นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๑๒
นพปรือตามามองเห็น “พี่นัท”
“ขอกอดหน่อยสิ”
นพยังนอนอยู่บนเตียงเช่นเดิมแต่เขาเลือกชูมือขึ้น อ้าแขน รอการกอดของณัฐกนก
นัทยิ้มมองนพหัวใจเขาพองโตกับท่าทางงัวเงียที่แสนน่ารักน่าชังของเด็กหนุ่ม นัทล้มตัวลงไปกอดนพทันที
อุ๊ปป์!!
นพนิตโอบรัดอ้อมแขนของเขา กอดตอบการกอดของนัทพางลูบไล้ไปตามเรือนร่างของนัท
นัทฝังจมูกที่พวงแก้มของนพ “คิดถึงจังเลยยยยยย”
“งั้นก็.. จูบให้หายคิดถึงสิครับ” พร้อมกับส่งสายตายั่วยวนไปด้วย ความที่นพโตต่างประเทศ และเขาเป็คนชอบที่จะมีเซ็ก เขาจึงยินดีที่จะเป็ฝ่ายพูดเพื่อเริ่มเกมกาเมอย่างนี้
นัทไม่รอให้อีกฝ่ายเชิญชวนเป็ครั้งที่สองเขาจูบที่ริมฝีปากงามของนพอย่างหื่นกระหาย ทั้งเรียวลิ้นก็ัักันไปมาปลุกไฟปรารถนาให้ลุกโชน
นพนิตเผยอปากหาอากาศหายใจ
ณัฐกนกซุกไซร์ไปที่ซอบหูและลำคอระหงของนพ จนนพเผลอครางเบาๆ
ทั้งสองปลุกอารมณ์พิศวาสกันและกันไปชั่วครู่ก็เริ่มถอดเสื้อผ้าแต่ละฝ่าย จนร่างกายของทั้งสองเปลือยเปล่า คราวนี้.. เป็นัทที่ใช้ทั้งมือและริมฝีปากประทับไปแทบจะทั่วร่างของนพ
นพนิตถึงกับต้องบิดตัวด้วยความเสียวกระสันต์..ในรสสวาท แล้ว.. เป็นพอีกนั่นแหละ ที่พลิกตัวขึ้นคร่อมร่างขาวนวลเนียนของนัท “พี่กินผมแล้ว ที่นี้.. ผมกินพี่บ้าง” แล้วนพก็ลูบไล้ด้วยมือ โลมเลียด้วยริมฝีปากไปตามเรือนร่างของนัท
ณัฐกนกปล่อยตัว..ปล่อยใจ.. ไปกับการกระทำของนพ จนไฟปรารถนาในเพศรสแผดเผาให้ร้อนรุ่มและปรารถนารสััที่ลึกซึ้ง
เหมือนนพนิตจะเข้าใจในความ้าของนัท เขาจึงตอบสมองให้นัทได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ และเจาะเข้าไปให้นัทพึงพอใจอย่างที่สุด
ต้นน้ำไลน์เข้ามาไนกลุ่มนักแสดงว่า.. เขาหาคนสอนการแสดงได้แล้ว คือพี่อั้ม ศิษย์เอกครูโช พร้อมกับอธิบายว่าที่จริงเขาติดต่อครูโชนั่นแหละ แต่ครูติดงานแสดงละครเวที ครูโชจึงบอกให้พี่อั้มมาสอนการแสดงแทนครู
ปณาลีไลน์มาเพิ่มเติมอีกว่าจะใช้คิวที่เคยขอนักแสดงเอาไว้ก่อนหน้านี้ มาเรียนการแสดง แทนการถ่ายทำละครหากใครไม่ว่างให้รีบแจ้งในไลน์กลุ่มนี้
ซึ่งไม่มีนักแสดงคนใดบอกว่าไม่ว่าง เพราะแต่ะคนก็อยากพัฒนาฝีมือตัวเองให้เป็ที่ยอมรับอยู่แล้ว ยิ่งเรียนฟรีแบบนี้ยิ่งไม่มีใครปฏิเสธ
ทั้งนพนิตและเคนคณาธิปต่างส่งสติ๊กเกอร์รับทราบขอบคุณ และยินดีทำตาม เข้าไปในกลุ่ม เพื่อนนักแสดงคนอื่นๆ ก็ทะยอยตอบกัน
เคนอยากให้เพื่อนของเขารู้จักกันจะได้เป็ทีมเวิร์กกันในอนาคต เคนจึงทักไลน์ไปบอก ‘ซี’ เพื่อนที่เขารู้จักจากค่ายการแสดงก่อนหน้านี้ .. “เราได้เรียนการแสดงกับพี่อั้มศิษย์เอกครูโช เราอยากให้ซีมาเรียนด้วยจัง”..
สักครู่.. ซีก็ตอบไลน์มาว่า.. “อยากเรียน แต่มันสำหรับกองนายเท่านั้น ไม่ใช่เหรอ?” ..
