Guild Master จอมราชันโลกออนไลน์

ตอนที่51

รับเอง

                "คุณกวีจะเอาตัวเจ้าโจรนี่ไปขึ้นเงินรางวัลเองเหรอครับ"หัวหน้าเรดที่ไม่ทราบเปลี่ยนมาเรียกกวีว่าคุณตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบเอ่ยปากถามออกมาหลังจากทำการจับพวกโจรเสร็จแล้ว

                "ใช่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่เมืองการ์กันพอดีผมก็เลยอยากจะจ่ายเงินส่วนของทุกคนให้ก่อนแล้วจะพาเจ้านี่ไปขึ้นเงินรางวัลเอง"กวีตอบพลางเอามือจับไปที่หัวหน้ากลุ่มโจรที่ตอนนี้มีสภาพแทบไม่ต่างจากก้อนไหมพรมเท่าไรเพราะพวกผู้เล่นมีเลเวลห่างจากเจ้าโจรคนนี้มาก หากไม่ใช่คนของปาร์ตี้กวีละก็คงรับมือไม่ได้แน่ๆทำให้พวกผู้เล่นที่รับหน้าที่มัดตัวหัวหน้ากลุ่มโจรเอาไว้พยายามมัดให้แน่นหนาที่สุดจนกระทั่งออกมาเป็นก้อนไหมพรมอย่างที่เห็น

                "แต่แบบนั้นมัน….."พวกผู้เล่นคนอื่น ๆได้ยินเช่นนั้นก็มีท่าทีลังเลกันเล็กน้อยแม้จะได้รับค่าตอบแทนเหมือนเดิม แต่การนำตัวผู้ร้ายไปส่งมอบให้เมืองนั้น ๆนอกจากจะได้เงินรางวัลแล้วยังได้ชื่อเสียงต่อเมืองนั้นๆอีกต่างหาก และการมีชื่อเสียงกับเมืองนั้น ๆแล้วนอกจากจะทำให้ NPC สนิทสนมกับผู้เล่นคนนั้นๆได้ง่ายแล้วยังมีโอกาสได้รับเควสพิเศษจาก NPC บางคนอีกด้วย

                ".........."กวีเองที่ทำแบบนี้ก็เพราะอยากได้ค่าชื่อเสียงของเมืองการ์กันด้วยเช่นกันแต่หากทำแบบนั้นออกจะเป็นการข้ามหน้าข้ามตาหัวหน้าเรดหรือเปล่าแต่กวีที่เป็นคนเตือนเรื่องชาวบ้านร่วมมือกับโจรและเป็นคนสั่งการนั้นก็มีคุณสมบัติพอจะเป็นคนรับรางวัลตรงนี้เช่นกันแต่หากอีกฝ่ายไม่ยอมก็คงต้องโต้เถียงกันเท่านั้น

                "ก่อนจะไปพวกเราขอถ่ายรูปกับน้องไอช่าสักรูปได้หรือเปล่าครับ"หัวหน้าเรดถามออกมาด้วยท่าทีอายๆก่อนจะมองไปทางไอช่าที่ยืนอยู่ด้านหลังกวีนิดหน่อยพวกเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องรางวัลชื่อเสียงของเมืองการ์กันหรอก แต่พวกเขาเสียดายที่จะต้องจากน้องไอช่าไปต่างหากทั้งๆที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับไอดอลขนาดนี้แล้วแท้ ๆ

                "ได้เลยค่ะ"ไอช่าได้ยินเช่นนั้นก็ตอบรับด้วยท่าทีร่าเริงทันทีเรื่องโดนขอถ่ายรูปเป็นเรื่องปกติธรรมดาของไอช่าอยู่แล้วยิ่งตอนนี้ไม่ได้เป็นดาราหรือไอดอลอีกแล้ว การถ่ายรูปกับใครก็เป็นเรื่องอิสระมากขึ้น

                “ผมด้วย....”แทบจะทันทีที่ไอช่าบอกว่าได้เหล่าคนในเรดก็ตรงมาขอถ่ายรูปกันถ้วนหน้าไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงในเรดเล่นเอาเรื่องที่กวีจะเอาหัวหน้ากลุ่มโจรไปขึ้นเงินรางวัลด้วยตัวเองทำไมโดนลืมไปเลย

                .

