กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

ปล่อยเรื่องนั้นไว้กับจ้าวหลิงหลิง เวลาที่เหลือเนี่ยฝานจึงทำการเก็บเกี่ยวดีเอ็นเอของนักรบที่มีความแข็งแกร่ง

ตอนแรกเขาว่าจะโคลนเฉพาะนักวิทยาศาสตร์มาช่วยงานก่อน แต่ในเมื่อไหนๆ ก็โคลนแล้ว จะโคลนอีกหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก

เนี่ยฝานมาในโลกของสามก๊ก หากจะพูดถึงนักรบที่แข็งแกร่ง คงปฏิเสธไม่ได้ว่าคือโจโฉและลิโป้ นี่คือสุดยอดนักรบแห่งยุคก็ว่าได้ ดังนั้นมันจึงน่าเสียดายที่ปล่อยให้พวกเขานอนอยู่ในหลุม การขุดขึ้นมาเพื่อนำไปโคลนจึงจะมีประโยชน์กว่า

เนี่ยฝานไปหาเตียวเสี้ยนก่อนเป็นอันดับแรก

วันนี้เขาตั้งใจพาหล่อนออกจากโลกใบนี้ ส่วนเรื่องการขุดหลุมศพของสามีไม่สามารถบอกเธอได้ มิฉะนั้นคงมองหน้ากันไม่ติด

เขาไม่ยอมให้เธอรู้ว่ากำลังจะโคลนทหารกล้าจากศพสามี แบบนั้นมันน่าละอายใจ ไม่ปล่อยให้คนตายนอนอย่างสงบสุข มีหวังรู้แล้วสวรรค์คงได้สาปส่ง

เมื่อเห็นว่าเนี่ยฝานมาเธอจึงโยนตัวเข้าไปในอ้อมกอด แม้ว่าเธอจะสูงกว่าเขาก็ตาม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเนี่ยฝานก็ไม่ต่างจากแมวน้อย

ชายหนุ่มลูบศีรษะของเตียวเสี้ยน ตั้งแต่ใช้โซ่เพื่อปรับเปลี่ยนเจตจำนง ในที่สุดโซ่ตรวนหัวใจก็ถูกนำออกไป ดังนั้นหญิงสาวที่เป็นอิสระจากหัวใจจึงคิดถึงบุคคลที่ช่วยเธอเป็นอันดับแรกอย่างมีนัยสำคัญ

“เจ้าไปไหนมา นานแล้วนะที่ข้าไม่เจอเจ้า หรือว่าเจ้าเบื่อข้าแล้ว”

เตียวเสี้ยนเมื่อได้อยู่ข้างๆ เนี่ยฝานก็ไม่ยอมปล่อย เนี่ยฝานไม่อึดอัด นี่คือหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งยุคเชียวนะ ไม่ใช่หินข้างทางที่หาที่ไหนก็ได้

“ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก และไม่รู้ว่าเธอจะยอมรับได้ไหม”

เนี่ยฝานเชยคางเธอขึ้นมา ดวงตาของทั้งคู่สอดประสาน เกิดเป็นความรู้สึกผูกพันที่แยกกันไม่ออก

“เรื่องอะไร คงมิใช่ว่าเจ้าไปจัดการเรื่องภรรยาหลวงมาหรอกนะ” เตียวเสี้ยนตัดพ้อไปงั้น ทว่าความจริงเธอทำใจไว้แล้ว

ในยุคโบราณที่ว่ากันด้วยความแข็งแกร่ง บุรุษหนุ่มจะมีนางสนมบ้างจะเป็นไรไป นี่คือเรื่องพื้นฐานที่สุดก็ว่าได้ ดังนั้นเตียวเสี้ยนจึงไม่โกรธสักนิด และหากมองถึงกำลังของเนี่ยฝานเขาก็สมควรมีภรรยาเล็ก