.. “นั่นสิทำไงดี อยากเจอนายด้วย” .. เคนสารภาพก็หลังจากจบค่ายการแสดงครั้งนั้นแล้ว เขาก็แทบจะไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้อีกเลย
..“คิวที่นายบอกมา เราก็ว่างอยู่ด้วย เสียดายจัง” .. ยิ่งซีตอบมาแบบนี้ เคนยิ่งอยากเจอเพื่อนเป็ทวีคูณ
แล้วเคนก็คิดอะไรได้บางอย่าง .. “นายลองถามพี่มายด์ดูสิเค้าอาจจะสนิทกับพี่อั้มก็ได้ ก็พี่อั้มเป็ศิษย์เอกครูโชนี่นายอาจจะมาในนามผู้ช่วยพี่อั้มก็ได้ เท่ดีออก” ..
สิ่งที่เคนเสนอโดนใจซีมาก เขาจึงส่งสติ๊กเกอร์โอเค และบ๊ายบายเป็การจบการสนทนา เพื่อไปจัดการตามที่เคนแนะนำ
วันนี้ทบทูกลับจากโรงเรียนเร็วกว่าทุกวัน เขาจึงเดินเข้ามาที่บ้านอานัทของเขาตามทางที่พ่อเขนใช้เป็ประจำ
“มาหาป้าอี๊ดหรือมารอคุณพ่อน้า” ป้าอี๊ดแซวเด็ก
ทบทูยกมือไหว้ป้าอี๊ดตามที่พ่อเขนสอนไว้ “มาหาป้าอี๊ดน่ะสิครับ ไม่เจอหน้าป้าตั้งสองสามวันแล้วทูก็คิดถึงสิครับ”
“พอดีป้าทำขนมช่อม่วงไว้ให้คุณหนูกับคุณเขน” ป้าอี๊ดบอกอย่างอารมณ์ดี “น้องทูไปรอที่ศาลาริมสวนนะคะ เดี๋ยวป้าแบ่งเอาไปให้ลองชิม”
“ครับป้า” แม้เขนจะสอนให้ลูกไหว้ป้าอี๊ดแต่เขนก็ไม่ยอมให้ลูกชายช่วยงานป้าอี๊ด เขาสอนทบทูว่า สาวใช้ทั้งหมดในบ้านนัทคือลูกมือป้าอี๊ดอยู่แล้ว แกจะเรียกใช้งานใครก็ได้ ดังนั้น.. ทบทูไม่ต้องช่วยงานป้าอี๊ด วันนี้.. ทบทูจึงรับปาก แล้วเดินไปที่ศาลาริมสวนตามที่ป้าอี๊ดบอก
หลังจากอาบน้ำชำระคราบเหงื่อไคลจากการร่วมรักเรียบร้อยแล้วนพนิตก็เดินออกมาที่ระเบียงห้องนอนของตน ซึ่งตอนนี้ก็แดดร่มลมตกไปมากแล้ว ห้องนอนของนพนิตอยู่ทางทิศตะวันออกที่ระเบียงห้องนอนจึงเย็นสบายดีนยามเย็นแบบนี้
ทบทูที่เดินเล่นอยู่รอบๆศาลาริมสวน จึงมองเห็นนพนิตที่ยืนชื่นชมความงามของตัวบ้านอยู่บนระเบียงห้องนั่น
เด็กชายทบทูมองภาพเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าราวกับต้องมนต์ ก็นัทนิตเดินเล่นไปมาด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า แม้ราวระเบียงห้องจะสูงพอที่จะปิดบังส่วนสงวนของนพไว้ก็ตาม
แต่แค่นั้นแค่นั้นก็เพียงพอที่เด็กชายจะเห็นเรือนร่างสูงระหงผิวพรรณผุดผ่องนวลละออตายามต้องแสงแดดยามเย็น
เมื่อนพนิตยืนมองความงามของสวนไม้ดอกด้วยใจที่เบิกบานยิ่งทำให้ใบหน้างามราวสลักเสลา.. ชวนมองยิ่งขึ้น ผมเผ้าที่ไร้ระเบียบของนพนิต.. กลับยิ่งขับให้ใบหน้านั้น..โดดเด่นสะดุดตายิ่งขึ้น
ยิ่งนพรู้สึกเป็สุขใจกับภาพทั้งมวลที่อยู่ตรงหน้าและแย้มยิ้มกับมวลดอกไม้นานาอย่างอิ่มสุขด้วยแล้ว ...
ยิ่งเป็ภาพที่งดงาม..ชวนมอง.. เสียเหลือเกิน!!
ทบทูจ้องมองจนตาไม่กะพริบ
อนิจจา ..
หัวใจทบทูลอยไปอยู่กับคนอื่นเสียแล้ว..
แล้วคนคนนั้น..
ดันเป็คนที่บิดาเขาแสนเกลียดเสียด้วย!!
จบตอน๑๒
3K
