ผมมีระบบสุ่มรับรางวัลทุกสัปดาห์

“แพรวมีแอปธนาคารถึงสามธนาคารเลยเหรอ”

“ใช่คะ แพรวแบ่งเก็บไว้ในแต่ละธนาคาร”

“พรุ่งนี้แพรวจะออกจากโรงพยาบาลในตอนเช้าพี่จะพาไปทำที่ธนาคาร”

“พี่คีย์ไม่ไปรับพี่พลอยเหรอคะ”

“พลอยบอกกับพี่ว่าจะให้เพื่อนมาส่ง”

เช้าวันเสาร์…

คีย์ทำเ๱ื่๵๹ออกจากโรงพยาบาลให้น้องสาว หลังหมออนุญาติให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว คีย์พาน้องสาวทั้งสองคนออกจากโรงพยาบาลไปที่ธนาคารที่ทำการอยู่ในห้าง คีย์จึงถือโอกาสทำแอปธนาคารลงในเครื่องโทรศัพท์ใหม่ที่ซื้อมา

หลังทำธุระกรรมในธนาคารเสร็จคีย์กับน้องสาวก็เดินเลือกซื้อชุดใส่ คีย์โอนเงินให้น้องสาวคนเล็กและบอกน้องสาวว่าทุกเดือนเขาจะโอนเงินให้ใช้ทุกเดือน ก่อนที่คีย์จะขับรถพาน้องสาวกลับบ้านเพื่อพักผ่อน

“พี่คีย์ นี้คือบ้านที่พี่ซื้อเหรอ”

“ใช่แล้วแพรวเดินระวังหน่อยนะ แพรวยังต้องพักฟื้น”

“คะพี่คีย์”

“แพรวเหลือห้องอยู่สองห้องเลือกได้เลยนะ พี่กับพี่คีย์เลือกห้องกันแล้ว”

“งั้นแพรวเลือกห้องที่ติดกับพี่พลอย”

“พี่จะช่วยแพรวจัดห้องให้”

“ขอบคุณคะพี่คีย์ พี่พลอย”

ทั้งสองช่วยน้องสาวคนเล็กจัดห้อง

“วันจันทร์พี่จะพาแพรวไปสอบนะ อาจารย์นัดสอบตอนเก้าโมงเช้า สอบสองวันนะ งานที่อาจารย์ให้ทำส่งพี่กับพลอยจะทำช่วยอีกแรง”

“ขอบคุณคะพี่”

“รถจักรยานยนต์คันเก่าพี่ขายไปแล้วนะ ”

“ส่วนรถจักรยานยนต์อีกคันที่พังจากเหตุการณ์รถชนของแพรวละคะพี่คีย์?”

“คงขายเหมือนรถจักรยานยนต์คันเก่าของพี่ ไว้แพรวสอบเสร็จคอยไปซื้อจักรยานยนต์คันใหม่กัน”

“พี่คีย์..”

“มีอะไรเหรอพลอย”

“พลอยอยากหัดขับรถยนต์”

“ไว้อาทิตย์หน้าพี่จะสอนพลอยหัดขับรถยนต์”

“คะพี่”

เช้าวันอาทิตย์…

[ติ๊ง! โฮสต์๻้๵๹๠า๱สุ่มรับรางวัลประจำสัปดาห์หรือไม่]

“๻้๵๹๠า๱”

[ติ๊ง! โฮสต์ได้รับทักษะการต่อสู้ระดับขั้นปรมาจารย์]

ระบบแจ้งเตือนเสร็จ ทักษะการต่อสู่ระดับขั้นปรมาจารย์ต่างหลั่งไหลเข้ามาในหัวคีย์ไม่หยุดแต่กลับไม่ทำให้คีย์รู้สึกเจ็บแต่อย่างไร

ในระหว่างที่คีย์กำลังทำความเข้าใจในทักษะอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ฮัลโหลไอ้คีย์มึงอยู่ไหน กูไปหามึงที่หอพักเ๽้าของหอพักบอกกับกูว่ามึงย้ายออกไปแล้ว”

“โทษทีวะไอ้ธีร์กูลืมบอกมึง ตอนนี้กูย้ายออกมาอยู่บ้านแล้ว”

“ไม่ใช่ว่ามึงขายบ้านไป๻ั้๹แ๻่ที่แม่มึงป่วยแล้วเอาเงินมารักษาเหรอวะ”

“กูพึงซื้อบ้านใหม่ ”

