ซูิเก็บอารมณ์เอาไว้นางไม่ได้ไปหาฮูหยินใหญ่แต่กลับห้องของนางพร้อมบอกฟางเยี่ให้ทำตามแผนที่วางเอาไว้
รุ่งเช้าของอีกวันเสี่ยวเอ๋อกับหยางหยางก็เดินชมดอกไม้ตามปกติของนาง แต่จู่ๆก็เกิดเื่ขึ้นเมื่อฮูหยินใหญ่และซูิที่เดินเข้ามาหานางอย่างกับมีเื่อะไรเกิดขึ้น
"ท่านแม่มาหาข้าแต่เช้ามีเื่อันใดหรือเ้าคะ"
"เ้าเห็นแหวนประจำตระกูลของซูิหรือไม่"
"ข้าไม่เคยเห็นนะเ้าคะ "
"แต่ซูิบอกว่าของนางได้หายไปหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอข้าให้คนใช้หาจนทั่วจวนแล้วมีเพียงห้องของเ้าที่ยังไม่ได้หา"
"ข้าไม่เคยเห็นจริงๆนะเ้าค่ะ"
"งั้นเ้าก็ให้คนใช้ของข้าเข้าไปหาเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิใจของเ้าเถอะ" ฮูหยินใช้สายตาสั่งคนใช้ของนางให้เข้าไปค้นห้องของเสี่ยวเอ๋อ
เสี่ยวเอ๋อนางไม่รู้จริงๆว่าแหวนประจำตระกูลของซูิเป็เช่นไร ต่อให้หาที่ห้องของนางเช่นไรก็หาไม่เจอแน่ๆ สักพักคนใช้ของฮูหยินใหญ่ก็ะโออกมาจากด้านใน
"ข้าเจอแล้วเ้าค่ะ ใช่อันนี้มั้ยเ้าคะ"
คนใช้ถือถุงยาที่ซูิเอามาให้เสี่ยวหลินเมื่อวานนี้ออกมา สีหน้าของเสี่ยวเอ๋อเปลี่ยนไปทันที หรือทั้งหมดนี่จะเป็แผนของซูิ
"มันอยู่ในห่อยานี่เ้าค่ะ" ฟางเมิงสาวใช้ของฮูหยินยกห่อยาให้กับซูิดู
"ใช่เ้าค่ะท่านป้านี่แหวนประจำตระกูลของข้า ทำไมถึงมาอยู่ที่ห้องของท่านพี่เสี่ยวหลินได้เ้าคะ หรือว่าคนใช้ของท่านพี่เสี่ยวหลินขโมยของข้ามา" หยางหยางได้ยินนางจึงนั่งลงต่อหน้าฮูหยินใหญ่และได้พูดออกไปตามความจริง
"ข้าไม่ได้ไปขโมยมานะเ้าคะ ถุงยานี่คุณหนูซูิเป็คนมาให้กับคุณหนูของข้าเมื่อเช้าวานนี้ ข้าไม่เคยไปขโมยของใครมา''
"ใช่เ้าค่ะท่านแม่ เมื่อวานซูิเป็คนนำห่อยานี่มาให้ข้าสาวใช้ของข้าไม่เคยไปขโมยของผู้ใดมา"
"ไม่จริงเ้าค่ะ เมื่อวานคุณหนูของข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายไม่ได้ออกไปไหนเลยเ้าค่ะ " สาวใช้ของซูิพูดออกมา
"จริงเ้าคะท่านป้า ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเมื่อวานข้านอนอยู่แต่ในห้องไม่เชื่อท่านลองไปถามท่านหมอดูสิเ้าคะ ข้าให้ท่านหมอมาตรวจอาการข้าและให้ยากับข้าไว้ ส่วนถุงยาเช่นนี้บ้านของข้าไม่มีหรอกเ้าค่ะ "
"เ้าว่าอย่างไรเสี่ยวหลินในเมื่อคนของเ้าไปขโมยของซูิมา"