“เอ่อ...นั่นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง” เนี่ยฝานเกาจมูกเก้อเขิน “สาระสำคัญไม่ได้อยู่ตรงนั้น ผมกำลังจะบอกว่าผมไม่ได้มาจากโลกใบนี้ เป็นนักเดินทางข้ามโลกน่ะ วันนี้ผมกำลังจะไปจากยุคสามก๊ก เตียวเสี้ยนเธอจะไปด้วยกันกับผมไหม”

หญิงงามล่มเมืองมองชายตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แต่สุดท้ายเธอยังพยักหน้า

“ไม่ตอบเร็วไปหน่อยเหรอ”

“ทำไมล่ะ ข้าไม่มีคนอื่นแล้วนอกจากเจ้าและหญิงรับใช้ แทนที่จะอยู่ที่นี่ข้าไปกับเจ้าจะดีกว่า” เธอลูบไล้ใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน

“ข้ารู้สึกว่าเจ้าแตกต่างจากผู้อื่น แต่ไม่คิดเลยว่าจะต่างถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าของต่างๆ ที่เจ้านำออกมาใช้รวมถึงเสื้ิอผ้าแปลกตาข้าจึงไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ที่แท้ก็เป็นของโลกอื่นนั่นเอง”

สติปัญญาของเตียวเสี้ยนนั้นล้ำลึก เพียงพิจราณาจากเรื่องที่ผ่านมาก็ทำใจยอมรับได้ทันที

“งั้นไปเตรียมตัวเก็บของ เดี๋ยวผมจะมารับ”

เนี่ยฝานกำลังจะไปขุดหลุมศพ ต้องเผื่อเวลาไว้บ้าง อย่างน้อยนี่คือครั้งสุดท้ายที่เขาจะเข้ามายังโลกใบนี้ ไม่สิอาจจะเอาศพไปที่โลกของลูซี่ก่อนก็ได้ เพื่อความปลอดภัยไม่ให้เธอจับได้

เตียวเสี้ยนพยักหน้า หลังจากนั้นจึงเริ่มเก็บข้าวของ ผ่านไปประมาณสองชั่วโมงเนี่ยฝานจึงกลับมา ใส่เสื้อผ้าตัวใหม่ที่ไม่ใช่ตัวเดิม ทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น

“เอ่อ...พอดีเสื้อผ้ามันเปื้อนน่ะ ผมเลยต้องเปลี่ยน” เนี่ยฝานไม่ได้โกหก ในระหว่างที่ขุดหลุมศพอยู่ๆ ฝนเจ้ากรรมดันตกลงมาซะได้ ทำเอาเขาต้องรีบทำงานให้เสร็จ กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมารับเตียวเสี้ยน

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวพร้อมแล้วเนี่ยฝานจึงเปิดประตูต่างโลก มองดูบานประตูทองแดงที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า สองสาวนายบ่าวต่างอุทาน นี่คือสิ่งมหัศจรรย์ก็ว่าได้ ดังนั้นเตียวเสี้ยนจึงไม่ลังเล ก้าวเท้าเข้าไปในประตูพร้อมกับเขาราวกับเห็นแสงแห่งชีวิตใหม่

เมื่อมาถึงอึกฟากของประตูจะพบว่ามันเป็นตำหนักโบราณ มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งกินผลไม้อยู่ที่นั่น สวมชุดหงส์สดับมังกร ใบหน้างดงามราวกับนางพญา เพียงสองคนสบตาก็เรียกได้ว่าบรรยากาศเย็นเยียบ

หนี่ฉางลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินเข้ามากอดเนี่ยฝานพร้อมกับถอนหายใจ “เจ้ามาแล้ว” จากนั้นหันไปมองเตียวเสี้ยน ตามด้วยกล่าว “เจ้าคือเตียวเสี้ยน หญิงงามล่มเมืองที่เขาบอกกระมัง”