“มึงเอาเงินจากไหนซื้อไอ้คีย์”

“ความลับเพื่อน”

“มึงบอกมาว่าบ้านมึงอยู่ไหน”

“อยู่ห่างหลังมหาวิทยาลัยประมาณสองกิโลเมตรได้วะไอ้ธีร์ เดียวกูส่งพิกัดให้”

“เดียวกูเข้าไปหามึงไอ้คีย์”

ไม่นานเพื่อนของคีย์ก็ขับขี่รถจักรยานยนต์มาถึงหน้าบ้านก่อนจะโทรหาคีย์อีกครั้ง

“ไอ้คีย์กูมาถึงตามที่พิกัดมึงให้มาแล้วเพื่อน มึงอยู่ไหน”

“รอกูอยู่ตรงนั้นไอ้ธีร์ กูกำลังจะเดินไปหา”

คีย์เดินไปที่หน้าบ้านของตนเอง ก่อนจะเปิดประตูรั้วแล้วเดินออกมา

“ไอ้คีย์มึงอยู่นี้เหรอวะ”

“ใช่เพื่อน”

“ราคาบ้านไม่ใช่น้อยๆมึงเอาเงินที่ไหนมาซื้อเพื่อน”

“มึงเข้าเ๱ื่๵๹เลย จะชวนกูไปไหนไอ้ธีร์”

“มึงรู้ใจเพื่อนจริงๆ กูว่าจะชวนมึงไปเที่ยวผับคืนนี้”

“วันนี้ว่าที่คู่หมั้นกูมาหา”

“ว่าที่คู่หมั้นมึงเหรอ?”

“ใช่ มึงจะย้ำทำไมละเพื่อน”

“กูเป็๲เพื่อนกับมึงมาก็ไม่เคยเห็นมึงจะยุ่งกับผู้หญิง แต่ตอนนี้มึงกับบอกว่ามีว่าที่คู่หมั้นกูก็เลยแปลกใจ”

“มึงไม่ต้องแปลกใจเพื่อน อีกอย่างว่าที่คู่หมั้นกูเขาอยู่เมืองหลวงและเรียนที่นั้น”

“ทำไมตระกูลมึงถึงให้มาเรียนที่ต่างจังหวัดกัน กูอยากถามมึงเ๱ื่๵๹นี้มานานเหละ”

“กูก็อยากรู้ แต่ที่บ้านกูไม่บอกเหตุผล เปลี่ยนมาเข้าเ๱ื่๵๹ว่าที่คู่หมั้นกูต่อ ตอนนี้เขาปิดภาคเรียนเลยถือโอกาสมาเที่ยวและมาหา ว่าที่คู่หมั้นกูพาเพื่อนมาด้วยมึงสนใจไหม”

“ไม่ไปได้ไหมวะไอ้ธีร์”

“มึงต้องไปเพื่อนห้ามปฏิเสธ ไอ้เอกก็ไปมันยังจะเอาแฟนไปด้วยเลย”

“กูไปก็ได้เพื่อน เจอกันกี่ทุ่มว่ะ”

“เจอกันสี่ทุ่มหน้าผับคืนนี้นะไอ้เพื่อนคีย์”

“โอเคเพื่อน”

คีย์คุยกับเพื่อนเสร็จก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน จนถึงเวลาสามทุ่มครึ่งคีย์ก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก่อนจะเดินไปที่รถยนต์ฮอนด้าซีอาร์-วีที่จอดอยู่ก่อนจะขับออกไปยังผับ เมื่อคีย์มาถึงก็จอดรถในบริเวณผับ ก่อนจะเดินไปหน้าผับเพื่อหาเพื่อน

“ไอ้คีย์ทางนี้เพื่อน นี้ว่าที่คู่หมั้นกูชื่อไอริน”

“ไอรินนี้คือเพื่อนของผมชื่อคีย์”

“สวัสดีคะคุณคีย์”

“สวัสดีครับคุณไอริน”

“เพื่อนคีย์ครับนี้คือคุณยาหยีกับคุณญาดาเป็๲เพื่อนของไอริน”

คีย์เห็นเพื่อนพูดแบบนั้นก็ยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยทักทาย

“สวัสดีครับคุณยาหยี คุณญาดา”

“สวัสดีคะคุณคีย์”

หญิงสาวยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย

“ไอ้เอกยังไม่มาเหรอเพื่อน”

“ยังเลยวะ”

“เข้าไปจองโต๊ะข้างในผับก่อนไหม”