Ethereal เมื่อจอมเวทต้องสู้ระยะประชิด

“ คุณหนูครับ คนของเราตรวจสอบมาแล้วครับ อุปกรณ์ที่ใช้เคลื่อนย้ายเมื่อครู่มีระยะแค่ 10 กิโลเมตรเท่านั้นครับ เขาน่าจะอยู่ใกล้ๆนี่ ”

ชาล็อตกวาดตามองออกไปรอบๆ ทันใดนั้นเธอก็มองเห็นควันลอยขึ้นไปบนฟ้าสูงทางทิศเหนือ จากสิ่งที่เห็นเธอรู้ได้ในทันทีเลยว่าแอ็กเซลถูกเคลื่อนย้ายไปตำแหน่งนั้น อย่างไรก็ตามเธอไม่สามารถยื่นมือเข้าช่วยเหลือหรือทำสิ่งใดกับเรื่องนี้ได้ เพราะการอยู่เงียบๆเป็นผลดีที่สุดต่อตัวของเธอและตระกูล 

“ เฮ่ๆ ฉันได้ข่าวมาล่ะ อาชญากรหมายเลข 9 ถูกเคลื่อนย้ายออกจากโคลอสเซียมไปแล้ว ”

“ ใคร ”

“ นี่แกตกข่าวหรือไง ก็ไอ้แอ็กเซลจากสถาบันโนวาไพร์มไง ”

“ อ๋อ  ขุมอำนาจใดเล่นงานมันล่ะ ”

“ เห็นว่าครั้งนี้ไม่ใช่การเล่นงานจากขุมอำนาจนะ เป็นนักศึกษากลุ่มที่พยายามจะฆ่าอาชญากร ”

“ ผลเป็นยังไง ”

“ ไม่รู้สิ ยังไม่เห็นมีใครโพสต์อะไรอีก เสียดายที่ไม่ค่อยมีคนอยู่ใกล้ๆโคลอสเซียม ”

นักศึกษาชั้นปีที่ 4 ของสถาบันสเทิร์นไลท์พยายามค้นหาข่าวรอบๆโคลอสเซียม เพียงแต่ว่าตัวแทนที่จะเข้าแข่งกลับไม่มีใครโพสต์ข้อความใดๆ จึงทำให้พวกเขาไม่ค่อยรู้การเคลื่อนไหว  แม้อยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแอ็กเซลบ้างกลับไม่สามารถหาข้อมูลได้ เนื่องจากตอนนี้นักศึกษาเกือบทั้งหมดของแต่ละดวงดาวกลับสถาบันเฝ้ารอคอยการถ่ายทอดสดที่จะเริ่มในเร็วๆนี้

 บู้มบู้ม ตู้ม!

“ บ้าเอ๊ย การโจมตีของระดับ 4 ใช้ไม่ได้ผล ใครที่เป็นระดับ 5 มาทางนี้ด่วน! ”

“ เราต้องการระดับ 5 ดาว! ”

นักศึกษาแต่ละทีมที่จัดตั้งกันเป็นระบบ ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากทีมใกล้ๆ การปะทะกันกับชายเพียงคนเดียวกลับรุนแรงไม่ต่างจากสู้กับคนหลายร้อย

มอนสเตอร์ในพันธะที่เขาอัญเชิญออกมาแต่ละตัวล้วนแปลกประหลาด เวิร์ธรูทระดับ 4 ดาวกลับมีเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งมาก นกบนฟ้าสามารถบินหลบหลีกการโจมตีได้เป็นอย่างดี นอกจากนั้นพวกมันยังโจมตีได้แม่นยำราวกับว่ามีนักสู้นั่งอยู่บนหลังของมัน

กระบองเพชรยิ่งน่ากลัวสำหรับนักศึกษาหลายคนที่เผชิญหน้า พลังป้องกันของมันมากกว่าเวิร์ธรูท นอกจากนั้นแล้วพลังโจมตียังมีการใช้ธาตุเข้ามาเสริม ธาตุไฟ ธาตุดิน ธาตุสายฟ้า หรือแม้กระทั่งธาตุลม พวกมันใช้งานได้ทั้งหมด นอกจากจะโจมตีได้แล้วพวกมันยังรู้วิธีการหลบที่มีประสิทธิภาพราวกับคำนวณการโจมตีรอบด้านเอาไว้ล่วงหน้า จึงมีเพียงฝ่ายนักศึกษาที่ถูกเล่นงานเรื่อยๆ

อ้าก!

