ย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค )

      บีน่านั่งอยู่บนโซฟาฟังมารดาคุยโทรศัพท์กับผู้จัดการส่วนตัวเกี่ยวกับงานชิ้นใหม่ที่ผู้จัดการบอกว่าน่าสนใจ

      หลังจากงานชิ้นใหญ่อย่างโฆษณาน้ำหอมวัยรุ่นเมื่อเดือนก่อนบีน่าก็มีงานถ่ายแบบกับนิตยสารวัยรุ่นอีกสามงานและโฆษณาภาพนิ่งอีกหนึ่งงาน

     ตอนนี้เธอต้องบินเข้ากรุงเทพฯกับมารดาเกือบทุกสุดสัปดาห์

     หลังจากมารดาคุยกับผู้จัดการเสร็จก็หันมาเล่าให้เธอฟังถึงงานล่าสุดที่น่าสนใจเป็นอย่างมาก

     “ผู้จัดการเขาได้บทน่าสนใจมาจากผู้จัดละครที่สนิทกันมาน่ะ แล้วเขาบอกว่าอยากให้ลูกไปแคสติ้งอาทิตย์หน้า แม่เลยบอกว่าจะขอดูบทก่อน”

      “ละครเหรอคะ”บีน่าตื่นเต้นแกมวิตก

       ตื่นเต้นเพราะเธอรู้สึกว่างานแสดงละครเป็นเรื่องที่ใหญ่โตและท้าทายอย่างมาก แต่ก็วิตกกลัวว่าจะเป็นสิ่งที่ยากเกินกว่าที่เธอจะทำได้ดี

      อย่างตอนงานโฆษณาน้ำหอมนั้นนั่นยังยากมากเลยกว่าที่เธอจะผ่านไปได้ แล้วละครที่ต้องถ่ายทำนานกว่าจะยากขึ้นไปอีกขนาดไหน

*****

       หลายวันต่อมาในห้องนอนของบีน่า

       วันนี้เพื่อนสนิทของบีน่าที่แวะมาหากำลังนอนเอกเขนกอ่านบทละครที่หญิงสาวเพิ่งได้รับมา

       “บทเด่นนะหล่อน น้องสาวพระเอกที่เป็นนักธุรกิจผู้แสนเย็นชา” เปรยออกมาหลังจากอ่านบทละครที่เพื่อนสาวจะไปแคสติ้งจนเกือบจบ ก่อนจะเหลือบมองเพื่อนสาวคนที่จะต้องไปแคสติ้งบทนี้กำลังจ้องโทรศัพท์มือถือในมือมาหลายนาทีอย่างแปลกใจ

      “นั่นหล่อนทำอะไรนะ จ้องโทรศัพท์มาได้สิบนาทีแล้วนะ”

       เพื่อนสนิทบีน่าละจากบทละครในมือชะโงกหน้ามาดูหน้าจอโทรศัพท์ที่เพื่อนสาวจ้องอยู่นานสองนาน

      “หืม เบอร์โทรศัพท์รุ่นพี่คนนั้นของหล่อนเหรอ โทรฯสิ”กล่าวจบก็ถือวิสาสะกดปุ่มโทรฯออกให้ทันที

       นับตั้งแต่บีน่าได้เบอร์โทรศัพท์ของพี่นะมาจากพี่นัน เธอก็ยังไม่กล้าลองโทรฯไปดูเลยทั้งที่ก็โทรศัพท์คุยกับพี่สาวของอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง

       เมื่อเห็นเพื่อนสาวกดปุ่มโทรฯออกให้ บีน่าก็ตกใจก่อนที่จะลนลานรีบกดปุ่มวางสาย

       “อ้าว แล้วหล่อนวางสายทำไมล่ะนั่น เห็นจ้องอยู่นานไม่โทรฯสักที ฉันก็อุตส่าห์กดโทรฯให้แล้ว”

        “ก็ไม่รู้จะคุยอะไรนี่” บีน่าบ่นอุบอิบกับเพื่อนสนิท

        “วันปัจฉิมฯหล่อนยังกล้าส่งผ้าเช็ดหน้าต่อหน้าประชาชีทั้งโรงเรียนแบบนั้น หล่อนยังมาอายอะไรอีก เฮ้อออ”เพื่อนสาวกล่าวพลางถอนหายใจ

      “เรื่องเจ้าแมวอ้วนสามตัวของหล่อนก็ได้นี่ ฉันก็เคยเห็นหล่อนคุยเรื่องแมวกับรุ่นพี่คนนั้นได้เป็นวรรคเป็นเวรตั้งหลายครั้ง” เพื่อนสนิทบีน่าแนะนำขณะปรายตามองแมวอ้วนทั้งสามตัวที่นอนอืดอยู่ปลายเตียง

       บีน่ามองโทรศัพท์ในมืออย่างเก้ๆกังๆ

      “บีน่า เอ้ย บีน่า”เสียงเพื่อนสาวยังคงบ่นอย่างระอาแกมเอ็นดู

     ทันใดนั้นทั้งคู่ก็สะดุ้งกับเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์เครื่องเจ้าปัญหาที่ส่งเสียงดังขึ้นมา

     “เมื่อกี้โทรฯติดแน่เลย พี่นะถึงได้โทรฯกลับแบบนี้ ทำไงดี ทำไงดี”บีน่าลุกลี้ลุกลน

      “ก็รับไปสิยะหล่อน”

       กดรับสาย 

       ปลายสายของรุ่นพี่สอบถามว่าเพิ่งโทรศัพท์เข้าเบอร์เขาหรือเปล่า

       บีน่ารับคำอย่างเก้อๆตะกุกตะกัก ก่อนจะบอกว่าเป็นเธอที่โทรฯไป พร้อมกับส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเพื่อนสาวที่นอนเล่นอยู่บนเตียงด้วยกัน

       อีกฝ่ายชี้นิ้วไปทางแมวอ้วนที่นอนเรียงรายอยู่ปลายเตียง

       หลังจากทักทายรุ่นพี่เสร็จ บีน่าจึงได้เล่าไปถึงเจ้าเหมียวลายที่เธอเพิ่งจะพาไปทำหมัน รวมทั้งเรื่องทั่วไปต่างๆรอบตัว

       หลังจากนั้นก็มีเรื่องให้พูดคุยกับรุ่นพี่ไปได้เรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพี่สาวของพี่นะ เรื่องกิจกรรมว่างๆช่วงปิดเทอม หรือเรื่องเทศกาลสงกรานต์ที่จะมาถึง รวมทั้งเรื่องที่เธอกำลังตัดสินใจว่าจะไปแคสติ้งละครเรื่องแรก

        “ก็แค่เนี้ย….” เสียงเพื่อนสนิทพึมพำอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะก้มหน้าลงไปอ่านบทละครที่อยู่ในมือต่อ

*****

---------------------------------------------------------------------------------------------

                 นางเอกหรือเปล่าเนี่ย บทเยอะจริง :P