ฤทธิ์กระบี่เทพมารราคะสยบปฐพี..!!

        ยามเช้าภายในถ้ำขนาดใหญ่เว่ยเซี่ยตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สดชื่นกระปรี้กระเปร่า ราวกับว่าร่างกายได้รับพักผ่อนเต็มที่ ถึงแม้นในความเป็นจริงมันหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เพราะมันพึ่งจะทำเรื่องบัดสีกับหญิงสาวผู้หนึ่งมาหมาด ๆ และนางก็มิใช่ใคร อื่น เตียวเหม่ยผู้มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของมันนั่นเอง

        ยามนี้นางก็ตื่นแล้วเช่นกัน แถมยังใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย และนั่งเงียบอยู่ ๆ ห่างจากเว่ยเซี่ยไปเล็กน้อยที่มุมถ้ำ เว่ยเซี่ยลุกขึ้นมานั่งก่อนจะขมวดมุ่นคิ้วด้วยความสงสัย จากนั้นจึงเอ่ยถาม เตียวเหม่ย ออกมา

        "เหตุใดท่านแม่เล็กจึงไม่สังหารข้าเมื่อมีโอกาส ท่านตื่นก่อนข้าเช่นนี้ย่อมจะลงมือได้ง่าย แม้จะยังอยู่ในอาการบาดเจ็บก็ตาม" พอ เตียวเหม่ยได้ยินสิ่งเว่ยเซี่ยถามนางมิได้ตอบออกมาทันที คล้ายนิ่งคิดอันใดบางอย่างอยู่

        "สังหารเจ้ายามหลับเช่นนั้นรึ? แน่นอนข้าสามารถลงมือได้แต่…."

        "แต่อันใด? "

        "แต่ถ้าข้าทำเช่นนั้น นางแพศ..ข้าหมายถึงมารดาเจ้าก็คงไม่ปล่อยบุตรสาวข้าไว้เช่นกัน"

        มิรู้เว่ยเซี่ยคิดไปเองหรือเปล่า ว่าการที่มันไม่ถูก เตียวเหม่ยสังหาร ไม่ใช่เป็นเพราะเว่ยหลิน แต่ก็ช่างมันเถอะ บางที เตียวเหม่ย เองคงมีเหตุผลบางอย่างซ่อนอยู่เป็นแน่

        "แต่เจ้าก็จงอย่าลำพองใจไป วันใดก็ตามที่ข้าได้ตัวเว่ยหลินคืน วันนั้นก็วันตายของเจ้า รอยราคีที่เจ้าทำให้ข้าต้องอับอายเมื่อคืนข้าไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน" เตียวเหม่ยแววตาแข็งกร้าวก่อนจะแค่นเสียงดุเว่ยเซี่ยด้วยความโกรธ แต่มิรึที่เจ้าตัวแสบอย่างเว่ยเซี่ย จะหวาดกลัว มันทำหน้าทะเล้นใส่ เตียวเหม่ยก่อนจะพูดจายียวนใส่ทันที

        "ข้าน้อยรับทราบจ๊ะเมียจ๋า เจ้าอยากแก้…เมื่อไรก็มาได้เลย ข้าก็จะนอนรอให้เจ้าแก้…อย่างเต็มใจเลยนะจ๊ะ" วาจาอันสุดแสนจะสองแง่สองง่ามของเว่ยเซี่ยทำเอา ใบหน้าของ เตียวเหม่ยพลันแดงก่ำ มิรู้นางเขินอาย หรือ โกรธจัด ไม่ก็ทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน

        "นี่เจ้า…!!" เตียวเหม่ยผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และเตรียมที่จะชักกระบี่ออกมา แต่ทว่า ก็พลันบังเกิดความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างก่อนที่นางจะทรุดเข่าลงกับพื้นดิน เว่ยเซี่ยตกใจมากรีบเข้ามาประคองนางทันทีทั้งสองสบตากันเล็กน้อย และในตอนนั้นเตียวเหม่ยคิดว่านางเห็นเว่ยถังอยู่ในตัวของเว่ยเซี่ย ก่อนที่จะดึงสติกลับคืนมาได้และพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับเนื้อต้องตัวของเว่ยเซี่ย

        "อย่าเอามืออันโสโครกของเจ้ามาถูกตัวข้า เจ้าเด็กบ้าปล่อยข้านะ..!!"

        "ฤทธิ์มากจริง ๆ ท่านแม่เล็กนี่ ข้าอุตส่าห์หวังดีเข้ามาช่วย นอกจากจะไม่ขอบใจ ยังมาด่าข้าอีกแบบนี้คงต้องสั่งสอนซะหน่อยแล้ว" เจ้าเว่ยเซี่ยเอ่ยขึ้นส่วนเตียวเหม่ยที่ได้ยินก็ตกใจมาก นางยิ่งดิ้นหนักกว่าเดิมเท่าที่กำลังของนางจะมีในยามนั้น เว่ยเซี่ย ออกแรงจับเตียวเหม่ยไว้แน่นก่อนที่มันจะหอมแก้มของนางหนึ่งฟอดใหญ่

        "ว้าย..!! หยุดนะเจ้าเด็กบ้าอย่ามาล่วงเกินข้านะ" เตียวเหม่ยร้องเสียงหลงแต่นั้นก็มิได้ทำให้เว่ยเซี่ยหยุดการกระทำของมันแต่อย่างใด นอกจากจะหอมแล้วมือข้างหนึ่งของมันที่โอบร่างเตียวเหม่ย อยู่ยังเลื่อนมาบีบขยำปทุมถันขนาดใหญ่ข้างหนึ่งของนางอีกด้วย สีหน้าของเตียวเหม่ยพลันบิดเบี้ยวเหยเกในทันทีแถมนางยังส่งเสียงร้องครางอย่างน่าอายออกมาด้วย

        "อึ้ยยย..ยย อ๊าาา..ยยยย..!! ยะ หยุดนะ จะ เจ้าเด็กบ้า มะ ไม่งั้นข้าจะ ข้าจะ…."

