นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

คอนโดฯ ยานกี้

รถเอนกประสงค์ของคุณหมอจอดสนิท   เจ้าหน้ารักษาความปลอดภัยช่วยขนกระเป๋าเสื้อผ้าของอัญญานามาที่คอนโดฯของราช  คุณหมอเดินตามหลังพวกเขา ในใจของคุณหมอเริ่มหดหู่ จากการกระทำเมื่อสักครู่ต่อผู้ช่วยมาธูร เขาไม่ควรลวงเกินเธอ  ภาพหญิงสาววิ่งออกไปจากห้องพยาบาลพร้อมน้ำตา  อัญญานาเลื่อนกระเป๋าทุกใบในห้องนอนของราช   ราชเล่าถึงความเป็นมาของเขากับคอนโดฯนี้   “ที่นี่คือบ้านพักเก่าของน้องสาวคุณ ผมเช่าต่อจากวินนี่   ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมนิทตี้ยอมให้ผมเช่าที่นี่   เธอเป็นคนฉลาดมาก “ผมยอมแพ้น้องเมียคนนี้“  อัญญานาเดินสำรวจห้องต่าง   “นิทตี้เป็นคนเก่งค่ะ ฉันยอมรับ ฉันเองต้องอาศัยความช่วยเหลือจากเธออีกเยอะ” ราชส่งขวดน้ำดื่มให้เธอก่อน “ ขอบคุณค่ะ “  ภายในห้องนอนเตียงนอนไซด์ใหญ่ สะอาดสะอ้าน กลิ่นน้ำหอมโชยมาจากเครื่องฟอกอากาศ  “อัญญู  ผมต้องกลับไปดูคนไข้ที่ผ่าตัดไปเมื่อเช้า   ค่ำนี้เราไปทานอาหารข้างนอกไหม “ อัญญานาแกะเส้นผมของเธอ นิ้วของเธอสางผมลงให้เรียบ  “ วันนี้ฉันขอทำอาหารค่ำเองดีกว่าค่ะ  เราจะได้ดื่มฉลองด้วยกันค่ะ“  ราชเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมา  แขวนในด้านหลังของประตูห้องนอน  “ผมขออาบน้ำก่อน กลิ่นยาฆ่าเชื้อแรงมาก คุณช่วยทำกาแฟให้ผมสักถ้วยนะครับ”

โรงพยาบาล Seventh Health

มาธูรนั่งจับเจ่าคนเดียวในมุมหนึ่งของสวนดอกไม้ด้านหลังของโรงพยาบาล  บริเวณด้านข้างคือสนามเตะบอล และสนาม Cricket  เสียงเด็กกลุ่มเล็กๆ วิ่งเล่นส่งเสียงเรียกชื่อกันและกัน  หญิงสาวผู้ช่วยผู้พยาบาลสมองเริ่มงวยงง  จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว  จับต้นชนปลายไม่ถูก ใจหนึ่งคิดถึงเรื่องการสอบในวันพรุ่งนี้  อีกใจรู้สึกเตลิดไปไหนต่อไหน  “นี่มันอะไรกัน จูบมันรุนแรงขนาดนี้เลยหรือ” หญิงสาวนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นไม่เคลื่อนไหว ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหน นอกจากพี่ชายคนเดียวเท่านั้น “ถ้าพี่รู้เรื่องนี้ ตายแน่เลยเรา ทำไงดี”

ภายในห้องพยาบาลนิทตี้นอนหลับหลังจากทานอาหารค่ำ   วินนี่อ่านข่าวเศรษฐกิจเกี่ยวกับพ่อของเขา  วิการณ์กวาดซื้อหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ หุ้นตัวนั้นคือ Life Jet  ชายหนุ่มจ้องที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตาเขม็ง ถอนหายใจออกมา  เสียงเคาะประตูเบาๆ วินนี่จ้องนาฬิกาบอกเวลา 20.00   วินนี่รีบลุกขึ้นเปิดประตู “ผมเอง ขอคุยด้วยครับ”  ร่างสูงของราชยืนมองดวงตาของเขา ราชอ้อนวอนให้วินนี่ออกมาคุยข้างนอก  ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันหยุด ยืนคุยที่ระเบียงชั้น5

ลมพัดโชยมาอ่อน  วินนี่กวาดสายตาลงมองสนามหญ้า   นักบินหนุ่มพบหญิงสาวผู้ช่วยนั่งในมุมมืดของสวนดอกไม้ด้านหลังคนเดียว “คุณหมอยังไม่กลับบ้านเหรอครับ”  ซองกระดาษสีขาววางลงบนมือของนักบินหนุ่ม “ผมได้จ่ายค่ารักษาของนิตยา ในฐานะของพี่เขย ผมรู้ว่าพวกคุณทะเลาะกันเพราะผม  ผมคือต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายทั้งหมด” วินนี่ iเปิดซองจดหมาย คลี่แผ่นกระดาษดูจำนวนเงินค่ารักษา  “แม่จะตำหนิผมนะครับ ขอเป็นคนชำระเงินพวกนี้เองดีกว่า” ราชก้มหน้าลง มองสวนดอกไม้ด้านหลัง  สายตาของราชสะดุด ตกใจวาบ หัวใจเต้นแรง   คุณหมอพยายามซ่อนสีหน้าและอารมณ์ตกใจไว้  “ไม่ครับ อย่าคืนผมเลย ผมบอกตั้งแต่ต้นแล้วว่า นี่คือหน้าที่ของพี่เขย  คุณคือน้องเขยผม“ วินนี่สังเกตุอาการผิดปกติในแววตาของราช แต่เขาก็ไม่กล่าวอะไรเรื่องของมาธูร

ราชกล่าวต่อ “ลูกชายของผมเรียนที่ St John  ผมตัดสินใจกับอัญญู  พวกเราจะไปรับเขามาอยู่ที่นี่ด้วยกัน” วินนี่กอดอกพิงกำแพงด้านนอก หันหลังให้กับสวนดอกไม้ “ใจเย็นๆก่อนครับ  ผมอาจจะเป็นแค่คนนอกสำหรับครอบครัวคุณหมอ แต่คุณหมอควรคิดให้ดีก่อนตัดสินอะไร”  เสียงเป่าลมออกจากปากราชเหมือนสิ้นหวัง  “หัวใจของผมไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรได้ครับ” สีหน้าผิดหวังของราช ทำให้วินนี่สงสัยมากขึ้น “วันพุธหน้าโรงเรียนของเปรมจะปิดเทอม ใจจริงผมต้องการเชิญพวกคุณไปเที่ยวด้วยกัน เพื่อนของผมเป็นเจ้าของโรงแรมที่นั่น ผมคิดว่าเหตุการณ์ในวันนี้ พวกเราคงไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน ”  วินนี่เสยผมของเขาขึ้น “ผมจะพานิทตี้ไปเที่ยวครับ เธอต้องการไปที่ไหนก็ได้  เอางี้เรานัดเจอกันที่นั่น ผมจะอธิบายให้เธอเข้าใจ รับรองไม่พาลต่อแน่ๆ  ส่วนเดฟมือปืนจำเป็น ผมจะชวนเขาเองครับ คุณหมอสบายใจได้เลยครับ”  ทั้งคู่จับมือ สวมกอดกัน  “ ต่อไปผมต้องเรียกคุณหมอว่าพี่เขย ใช่ไหมครับ “  ราชอมยิ้ม  มือเขาลูบศีรษะน้องเขย  “ใช่ครับ พี่เขยคนนี้อาจขอคิดบัญชีย้อนหลัง อืม ล้อเล่นครับ“