                .              

                .              

                “เกือบลืมไปเลยนะว่าน้องไอช่าเป็นไอดอลนี่นะ”เจหัวเราะออกมาหลังจากทั้งปาร์ตี้ออกมาจากหมู่บ้านแล้วดูเหมือนหัวหน้าเรดเองก็พอรู้ว่ากวีอยากได้ค่าชื่อเสียงของเมืองการ์กันก็เลยอยากเอาหัวหน้ากลุ่มโจรไปส่งกองทหารด้วยตัวเองแต่พวกเขานอกจากจะได้กวีช่วยไม่ให้ต้องโดนโจรฆ่าแล้วยังหาทางเอากำไรจากเรื่องนี้อีกต่างหากเพราะงั้นเรื่องชื่อเสียงที่กวีต้องการทำไมจะให้ไม่ได้

                “ก็ตอนนี้ไอช่าไม่ใช่ไอดอลแล้วนี่นา”ไอช่ายิ้มรับพลางเอานิ้วจิ้มหัวหน้าโจรที่มีสภาพเป็นมัดไหมพรมด้วยท่าสงสัยไม่รู้ว่าเชือกพวกนี้หนาแค่ไหน แต่จิ้มไปแล้วหัวหน้ากลุ่มโจรก็ไม่มีท่าทีจะรู้สึกอะไรเลย

                ติ๊ง....

                ระหว่างกวีกำลังเดินทางร่วมกับพวกเจไปยังเมืองการ์กันที่ติดป้ายประกาศจับตัวหัวหน้ากลุ่มโจรนั้นอยู่ ๆก็มีข้อความจาก ไอซ์ เข้ามาอีกรอบ คราวนี้ไอซ์ไม่ได้แจ้งข่าวอะไรแต่กลับส่งรูปไอเทมจำนวนหนึ่งมาแทนโจรพวกนี้ปล้นผู้เล่นโดยอาศัยเควสหลอก ๆของคนในหมู่บ้านเป็นประจำคนที่โดนฆ่าต่างโดนขโมยของไปหลายชิ้นก็เลยมีไอเทมกองในรังโจรไม่น้อยแน่นอนว่าของทั้งหมดกวีสั่งให้ไอซ์เก็บมาหมดแล้ว เพียงแต่ไอเทมส่วนใหญ่ไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าไรเพราะมีแต่ของคนเลเวลค่อนข้างน้อยทั้งนั้นแต่นั่นก็มากพอจะให้กวีได้รับกำไรจากเงินที่จ่ายคนในเรดก่อนหน้านี้ไปแล้ว

                “จะว่าไปหมู่บ้านฟรอยนี่เป็นหมู่บ้านที่พวกโจรสร้างขึ้นเลยหรือเปล่าเนี่ยรถผ่านทางก็ไม่มี”มายด์ถามพลางถอนหายใจออกมาด้วยท่าทีเหนื่อย ๆขามาก็ทีนึงแล้วต้องเดินเท้ามาตลอดทางเลยนี่จะเดินทางไปเมืองการ์กันก็ต้องเดินเท้าอีกปกติระหว่างเมืองจะมีทั้งบริการรถประจำทางรวมถึงระบบวาร์ปสำหรับคนมีเงินอีกต่างหากแต่หมู่บ้านฟรอยนอกจากจะไม่มีวาร์แล้วยังไม่มีรถผ่านอีกด้วยแบบนี้เสียเวลาไปหน่อยมั้ง