        "ท่านจะทำอะไรข้ากระนั้นรึท่านแม่เล็ก ไม่สิ เมียคนงามของข้า หึหึ" เว่ยเซ่ยยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้าย พร้อมแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนที่มันจะเลื่อนปากไปงับที่ใบหูของเตียวเหม่ยอย่าแผ่วเบา แค่นั้นก็มากพอจะทำให้ร่างของนางอ่อนระทวยสิ้นเรี่ยวแรง มือของเว่ยเซี่ยยังคงบีบคลึงทรวงอก และลูบไล้ไปทั่วร่างงามของเตียวเหม่ยอย่างเพลิดเพลิน จากนั้นมันก็กล่าวขึ้น

        "ทีแรกข้าคิดว่าจะพาเจ้าออกจากถ้ำไปตามหาท่านแม่กับน้องเว่ยหลิน แต่ยามนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว หากจากกันก็มิรู้จะได้สนุกอีกเมื่อไร มาสนุกกันอีกสักครั้งกันเถอะเมียจ๋า..ฮ่า ๆๆๆๆ "

        พอเตียวเหม่ยได้ยินเว่ยเซี่ยกล่าวเช่นนั้นดวงตาของนางก็พลันเบิกกว้างพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน ความเจ็บปวดจากท่อนทวนขนาดใหญ่โตของเว่ยเซี่ยยังหลงเหลืออยู่ที่ถ้ำสวรรค์ตรงหว่างขาของนาง

        "หยุดนะเว่ยเซี่ยอย่าทำข้า ไม่ ๆ อย่าทำแม่เล็กเลย แม่ขอล่ะ จากนี้ไปแม่จะพูดดี ๆ กับเจ้า จะทำตัวดี ๆ แต่อย่าทำแบบนั้นอีกเลย…" เตียวเหม่ยดิ้นพร้อม เอ่ยปากอ้อนวอนร้องขอให้เว่ยเซี่ยหยุดการกระทำของมัน ถึงกับยอมเรียกตนเองว่า แม่ เลยทีเดียว

        "ถึงขั้นยอมเรียกตนเองว่าแม่เล็กเลยรึนี่ ฮ่า ๆๆๆๆ ช่างถูกใจยิ่งนัก แต่ข้าขอแสดงความเสียใจด้วย ยามนี้เจ้ามังกรยักษ์ตาเดียวของข้ามันตื่นเสียแล้ว แถมมันก็อยากมุดเข้าไปในถ้ำสวรรค์อุ่น ๆ ของท่านแม่เล็กอีกครั้ง มามาะขอข้าอีกครั้งเดียวเอง" ยามนี้ใบหน้าของเว่ยเซี่ยดุดันน่าหวาดกลัว และหื่นกระหายในกามราคะเป็นที่สุด มันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะโถมตัวใส่เตียวเหม่ยในทันที

        จากนั้นชุดสีม่วงที่นางสวมใส่อยู่ก็ถูกเว่ยเซี่ยถอดออกอย่างง่ายดาย เตียวเหม่ยเองก็พยายามขัดขืนแต่ยามนี่นางมีกำลังอ่อนแอกว่าเว่ยเซี่ยมาก สุดท้ายร่างเปลือยเปล่า ขาวโพลน อวบอิ่ม ของเตียวเหม่ยก็ปรากฏต่อหน้าเว่ยเซี่ยอีกครั้ง

        เว่ยเซี่ยแสยะยิ้มอย่างหื่นกาม น้ำลายของมันไหลหยดลงบนท้องน้อยของเตียวเหม่ย นางทำหน้ารังเกียจใส่มัน และ น้ำตาใส ๆ

        “ถ้าไม่เห็นแก่หน้าข้า อย่างน้อยก็เห็นแก่หน้าบิดาของเจ้าก็ยังดีเว่ยเซี่ย..”

        “จุ๊ ๆ ๆ ไม่เอาๆ ท่านแม่เล็กอย่ากล่าวแบบนั้นมันไม่ดีนะ เดี๋ยวท่านพ่อข้าเกิดได้ยินแล้วลุกขึ้นมาจากหลุมจะให้ทำยังไงละ”

        เว่ยเซี่ยไม่รอช้า สองมือตะปบเข้าที่สองเต้านมของเตียวเหม่ยเต็มๆ ทั้งบีบ ทั้งคั้น บีบนมนางสองเต้าเข้าๆ ออกๆ จากกันจนนางเริ่มเสียว ถึงแม้นางจะพยายามข่มใจแค่ไหนก็มิอาจข่มร่างกายของตนได้

        จบบท

        บทต่อไป 30/3/65