ไร่ข้าวโพดแสนรัก_End

        เอกวินเห็นพรลภัสเดินเคียงคู่มากับผู้ที่เธอบอกว่าเขาเป็นเจ้านาย ก็ให้รู้สึกผิดหวังนิดๆ และใจแป๋วไปบ้าง แต่เป็นเพียงแค่นั้นจริงๆ เพราะเอกวินรู้อยู่แล้วว่าพรลภัสไม่ได้คิดกับตัวเอง เกินเลยไปมากกว่าเพื่อนคนหนึ่ง

        “สวัสดีค่ะพี่เอก”

        “สวัสดีพร เอ่อ! สวัสดีครับคุณ?......”

        “พี่วีค่ะ”

        พรลภัสกล่าวทักทายเอกวิน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เมื่อเดินกันเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเอกวิน เอกวินจึงกล่าวทักทายพรลภัสกลับไป ก่อนหันไปกล่าวทักทายกรวีร์ เพื่อไม่ให้เสียมารยาท

        แต่ตั้งแต่เจอหน้าค่าตากันเมื่อตอนก่อนโน้น เอกวินก็ยังไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามของกรวีร์เลยสักครั้ง รู้แต่เพียงว่าเขาเป็นเจ้านายของพรลภัสเท่านั้นเอง จึงอ้ำๆอึ้งๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเรียกชื่อว่ายังไงดี พรลภัสจึงบอกชื่อกรวีร์ให้เอกวินรับรู้

        “ครับ สวัสดีครับคุณวี”

        “อืม!...สวัสดี”

        เอกวินกล่าวทักทายกรวีร์อีกครั้ง กรวีร์จึงกล่าวทักทายเอกวินกลับอย่างเสียไม่ได้ พอเสร็จจากการกล่าวทักทายชายหนุ่มทั้งสองก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก

        “แล้วนี่พรอยากจะกินอะไร?”

        “เอ่อออออ......”

        เอกวินหันไปถามพรลภัส เพื่อขอความเห็นเรื่องอาหารที่จะไปกินกัน เพราะเธอเป็นผู้หญิง จึงให้เธอเสนอมา เผื่อว่าเธออยากจะไปกินอะไรเป็นพิเศษ พรลภัสจึงยกนิ้วเรียวขึ้นมาจับที่ปากบางจิ้มลิ้ม ทำท่าครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

        “กินส้มตำกันดีไหม? พรรู้มาว่ามีร้านส้มตำเจ้าอร่อยใกล้ๆ นี้ด้วย”

        “อืม!... กินส้มตำก็ได้”

        พรลภัสถามชายหนุ่มทั้งสองคน เอกวินพูดเห็นด้วยกับพรลภัส ส่วนชายหนุ่มตัวโตที่ยืนอยู่ข้างๆตัวเอง ทำเพียงแค่พยักหน้าเห็นด้วย ซึ่งกรวีร์ก็รู้แหละว่าร้านส้มตำที่พรลภัสพูดถึงนั้นคือร้านไหน ก็เขาเป็นคนที่นี่อะนะ จะไม่รู้ได้ยังไงกันล่ะ

        “งั้นไปกันเลย ร้านอยู่นอกห้าง เดินไปไม่ไกลเท่าไหร่”

        พรลภัสกล่าวก่อนจะทำท่าเดินนำชายหนุ่มทั้งสองไป แต่มือใหญ่ของกรวีร์ยื่นมาจับมือเรียวเล็กเอาไว้หน้าตาเฉย แล้วจับจูงพาเธอเดินไป โดยไม่สนใจว่าเอกวินจะมองอย่างสนอกสนใจ เพราะกรวีร์ต้องการให้เอกวินรู้นั่นแหละว่า พรลภัสมีเจ้าของแล้ว ซึ่งก็คือกรวีร์คนนี้นี่แหละ

        เอกวินรู้สึกทะแม่งๆ และสงสัยมาตั้งแต่ครั้งก่อนโน้นแล้ว ว่าสองคนนี้จะต้องเป็นมากว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้องแน่ๆ เอกวินมาเห็นอากัปกิริยาของกรวีร์ในวันนี้ ก็ยิ่งแน่ใจว่าใช่อย่างที่คิดแน่ๆ และนี่คงเป็นการบอกใบ้ให้รู้ว่า พรลภัสมีเจ้าของแล้ว ให้เอกวินตัดใจจากเธอไปได้เลย

        “ร้านนี่แหละ พรรับรองได้เลยว่าอาหารที่นี่อร่อยทุกอย่าง พรเคยมากินแล้ว ขอบอก”

        “มากินกับใคร?”

        เมื่อคนทั้งสามเดินกันมาจนถึงร้านขายส้มตำ ซึ่งร้านนี้ไม่ใช่มีแต่เมนูส้มตำเพียงแค่นั้นหรอก ยังมีเมนูอาหารอีสานอีกหลากหลายเมนู พรลภัสหันไปบอกกล่าวแก่เอกวินให้รู้ แต่คนที่ถามกลับมา กลับไม่ใช่เอกวิน แต่เป็นกรวีร์คนขี้หวงนั้นเอง

        “มากินกับเพื่อน เพื่อนผู้หญิง”

        พรลภัสมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของกรวีร์ ด้วยใบหน้าอมยิ้ม ที่ดูเหมือนว่าเขาจะหวงเธอไปซะทุกเรื่อง ซึ่งเธอไม่ได้รู้สึกรำคาญหรือไม่ชอบแต่อย่างใด เธอกลับชอบที่เห็นเขาหวงเธออย่างนี้ เพราะรู้สึกว่าเธอสำคัญกับเขามาก

        “แล้วไป”

        กรวีร์ได้ยินหญิงสาวตัวเล็กของเขา บอกว่ามากับเพื่อนผู้หญิง เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้ที่จะถามต่อไป เพราะเพียงแค่เธอบอกมาตามตรง เขาก็เชื่ออยู่แล้ว ซึ่งเขายอมรับกับตัวเอง ว่าหึงหวงผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ของเขามากจริงๆ ไม่ใช่แค่หึงหวง เขายังทั้งรักและทั้งหลงเธอมากด้วย

        เอกวินมองดูการกระทำของคนทั้งสอง ที่หึงหวง ใส่ใจความรู้สึกของกันและกันขนาดนี้ เอกวินคงจะเป็นได้เพียงแค่คนรู้จักเป็นได้แค่เพื่อนเพียงแค่นี้แหละ และจากนี้ไปเอกวินก็คงจะต้องตัดใจจากผู้หญิงตัวเล็กคนนี้จริงๆแล้ว เพราะถึงจะไขว่คว้ายังไงก็คงไม่มีทางได้เธอมาครอบครองอย่างแน่นอนแน่แล้ว

๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