย์อสูร [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711610857_86701450.webp)
