วิถีดาบห้าห่วง 五輪劍道

บทที่ 35: กับดักในเงาผลึก ปัญญาเอาตัวรอด

ความรู้สึกถึงอันตรายที่มองไม่เห็นยังคงอวลอยู่ในบรรยากาศ หลังจากที่เจ้า "ไก่" ในอ้อมแขนแสดงอาการตื่นกลัวต่อเงามืดเบื้องหน้า เหมิงเหยียน (孟言) ก็เพิ่มความระมัดระวังขึ้นอีกหลายส่วน เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเดินหน้าไปอย่างเชื่องช้าและเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ประสาทสัมผัสตามหลัก "ฟูริน" (風輪) ถูกขยายขอบเขตการรับรู้ออกไปกว้างที่สุด สังเกตทุกรายละเอียดรอบตัว ทั้งเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหิน การเปลี่ยนแปลงของกระแสลมที่แทบจะจับสัมผัสไม่ได้ และแสงเงาที่วูบไหวจากผลึกบนผนังถ้ำ

ทางเดินเบื้องหน้าเริ่มเปิดออกสู่โถงถ้ำขนาดเล็กอีกแห่งหนึ่ง ที่นี่ไม่มีร่องรอยของอสูรผลึกคชสาร (晶化巨象) หรือกลิ่นอายทมิฬใดๆ แต่กลับให้ความรู้สึก "ว่างเปล่า" อย่างน่าประหลาด ผนังถ้ำในส่วนนี้ประดับด้วยผลึกสีฟ้าอ่อนและสีขาวขุ่นสลับกันไป เปล่งแสงเรืองรองนุ่มนวล แต่กลับดู "นิ่ง" และ "เป็นระเบียบ" ผิดปกติ

'ที่นี่...มีบางอย่างไม่ถูกต้อง' เหมิงเหยียน (เร็นไซ - 古岳蓮齋) คิดในใจ สัญชาตญาณที่ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วนกำลังร้องเตือนเขา แม้จะมองไม่เห็นภัยคุกคามใดๆ ด้วยตาเปล่า แต่ความรู้สึก "ไม่ชอบมาพากล" นั้นชัดเจนยิ่งนัก

เขาหยุดยืนนิ่งกลางโถงถ้ำเล็กๆ นั้น กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างพิจารณา พื้นถ้ำดูเรียบสนิท ผนังถ้ำไม่มีร่องรอยการขุดคุ้ยหรือการเคลื่อนไหวใดๆ ไม่มีเสียงสิ่งมีชีวิตอื่นใดเล็ดลอดเข้ามา ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งอยู่ในสถานที่แห่งนี้

เจ้าไก่ในอ้อมแขนเริ่มขยับตัวเล็กน้อย มันส่งเสียง "กุ๊กๆ" ในลำคอเบาๆ ดวงตาสีทองอำพันของมันมองไปยังผนังถ้ำด้านหนึ่งอย่างไม่วางตา ก่อนจะใช้จะงอยปากเล็กๆ จิกเบาๆ ที่แขนเสื้อของเหมิงเหยียนราวกับจะเรียกความสนใจ

'หืม?' เหมิงเหยียนมองตามทิศทางที่เจ้าไก่สนใจ ผนังถ้ำส่วนนั้นดูไม่แตกต่างจากส่วนอื่น แต่เมื่อเขาลองเพ่งสมาธิและใช้การรับรู้ตามหลัก "ฟูริน" (風輪) อย่างละเอียด เขาก็สังเกตเห็น "ความผิดปกติ" เล็กๆ น้อยๆ... แสงสะท้อนจากผลึกบริเวณนั้นดูจะ "บิดเบี้ยว" กว่าปกติเล็กน้อย และกระแสลมที่ควรจะนิ่งสนิท กลับมีการ "ไหลเวียน" ที่ผิดธรรมชาติอยู่บางเบา

'ภาพลวงตารึ? หรือเป็นค่ายกล (阵法) ป้องกันแบบง่ายๆ?' เขานึกอย่างเยือกเย็น ประสบการณ์จากโลกเก่าทำให้เขาคุ้นเคยกับกลลวงหรือกับดักที่อาศัยการบิดเบือนการรับรู้มาบ้าง แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ดูจะผสานเข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างแนบเนียนกว่า

เขาไม่ได้ผลีผลามเดินเข้าไป แต่ค่อยๆ หยิบก้อนหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วลองโยนมันไปยังทิศทางที่เขาสงสัยว่ามีภาพลวงตาอยู่

"ฟุ่บ... แครก!"