เสียงร้องยังคงเป็นหนึ่งในสิ่งที่เกิดแทรกเสียงการต่อสู้ ใครที่พลาดล้วนแล้วจะถูกมอนสเตอร์พันธะเล่นงาน หากร่างกายไม่สามารถลุกยืนได้ เขาคนนั้นจะถูกหักขาและแขนทั้ง 2 ข้าง การหักไม่ได้เกิดเพียง 1 หรือ 2 ครั้ง เขาจะถูกทุบขาซ้ำๆจนร้องขอให้หยุดมือ กระบองเพชรกลับไม่ยอมหยุด มันจะทุบขาไปเรื่อยๆจนกระดูกแหลกละเอียด ก่อนจะลากเอาร่างของคนที่ถูกหักแขนขาออกมาจากป่าวางลงตรงหน้าผู้เป็นนายของมัน

“ อ้าก ไม่ ไม่ แขนฉัน! ”

“  ขาฉัน! ”

แอ็กเซลยังคงปล่อยให้มอนสเตอร์ในพันธะออกไล่ล่านักศึกษากลับมาเรื่อยๆ ต่อให้ศัตรูของพวกมันจะเป็นระดับ 5 ดาวก็ตาม การปรับแต่งพวกมันให้เป็นกึ่งโกเลมสามารถรับมือกับระดับ 5 ดาวได้ ถ้าหากต่อสู้ 1 - 1  ไม่ไหวพวกมันสามารถเรียกเพื่อนไปช่วยเหลือได้ตลอด

“ ไหน ขอดูโทรศัพท์ของพวกแกหน่อย ”

แอ็กเซลนำพลังเจาะเข้าไปในแหวนเก็บของของนักศึกษาคนที่พึ่งถูกลากออกมาจากป่า เมื่อเขาเจอโทรศัพท์จึงสแกนลายนิ้วมือและหน้าเพื่อเข้าไปดูข้อมูลล่าสุดที่พวกมันใช้คุยกัน แล้วตามด้วยการใช้โทรศัพท์ของตนเองถ่ายรูปข้อความทั้งหมดเก็บเอาไว้

ตั้งแต่เขาค่อยๆเก็บความโกรธ แอ็กเซลก็พบหนึ่งในวิธีเล่นงานนักศึกษาไม่ให้ไล่ตามเขาได้อีก วิธีนั้นแสนง่าย พวกมันมาพร้อมการวางแผนฆ่าเขา หมายความว่าเขาสามารถแจ้งทางสหพันธ์ให้จัดการเรื่องนี้ได้ การที่พวกมันถ่ายคลิปวีดีโอเอาไว้จะกลายเป็นหลักฐานอย่างดี ถึงแม้พวกมันจะไม่สามารถฆ่าเขาได้ก็ตามที แต่ข้อความทั้งหมดที่พวกมันคุยกันจะกลายเป็นหลักฐาน แม้สหพันธ์จะมีกฎหมายห้ามฆ่า มันก็มีกฎหมายอีกข้อใช้เล่นงานกลุ่มคนที่วางแผนฆ่าเช่นเดียวกัน ต่อให้แผนการจะยังไม่สำเร็จก็ตาม แค่จับให้ได้ว่าพวกมันวางแผนฆ่าเพียงเท่านี้ก็สามารถเล่นงานได้ ถึงโทษจะไม่ได้ร้ายแรง การพักการเรียนก็นับว่าทำให้พวกมันไม่สามารถเข้าสู่สนามรบปฐมภูมิได้