เป็นเรื่องธรรมดาที่หล่อนจะรู้จัก เพราะเนี่ยฝานเล่าให้ฟังก่อน โดยเขาคิดว่าทั้งสองน่าจะเข้ากันได้ดี อย่างน้อยก็เป็นยุคโบราณเหมือนกัน อีกอย่างหนึ่งหนี่ฉางอยู่ที่ตำหนักคนเดียวเหงายิ่ง ต่อให้มีอุปกรณ์ต่างๆ ที่เนี่ยฝานถ่ายโอนมาให้ ก็ไม่สำคัญเท่ากับอยู่ข้างๆ เขาทุกเวลา ดังนั้นเตียวเสี้ยนที่จะมาอยู่ด้วยหลังจากนี้จึงมีความสำคัญมาก

“เจ้ารู้จักข้า แถมยังใส่ชุดเช่นนี้ อย่าบอกนะว่าเจ้าเป็นฮองเฮาและเขาเป็นฮ่องเต้” เตียวเสี้ยนถามอย่างไม่เชื่อสายตา

สำหรับคำถามนั้นหนี่ฉางถึงกับหัวเราะขัน

“ข้าเป็นฮองเฮา แต่สามีของเราไม่ใช่ฮ่องเต้หรอก”

เตียวเสี้ยนทำหน้าไม่เข้าใจ หนี่ฉางจึงต้องอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากรับฟังความจริงหล่อนถึงกับมองเนี่ยฝานด้วยความไม่เชื่อ

“ไม่คิดเลยว่าจะควบคุมฮ่องเต้ได้ กล่าวอีกนัยหนึ่งเจ้าคือฮ่องเต้ตัวจริง ส่วนฮ่องเต้น้อยก็แค่หุ่นเชิดของเจ้า”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่อย่างใดก็ตามมันไม่สำคัญหรอก ด้วยการบริหารของผมบ้านเมืองค่อยๆ กลับมามีเสถียรภาพ ประชาชนมีกำลังซื้อมากขึ้น อยู่ในยุคเปลี่ยนผ่าน ขุนนางกังฉินถูกฆ่าเมื่อไม่เห็นด้วย ไม่ว่าจะเป็นยุคไหนต่างก็มีนักการเมืองขยะ ฆ่าหนึ่งเพิ่มมาอีกสอง ดังนั้นผมก็แค่ต้องฆ่าเพิ่ม”

เตียวเสี้ยนอยู่ในเส้นทางแห่งอำนาจตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นเธอจึงไม่คิดว่าวิธีของเนี่ยฝานนั้นโหดเหี้ยม กลับกันยังคิดว่าเขาทำเบาไปด้วยซ้ำ

“ตัวตนของเตียวเสี้ยนจะได้รับการจัดการ แต่ตอนนี้เรามาเดินดูวังหลวงของยุคนี้กันเถอะ”

เนี่ยฝานจับมือของหญิงสาวสองคน แล้วพาเดินออกไปข้างนอกตำหนักต้องห้าม

เนื่องจากหลายคนถูกเนี่ยฝานเปลี่ยนเจตจำนงด้วยโซ่ การเห็นเนี่ยฝานเดินจึงไม่ต่างจากการพบพระผู้สร้าง บนใบหน้ามีความประทับใจ หรือแทบจะคลานเข้ามากราบด้วยซ้ำ

วังมังกรอยู่ตรงหน้า จากคำกล่าวของเตียวเสี้ยนที่นี่ยิ่งใหญ่กว่ายุคของเธอเป็นอย่างมาก

หลังจากพาทัวร์รอบๆ จนเหนื่อยเขาจึงพาสองสาวกลับไปที่ตำหนักวังต้องห้าม เมื่อเห็นว่าเธอพูดคุยกันดีเนี่ยฝานจึงได้เวลากลับไป และสัญญาว่าจะรีบกลับมาเมื่อทำงานเสร็จ

“ว่าแต่เจ้าท้องหรือ นอกจากนั้นดวงตาและผมสีขาว ช่างแปลกตายิ่ง” เตียวเสี้ยนถามหนี่ฉาง ก่อนหน้านี้เธอไม่มีโอกาสได้พูดเพราะมัวแต่เดินไปรอบๆ วังหลวง