ก้อนหินลอยไปได้เพียงครึ่งทางก็พลัน "หายวับ" ไปในอากาศ! พร้อมกับมีเสียงคล้ายผลึกบางๆ แตกกระจายดังขึ้นแผ่วเบาจากบริเวณนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง แต่แสงสะท้อนที่บิดเบี้ยวก็ยังคงอยู่

'ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา แต่มีกลไกบางอย่างซ่อนอยู่จริงๆ' เหมิงเหยียนยืนยันความคิดของตนเอง 'หากเดินเข้าไปโดยไม่ระวัง คงได้เจ็บตัวหรือเสียเวลาโดยใช่เหตุ'

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พิจารณาทางเลือกต่างๆ การจะทำลายกับดักหรือค่ายกลด้วยพลังโดยตรงนั้นอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด เพราะเขาไม่รู้ว่ามันจะส่งผลกระทบอะไรบ้าง หรืออาจจะปลุก "ผู้พิทักษ์" อื่นใดให้ตื่นขึ้น

'ในเมื่อมองเห็นไม่ชัดเจน ก็ต้องอาศัย "การอ่าน" จากสิ่งอื่น' เขานึกถึงหลักการของ "ฟูริน" (風輪) ที่เน้นการทำความเข้าใจใน "กระแส" และ "ช่องว่าง"

เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ปรับลมหายใจให้สงบและสม่ำเสมอ จิตใจจดจ่ออยู่กับการรับรู้กระแสลมที่ละเอียดอ่อนภายในโถงถ้ำ เขาสัมผัสได้ถึงความแตกต่างของการไหลเวียนอากาศรอบๆ บริเวณกับดักนั้น มันมีความ "ติดขัด" และ "ปั่นป่วน" เล็กน้อย ราวกับมีสิ่งกีดขวางที่มองไม่เห็นคอยเบี่ยงเบนทิศทางลมอยู่

จากนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น ก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง โดยไม่ได้มุ่งตรงไปยังจุดที่เขาสงสัย แต่กลับเดินเลียบไปตามผนังถ้ำอีกด้านหนึ่งอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวคำนวณจาก "ช่องว่าง" ที่เขาสัมผัสได้จากกระแสลมและแสงเงาที่ผิดเพี้ยน มันคือการเคลื่อนไหวที่อาศัยสติปัญญาและการสังเกตอันเฉียบคม มากกว่าการพึ่งพาพละกำลังหรือพลังปราณ

เจ้าไก่ในอ้อมแขนยังคงเงียบสงบ ราวกับรับรู้ว่าเขากำลังใช้สมาธิอย่างเต็มที่ มันเพียงซุกหน้ากับอกเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย

ในที่สุด เขาก็เดินอ้อมมาจนถึงบริเวณ "ด้านหลัง" ของจุดที่เขาคาดว่าจะเป็นกับดัก หรืออย่างน้อยก็เป็นมุมที่กระแสพลังงานดูจะ "เบาบาง" ที่สุด เขาสังเกตเห็นแผ่นผลึกขนาดใหญ่แผ่นหนึ่งบนผนังถ้ำ ซึ่งดูจะ "ไม่เข้าที่" เล็กน้อยเมื่อเทียบกับผลึกอื่นๆ รอบข้าง ราวกับว่ามันสามารถ "เคลื่อนย้าย" ได้

เหมิงเหยียนลองใช้ด้ามดาบเคาะเบาๆ ที่แผ่นผลึกนั้น

"ก๊อก... กึก!"

เสียงที่ดังออกมาดูจะ "กลวง" กว่าปกติ และเขาสัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากอีกฟากของแผ่นผลึกนั้น

'ทางลับ...หรือกลไกปลดกับดักงั้นรึ?' ความคิดนั้นแวบเข้ามา 'บางที...เจ้าของสถานที่แห่งนี้อาจจะไม่ได้ต้องการสังหารผู้บุกรุกทุกคน แต่ต้องการทดสอบ "ปัญญา" เสียมากกว่ากระมัง'

(จบตอนที่ 35)