“ เอาล่ะ กล้องของพวกแกถ่ายทอดสดไปเก็บไว้ที่ไหน ”

แอ็กเซลจับนักศึกษาคนหนึ่งขึ้นมาถาม มันคือเจ้าของกล้องที่ถ่ายทอดสดเพื่อไม่ให้เขาฆ่าพวกมัน เขาจึงอยากรู้ว่าตั้งแต่เริ่มเรื่อง พวกมันส่งภาพการถ่ายทอดไปที่ไหน อีกฝ่ายกลับไม่ตอบคำถามแอ็กเซลจึงออกแรงบีบคอของมันจนเบิกตาโต ต่อให้มันรู้ว่าแอ็กเซลไม่กล้าฆ่าสังหาร เขากลับสามารถทรมานมันได้จึงพยายามกระพริบตาส่งสัญญาณว่ามันจะบอกความจริง

“ ถ้าให้ความร่วมมือตั้งแต่ต้นก็จบแล้ว ”

เว็บไซต์ที่ต้องสมัครสมาชิกเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้เปิดขึ้น แอ็กเซลใช้รหัสผ่านของนักศึกษาที่เขาจับตัวเอาไว้ เมื่อเข้ามาด้านในเขาก็พบข้อมูลมากมาย ภายในนี้นับว่าเป็นแหล่งซ่องสุมคนที่พยายามจะฆ่าเขาโดยเฉพาะ แอ็กเซลตกใจมากที่สหพันธ์กล้าปล่อยให้เว็บไซต์นี้อยู่รอด แต่ก่อนจะแจ้งทางการดาวโนวาให้รู้เกี่ยวกับเว็บไซต์นี้ แอ็กเซลจึงเข้าไปคัดลอกทุกอย่างที่ใช้ในการพูดคุยและวางแผนมาทั้งหมด เพราะเขานั้นรู้ดีว่าเว็บไซต์นี้จะต้องหายไปอย่างแน่นอน

หลังจากที่เก็บหลักฐานทุกอย่างหมดแล้ว แอ็กเซลจึงกระทืบดินสร้างหอกขนาดเท่าแขนขึ้นมาถือในมือ พลางมองชายตรงหน้าราวกับเขาจะฆ่ามันให้ตาย

“ ใครเป็นตัวหลักที่สั่งให้มาฆ่าฉัน ”

ความกลัวปรากฎบนใบหน้าของนักศึกษาที่กำลังจะถูกทรมาน มันจึงพยายามดึงความทรงจำทั้งหมดที่มีออกมาเล่า แอ็กเซลจึงพยายามบันทึกทุกอย่างเอาไว้ด้วยโทรศัพท์และสกิลดวงตารู้แจ้ง เมื่อมันไม่มีอะไรพูดแล้วเขาจึงเตะมันสลบจากนั้นก็ไล่ถามคนอื่นๆเพื่อเปรียบเทียบว่าเรื่องที่พวกมันพูดเหมือนกันหรือเปล่า

จากการสอบถามทำให้เขารู้ว่าผู้ดูแลเว็บคือตัวหลักที่คอยวางแผนฆ่าเขา อย่างไรก็ตามผู้ดูแลเว็บกลับไม่เปิดเผยตัวตน มันจะมาพร้อมข้อมูลการรับมือเขาโดยเฉพาะ แอ็กเซลจึงเชื่อว่าการเล่นงานเขาจะต้องมาจากคนที่อยู่เบื้องหลังไอ้อ้วนเพื่อนของทอม 

