ตอนที่ 25: เสียงกระซิบจากคลื่นความถี่ลับ
แสงไฟนีออนกะพริบสลัวๆ ภายในห้องใต้ดินของตึกเก่าแก่ย่านชานเมือง กลิ่นอับของกระดาษเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปกับบรรยากาศตึงเครียด กรณ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เหล็กตัวเก่า แว่นสายตากรอบทองสะท้อนแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอที่กำลังวิ่งโค้ดภาษาโปรแกรมและสตรีมมิ่งข้อมูลข่าวกรองทั่วโลก หลังจากผ่านวิกฤตนาโนบอตใต้ดินมาได้ กรณ์ตระหนักดีว่าภัยคุกคามในยุคใหม่มีความซับซ้อนและล้ำเกินกว่าที่กำลังพลทั่วไปจะรับมือได้ หน่วยกู้วิกฤตฉุกเฉินระดับสูงสุดจำเป็ต้องถูกก่อตั้งขึ้นอย่างเป็ทางการ และหัวใจสำคัญที่สุดคือการตามหาสมาชิกผู้มีความสามารถพิเศษเฉพาะตัวมาร่วมทีม
ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่น กวินและพิมพ์ชนกเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มประวัติบุคคลที่ผ่านการคัดกรองเบื้องต้น
"ท่านประธานครับ รายชื่อผู้เชี่ยวชาญที่เราตามหาตามเกณฑ์ 'โครงการอาร์ค' ถูกกรองเหลือเพียงสามคนสุดท้ายแล้วครับ" กวินส่งแท็บเล็ตให้กรณ์ "คนแรกคือวิศวกรเครื่องกลอัจฉริยะผู้เชี่ยวชาญการสร้างยานพาหนะสะเทินน้ำสะเทินบกและอากาศยานไร้คนขับ แต่ปัจจุบันเขาเก็บตัวเงียบอยู่ในอู่ต่อเรือร้างริมแม่น้ำโขงเพราะความผิดพลาดในอดีต คนที่สองคือผู้เชี่ยวชาญด้านพลังจิตและคลื่นสมองบำบัดที่ถูกมองว่าเป็คนสติไม่ดีในวงการวิทยาศาสตร์กระแสหลัก และคนสุดท้ายคือสถาปนิกออกแบบฐานลับใต้ดินผู้ไร้ร่องรอย"
กรณ์กวาดสายตาอ่านประวัติอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเข้มฉายประกายความสุขุม "ความสามารถที่อยู่นอกกรอบมักจะมาพร้อมกับแผลใจในอดีตเสมอ... เตรียมรถ เราจะไปหาคนแรกกันคืนนี้"
สองชั่วโมงต่อมา รถยนต์อเนกประสงค์พุ่งทะยานมาถึงอู่ต่อเรือร้างริมแม่น้ำโขง บรรยากาศเงียบสงบและวังเวง เสียงคลื่นกระทบตลิ่งดังซัดสาด กรณ์ก้าวลงจากรถ เดินลัดเลาะผ่านซากโครงเหล็กสนิมเขรอะจนถึงโกดังหลังใหญ่ที่มีแสงไฟสีส้มสลัวลอดออกมาจากช่องหน้าต่าง
ภายในโกดังเต็มไปด้วยเศษชิ้นส่วนเครื่องยนต์ โครงสร้างโดรนขนาดใหญ่ และกลิ่นน้ำมันเครื่อง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ไว้หนวดเคราครึ้ม สวมเสื้อช่างเปื้อนคราบน้ำมัน กำลังยืนเชื่อมเหล็กประกายไฟระยิบระยับอยู่หน้าโครงสร้างยานพาหนะไฮบริดรูปทรงล้ำอนาคต
กรณ์เดินเข้าไปยืนเงียบๆ ใกล้รัศมีแสงไฟ ไม่ส่งเสียงรบกวน ปล่อยให้ชายผู้นั้นทำงานต่อจนเสร็จ รอยเชื่อมสุดท้ายดับลง ชายคนนั้นถอดหน้ากากเชื่อมออก หันมาเห็นกรณ์ก็ใเล็กน้อยก่อนจะแสดงสีหน้าหงุดหงิด
"ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยว หรือถ้าพวกคุณมาตามหางานซ่อมรถ เชิญไปที่อื่น ผมเลิกรับงานพวกนี้มาสามปีแล้ว!" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงห้าว ทิ้งหน้ากากลงบนโต๊ะอย่างแรง
กรณ์ไม่สะทกสะท้าน เขาก้าวเข้าไปใกล้โครงสร้างยานพาหนะตรงหน้า ใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่รอยเชื่อมเหล็ก "รอยเชื่อมมุมองศานี้... คุณใช้เทคนิคการหลอมโลหะผสมไทเทเนียมด้วยคลื่นแม่เหล็กความถี่ต่ำ เพื่อลดน้ำหนักและเพิ่มความแข็งแกร่งในการรับแรงกระแทกใต้น้ำและกลางอากาศได้พร้อมๆ กัน ช่างฝีมือระดับนี้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีไม่ถึงสามคนหรอกนะ... คุณภัทร"
ภัทรชะงักกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ชายหนุ่มแปลกหน้าที่แต่งตัวเนี้ยบคนนี้มองปราดเดียวก็รู้ถึงเทคนิคขั้นสูงที่เขาซ่อนไว้
"คุณเป็ใครกันแน่?" ภัทรหรี่ตามองอย่างระแวง
"ผมชื่อกรณ์... ผมกำลังสร้างยานพาหนะเคลื่อนที่เร็วที่สามารถลุยได้ทั้งทางบก อากาศ และน้ำ เพื่อใช้กู้วิกฤตระดับโลก และผม้า 'มือหนึ่ง' อย่างคุณมาช่วยทำให้มันสมบูรณ์แบบ" กรณ์สบตาภัทรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและเชื่อมั่น
ภัทรแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าขมขื่น "ยานพาหนะสามมิติเหรอ? ฝันไปเถอะคุณ เครื่องยนต์ต้นแบบของผมเคยพังคามือจนเกือบคร่าชีวิตลูกทีมไป ผมไม่มีทางกลับไปแตะต้องมันอีกแล้ว!"
กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นทรงพลัง "ความผิดพลาดในอดีตไม่ได้มีไว้ให้เราจมดิ่ง แต่มันมีไว้เพื่อให้เรารู้ว่าควรแก้ไขตรงไหน... ถ้าคุณไม่ลุกขึ้นมาสร้างมันให้ถูกต้องในวันนี้ แล้วปล่อยให้ความกลัวครอบงำ คุณจะไม่มีวันหลุดพ้นจากอดีตได้เลย ภัทร"
คำพูดที่แทงทะลุกลางใจทำให้ภัทรนิ่งงันไปสนิท ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาหลีกหนีมาตลอดซ้อนทับขึ้นมาในหัว ดวงตาของช่างฝีมือผู้สูญเสียความมั่นใจเริ่มสั่นไหว
"มาร่วมมือกับผมเถอะ... เราจะสร้างยานพาหนะที่ทรงพลังที่สุดในโลกไปด้วยกัน" กรณ์ยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า
ภัทรยืนนิ่งชั่งใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็มุ่งมั่น เขาตัดสินใจยื่นมือออกไปจับกับกรณ์แน่น เสียงเหล็กกระทบกันเบาๆ เป็สัญญาณของการเริ่มต้นทีมกู้วิกฤตฉุกเฉินที่กำลังจะเปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
14K