เสี่ยวเอ๋อรู้ดีว่าหยางหยางไม่ใช่คนเช่นนั้นและตอนนี้นางก็รู้อีกด้วยว่านางน่าจะโดนซูิสตรีหน้าไหว้หลังหลอกผู้นี้เล่นงานเข้าแล้ว แต่เมื่อนางไม่รู้จะปฎิเสธเช่นไร นางจึงรับผิดให้กับสาวใช้ของนาง
"ในเมื่อซูิพูดเช่นนั้นข้าเองก็ไม่มีคำแก้ตัว แต่ถ้าจะลงโทษหยางหยางสาวใช้ของข้า ก็ลงโทษข้าแทนเถอะเ้าค่ะ เพราะข้าที่ดูแลสั่งสอนสาวใช้ไม่ดีเอง"
"ฟางเมิงนำตัวคุณหนูเสี่ยวเหลินไปโบย 10รอบ นี่เป็เ้าข้าเลยทำโทษน้อยนิดแต่ถ้าเป็สาวใช้เ้าละก็ข้าจะสั่งโบยสัก50รอบ "
"ขอบคุณท่านแม่ที่เมตตา" เสี่ยวเอ๋อกัดปากน้อมรับบทลงโทษ
"ไม่นะเ้าคะ ข้าไม่ได้ทำจริงๆอย่าลงโทษคุณหนูข้าเลยโบยข้าเถอะเ้าค่ะ ฮือ ฮื้อ" หยางหยางร้องไห้ออกมากด้วยความคับแแค้นใจในคงามผิดที่ตนเองไม่ได้ก่อ
"ไม่เป็ไรหรอกหยางหยางถ้าเ้าโดนเองตั้ง50ครั้งเ้าจะรับไหวหรือข้าโดนแค่10ครั้งเองเ้าหยุดร้องเถอะ" เสี่ยวเอ๋อหันมาบอกสาวใช้พร้อมบีบมือของนางให้นางสงบสติอารมณ์เพราะต่อให้นางโวยวายได้ก็ไม่มีใครเชื่อ
"คุณหนูท่านเป็คนดีเกินไป ท่านเองก็ไม่เคยถูกโบยท่านจะทนได้หรือเ้าคะ เื่ทั้งหมดนี่ก็ไม่ใช่เื่จริงเลยสักนิดั้แ่ข้าเกิดมาข้าไม่เคยขโมยของผู้ใดเลย ทำไมฟ้าถึงไม่มีตาเช่นนี้"
"หยุดพูดเถิดหยางหยาง ข้าไม่อยากให้มันมากความไปกว่านี้" เสี่ยวเอ๋อพูดจบนางก็ถูกฟางเมิงสาวใช้ของฮูหยินใหญ่จับตัวของนางไปมัดไว้กับต้นเสาก่อนจะโบยเข้าที่แผ่นหลังของเสี่ยวเอ๋อนางกัดฟันทนรับแรงของแซ่ที่กระทบเนื้อของนางอย่างคับแค้นในอก
หยางหยางเมื่อเห็นเ้านายของตนเองถูกโบยนางไม่รู้จะทำเช่นไรจึงรีบวิ่งไปหาหลินเฟิ่งให้มาช่วยคุณหนูของนางไม่งั้นคุณหนูของนางคงรับแรงของแซ่ไม่ไหวแน่ๆ
"คุณชายหลินเฟิ่งเ้าคะ" หยางหยางวิ่งหอบเข้าไปหาหลินเฟิ่งที่อ่านตำราอยู่
"มีเื่อันใดทำไมเ้าต้องทำตัวผลีผลามเข้ามาที่ห้องอ่านตำราของข้าด้วย"
"ช่วยคุณหนูของข้าด้วยเ้าค่ะ ฮื้อ ฮือ ตอนนี้นางกำลังถูกสาวใช้ของฮูหยินโบยหลังอยู่เ้าค่ะ " หลินเฟิ่งวางตำราลงทันทีและรีบวิ่งไปที่ห้องของท่านแม่ของเขาโดยเร็ว เมื่อเขามาเห็นเสี่ยวเอ๋อที่กำลังถูกโบยเขาแทบจะอยู่ไม่เป็สุขเขาวิ่งเข้าไปแย่งแซ่กับฟางเมิงและโยนออกไปไม่ให้นางโบยเสี่ยวเอ๋อที่ตอนนี้นางเจ็บจนแทบยืนไม่ไหว
"หยุดนะ นี่มันเกิดเื่อันใดขึ้นถึงกับได้โบยกันเช่นนี้" หลินเฟิ่งรีบมาแก้มัดเสี่ยวเอ๋อหยางหยางก็เข้ามาประคองตัวของเสี่ยวเอ๋อไว้