แค่เขาเป็นอาชญากร นักศึกษาไม่สามารถสร้างเว็บเพื่อกระตุ้นกันให้เกิดความต้องการฆ่าเขาได้ เพราะฉะนั้นเขาจึงคิดว่าต้องเป็นคนที่ยืมมือไอ้อ้วนและทอมอย่างแน่นอน ซึ่งเขายังไม่รู้ว่าจะตามหามันอย่างไร ต่อให้นักศึกษาเหล่านี้จะเข้าเว็บไซต์ได้ กลับไม่มีใครรู้ถึงตัวตน

“ ไอ้อ้วน หลังจากงานนี้ฉันจะตามหาแกให้เจอ ”

นักศึกษาคนแล้วคนเล่าถูกลากออกมานอนกองรวมกัน จนไม่มีใครหนีเขาไปได้อีก แอ็กเซลจึงเริ่มปล้นของ ต่อให้นักศึกษาเหล่านี้จะพกมาเพียงแค่ยาฟื้นฟูและรักษาก็ตาม มันยังคงเป็นสิ่งที่เขาต้องการ นอกจากนั้นแล้วเขายังปล้นโซลฟอร์ดของพวกมันมาให้หมดจนในมือของเขาเต็มไปด้วยแหวนเก็บของที่บรรจุโซลฟอร์ดและอาวุธชุดเกราะที่สร้างจากฝีมือมนุษย์ แต่ละคนที่นอนอยู่บนพื้นจึงสวมใส่เสื้อผ้าของสถาบัน

“ เจ้าหน้าที่ครับ ผมต้องการความช่วยเหลือ มีนักศึกษาราว 512 คนถูกโจมตีอาการบาดเจ็บสาหัสต้องการต่อกระดูกด่วน ผมจะส่งพิกัดไปให้นะครับ ”

แอ็กเซลเปิดเครื่องส่งสัญญาณพร้อมกับรหัส เขาไม่จำเป็นต้องรู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหนบนสนามรบปฐมภูมิ แค่เพียงรอให้เจ้าหน้าที่ตรวจจับสัญญาณที่เขาปล่อยเพียงเท่านั้น ทันทีที่เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับมาระบุจุดหมาย บนใบหน้าของเขาก็ฉีกยิ้มเพราะตนเองอยู่ห่างจากโคลอสเซียมไปไม่ไกล

“ รีบมาหน่อยนะครับผมกลัวมอนสเตอร์จะฆ่าพวกเขาก่อน ”

“ ทางเราขอเวลา 30 นาที ”

แอ็กเซลมองดูเวลาที่เหลืออีก 4 ชั่วโมงจะเริ่มการแข่ง เขาจึงรับปากเจ้าหน้าที่ ในระหว่างนี้เขาก็เริ่มปล่อยโดรนบินของนักศึกษา เพื่อทำให้สัญญาณสเถียรมากที่สุดจากนั้นแอ็กเซลก็เริ่มนำข้อมูลที่เขาเรียบเรียงโพสต์ลงในเว็บไซต์ประกาศข่าวสารที่ทางนักศึกษาฐานโนวาใช้งาน จากนั้นเขาก็เข้าสู่เว็บของฐานโนวาเพื่อแจ้งความเหล่าผู้ที่วางแผนเล่นงานเขา ต่อให้พวกมันจะมาจากฐานต่างกัน เครือข่ายความยุติธรรมของดาวทุกดวงกลับเชื่อมโยงเข้าหากัน ต่อให้เขาจะแจ้งความที่ฐานโนวา ฐานอื่นๆก็จะได้รับเรื่องนี้ด้วย

“ ฉันทำถึงขนาดนี้ หวังว่าพวกแกจะมีสมองบ้างนะ ”

ไม่ว่าจะเป็นการตัดแขนขา หรือการแจ้งความเอาผิด แอ็กเซลคาดหวังว่าหลังจากเขาเป็น 7 มังกรและฟีนิกส์นักศึกษาจะเลิกล่าเขา