“ข้าถูกธาตุไฟเข้าแทรกน่ะ วันนั้นหากไม่ได้เนี่ยฝานข้าคงสิ้นชีวิต อีกอย่างหนึ่งตอนนี้ข้ามีอายุขัยนิรันดร์ และมันเป็นสิ่งที่ได้รับจากเขาเช่นกัน” หนี่ฉางยิ้มมีความสุข การได้อยู่กับเนี่ยฝานโดยไม่ต้องออกไปขโมยสินค้าจากทางการถือเป็นชีวิตใหม่ ที่เธอแทบไม่เคยคิดว่าจะมาถึงวันนี้ได้

“ชีวิตนิรันดร์เจ้าพูดจริงหรือ!”

อีกฝ่ายลุกขึ้นยืน หนี่ฉางไม่แปลกใจกับท่าทีนี้

“จริงอย่างน้อยก็อยู่ได้ 1000 ปี แล้วแบบนี้จะไม่ให้พูดว่าชีวิตนิรันดร์ยังไง แต่อย่างใดก็ตามข้าแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นของเขา โดยเขาบอกว่ามันเป็นการกลายพันธุ์ เนื่องจากข้าฝึกเคล็ดวิชาไร้ใจจึงเป็นอย่างที่เห็น ข้าดูต่างจากมนุษย์ทั่วไป นอกจากนั้นตอนนี้ข้ายิ่งทรงพลังมากขึ้น คล้ายกับจะมีเขางอกบนศีรษะ โชคดีที่คนในวังหลวงถูกควบคุมไว้แล้ว มิฉะนั้นข้าคงต้องถูกจับไปเผาทั้งเป็นเพราะถูกมองว่าเป็นมารร้าย”

เตียวเสี้ยนที่รับฟังไม่สามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้ วันนี้สำหรับเธอมีเรื่องราวเยอะแยะมากมายให้คิด ดังนั้นจึงเลือกที่จะมองผ่านบางเรื่อง แล้วโฟกัสกับผู้หญิงตรงหน้าแทน

“เจ้าไม้ต้องมองข้าเช่นนั้น เนี่ยฝานรักข้า ต่อให้ข้าจะเป็นอย่างนี้ก็ตาม และตอนนี้ข้ากำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา ยามแรกข้าคิดว่าคงใช้เวลานานกว่าจะท้อง แต่ที่ไหนได้หลังจากที่เข้าห้องหอครั้งแรกข้าก็ตั้งครรภ์เลย โชคดีที่มีเครื่องประดับช่วยให้การตั้งครรภ์ง่ายขึ้น จาก 9 เดือนเป็น 5 เดือน ดังนั้นในหนึ่งปีข้าอาจจะตั้งครรภ์ได้สองครั้ง”

หนี่ฉางลูบท้องของตัวเอง สายเลือดของเนี่ยฝานกำลังไหลเวียนในร่างกายของเธอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกมีความสุขมาก

“แล้วเจ้าเข้าเรือนหอหรือยัง ถ้าเข้าแล้วก็น่าจะใกล้ตั้งครรภ์นะ”

“ยัง”

“อะไรนะ! ยังอย่างนั้นหรือ”

“คือว่า...เรื่องมันเป็นแบบนี้”

หนี่ฉางรับฟัง หลังจากนั้นเธอจึงเริ่มปลอบใจอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไร บางทีเพราะเขารู้ว่าเจ้าลืมคนรักเก่าไม่ได้จึงไม่อยากบังคับเจ้า จะเห็นได้ตรงส่วนนี้ว่าเนี่ยฝานเป็นคนดีมาก หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงฉวยโอกาสทำมิดีร้ายกับเจ้า”

เตียวเสี้ยนพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากได้คุยกับหนี่ฉางเธอจึงมีความเข้าใจเนี่ยฝานมากขึ้น