เมื่อซูิเห็นใบหน้าเกลี้ยวโกรธของหลินเฟิ่งนางรีบมาบอยู่ด้านหลังของฮูหยินใหญ่ทันที
"สาวใช้ของเสี่ยวหลินนางไปขโมยแหวนประจำตระกูลของซูิมานะสิ ข้าไปหาทุกพื้นที่ในจวนไปพบเข้าที่ห้องของสาวใช้นาง นางเลยรับผิดแทนสาวใช้" แม่ของหลินเฟิ่งรีบอธิบายทันที
"เื่แค่นี่ถึงขั้นโบยกันเลยหรือขอรับ ในเมื่อซูิก็ได้แหวนของนางคืนแล้ว ก็ให้มันแล้วไป แต่ต่อจากนี้ใครที่กล้ามาแตะต้องตัวของเสี่ยวหลินอีก ข้าจะไม่ไว้หน้าต่อให้เป็ท่านแม่เองก็ตาม" พูดจบหลินเฟิ่งก็อุ้มเสี่ยวเอ๋อไปที่ห้องของนาง ตอนนี้เสี่ยวเอ๋อนางเจ็บระบมไปทั้งตัวนางโดนโบยไปยังไม่ถึง10ครั้ง ยังเจ็บขนาดนี้ถ้าหลินเฟิ่งมาช่วยไม่ทันนางคงจะรับแซ้และความเ็ปนี้ไม่ไหวแน่ๆ
"เสี่ยวเอ๋อเ้าเป็เช่นไรบ้าง ข้าขอโทษที่เข้ามาช่วยเ้าไว้ไม่ทัน หยางหยางเ้าไปตามหมอมาโดยเร็ว"
"เ้าค่ะ"
"ท่านออกไปเถอะ และไม่ต้องมาขอโทษข้าเื่ทั้งหมดมันเป็เพราะท่าน เช่นนี้ท่านยังจะอยากให้ข้าอยู่ที่นี่รอไม่" เสี่ยวเอ๋อพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแห่บแห้งน้ำตาเม็ดเล็กๆเริ่มไหลออกมาด้วยความเจ็บช้ำ
"ต่อจากนี้ข้าจะไม่ให้ผู้ใดมาทำร้ายเ้าได้อีก เ้าให้โอกาสข้าหน่อยเถอะนะเสี่ยวเอ๋อ."
"ข้าเหนื่อยถ้าท่านอยากให้ข้าอยู่ที่นี่อย่างไม่เจ็บตัวก่อนจะถึงฤดูหนาวท่านออกห่างข้าและอย่ามายุ่งกับข้าอีกเลย" เสี่ยวเอ๋อพูดจบก็หันหลังใหกับหลินเฟิ่ง เขาเมื่อเห็นน้ำตาของเสี่ยวเอ๋อใจของเขาก็สั่นไหวเ็ปไม่ต่างกัน เขาที่พยายามจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นแต่กลับแย่ลง หลินเฟิ่งตัดสินใจเดินออกมาและพบเข้ากับหมอที่กำลังจะมาตรวจเสี่ยวเอ๋อ
"ท่านหมอตรวจเสี่ยวหลินให้ดีๆ และหายาให้นางดื่มและทาอย่าให้เกิดรอยแผลเป็เอายาที่แพงที่สุดเมื่อรักษานางจนหาดีแล้วให้เ้ามาเอาเงินที่ข้า"
"ได้ขอรับคุณชาย"
"หยางหยางข้าฝากเ้าดูแลเสี่ยวหลินด้วย ข้าจะไปจัดการเื่นี้เอง"
หลินเฟิ่งกำหมัดก่อนจะเดินจากไป เขารู้ว่าเื่ทั้งหมดนี้ต้องเป็แผนของซูิเขาจึงเดินไปหาซูิที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่กับท่านแม่ของเขา
"ซูิข้ามีเื่จะคุยกับเ้าตามข้ามานี่"
หลินเฟิ่งคว้าแขนของซูิออกมาต่อหน้าต่อตาท่านแม่ สาวใช้ของนางจะเดินตามมาก็เจอสายตาอำมหิตของหลินเฟิ่งนางก็หยุดเดินทันที
92K
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)