ซึ่งการแจ้งความที่เกิดขึ้น ต่อให้เว็บไซต์ที่จัดตั้งขึ้นมาเพื่อล่าเขาหลายคนจะใช้ข้อมูลปลอม แอ็กเซลกลับถ่ายใบหน้าของนักศึกษาทุกคนที่นี่แนบไปด้วย แม้เขาจะไม่สามารถรื้อดูข้อมูลสมาชิกทั้งเว็บได้ แต่กลุ่มที่คิดจะฆ่าเขาในวันนี้น่าจะเป็นตัวอย่างที่ดีที่ทำให้หลายคนกลัว

“ บ้านเมืองมีกฎหมาย ฉันก็ขอใช้กฎหมายก็แล้วกัน เกือบใช้กฎบ้านป่าเมืองเถื่อนกับพวกแกซะแล้วสิ ”

แอ็กเซลพูดด้วยความภูมิใจ เขาอยู่ในช่วงเวลาที่สามารถวางแผนฆ่าคนได้ง่ายดาย โดยไม่ต้องสนใจกฎหมาย จอมเวทเช่นเขาสามารถทำสิ่งใดโดยที่คนไม่รู้ได้ แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับต่างออกไป ต่อให้จะมีความทรงจำแอ็กเซลครบถ้วน เขายังต้องปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัย ดังนั้นครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่เขาใช้ความทันสมัยเล่นงานศัตรูผ่านการแจ้งความเอาผิด

ในส่วนการลงมือของเขาที่ทำรุนแรง แอ็กเซลไม่ได้หวาดกลัวว่าสหพันธ์หรือทางการจะเอาผิดหรือทำโทษ เขาจะอ้างเรื่องการป้องกันตัว ทุกครั้งที่เกิดการปะทะศัตรูจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาจึงไม่กลัวว่าตนเองจะถูกกฎหมายเล่นงาน

แคว้กๆ

นกน้อยตัวหนึ่งบินไปดูเส้นทาง หลังจากมันกลับมารายงานว่าไม่มีใครดักรอ แอ็กเซลจึงเกาะนกน้อยมุ่งหน้ากลับโคลอสเซียมพลางมองดูยานช่วยเหลือของสหพันธ์ที่บินลงไปในจุดที่เขาจากมา

“ ถ้าเปลี่ยนชุดอีกเดี๋ยวก็เปื้อน งั้นใส่ชุดนี้ต่อไปก็แล้วกัน ”

เสื้อผ้าบนร่างกายเหลือเพียงน้อยชิ้น คนไร้บ้านยังมีเสื้อผ้าเหลือมากกว่าเขา แอ็กเซลกลับไม่คิดเปลี่ยนเนื่องจากเขากลัวว่าจะมีคนเข้ามาต่อสู้กับเขาอีก

หลังจากกลับมาถึงตำแหน่งเดิมที่เขาพัก แอ็กเซลจึงปล่อยเวิร์ธรูทออกไปรอบๆ ป้องกันไม่ให้ใครก็ตามเข้ามาใช้เครื่องเคลื่อนย้ายระยะใกล้กับเขาได้อีก หากถึงเวลาเข้าสู่โคลอสเซียมแล้วเขาถูกเคลื่อนย้ายออกไปจากที่นี่อาจจะทำให้ถูกตัดสิทธิได้

“ อีก 1 ชั่วโมง อย่าได้มีใครมาอีกล่ะ ”

แอ็กเซลนั่งกระดิกนิ้วด้วยความคาดหวัง ยิ่งเวลาลดเหลือน้อยเขาก็ยิ่งคาดหวังไม่ให้คนเข้ามาใกล้ ทันใดนั้นโทรศัพท์ในมือของเขาก็แจ้งเตือนดัง บอกให้รู้ว่าเจ้าหน้าที่จัดการแข่งเรียกตัวผู้เข้าแข่งทั้ง 32 คนเข้าสู่โคลอสเซียม  จากข้อความนี้ทำให้แอ็กเซลรู้สึกโล่งอกเพราะไม่มีใครเข้ามาเล่นงานเขาอีกแล้ว.