                “ก็จริงนะคงต้องซื้อรถเอาไว้เดินทางบ้างแล้วเมืองการ์กันข้างหน้าเป็นเมืองใหญ่คงมีขายบ้างล่ะ”เมฆตอบด้วยท่าทีเห็นด้วยก่อนหน้านี้เมฆจะมีมอเตอร์ไซค์คันใหญ่เอาไว้เดินทางเสมอด้วยระบบของโลกผสมระหว่างเวทมนตร์และเทคโนโลยีทำให้มอเตอร์ไซค์คันนั้นสามารถเดินทางบนเขาชันได้สบายทำให้การเดินทางง่ายขึ้นเยอะ แต่นั่นก็ต้องใช้เงินไม่น้อยเพื่อจะได้มาแต่สำหรับกวี ไอช่า และ เมฆแล้วก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

                “เอาแบบที่พวกเรานั่งไปด้วยกันได้หมดแล้วกัน”กวีพยักหน้าก่อนจะเปิดระบบสื่อสารเพื่อจะติดต่อเรย์แต่ยังไม่ทันติดต่อ อยู่ ๆกวีก็ได้ยินเสียงเหมือนกิ่งไม้ดังมาจากข้างทางเสียก่อน

                “เฮ้พวกนายนี่ท่าทางรวยไม่เบาเลยนี่นา”เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นมาจากต้นไม้ข้างทางแถมพอมองไปแล้วยังได้เจอผู้เล่นคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่บนกิ่งไม้ที่ใบหน้ามีผ้าสามเหลี่ยมพันปิดส่วนปากเอาไว้ เสื้อผ้าและมีดที่อยู่ในมือนั้นล้วนแล้วเหมือนกำลังจะบอกว่าตนเองเป็นโจรไม่มีผิด

                “หวา...เจอโจรอีกแล้วงั้นเหรอ”ไอช่าเห็นชายคนนั้นก็ตัดพ้อออกมาทันทีคราวนี้เป็นโจรแบบผู้เล่นสินะ

                “อย่าว่างั้นงี้เลยนะส่งของมีค่ามาซะดี ๆ”ผู้เล่นโจรคนนั้นพูดพลางชี้มีดมาทางพวกกวี ดูจากมีดแล้วท่าทางชายคนนี้จะเลเวลไม่น้อยเลยเพียงแต่กวีกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด

                “แล้วถ้าไม่ให้ละครับ”กวีถามพลางยิ้มออกมาด้วยท่าทีสบายใจอย่างกับมีดในมือโจรเป็นมีดหั่นเนื้อในร้านอาหารเสียอย่างนั้น

                “ไม่เอาน่าอย่าทำให้ยุ่งยากเลย พวกนายใส่อุปกรณ์เลเวลต่ำแบบนี้ก็คงเลเวลไม่เกินสามสิบใช่ไหมล่ะถ้าไม่ให้ของมีค่ากับโจรคนนี้ละก็พวกนายเจ็บตัวแน่ ๆ”โจรคนนั้นตอบพลางยกมีดขึ้นด้วยใบหน้าเหมือนกำลังยิ้มอยู่แต่เพราะปิดใบหน้าเอาไว้ก็เลยไม่เห็น เพียงแต่กวีไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเท่าไรตอนนี้เขากลับสนใจเรื่องรูปบนผ้าที่ชายคนนั้นเอามาทำผ้าปิดปากมากกว่า

                “บนผ้านั่น....รูปหมีงั้นเหรอ”กวีขมวดคิ้วมองรูปหมีบนผ้าด้วยท่าทีสนใจมันเหมือนเป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่างไม่มีผิด

                “แบบนี้ก็ไม่ต้องเกริ่นเรื่องยาวสินะข้าเป็นคนของแก๊งหมีใหญ่แห่งเมืองการ์กัน ถ้าคิดจะขัดขืนละก็อาจจะมีเรื่องตามมาก็ได้นะ”ชายคนนั้นขู่พลางเดินเข้ามาหาพวกกวีด้วยท่าทีไม่หวาดกลัวเลยสักนิดแน่ล่ะสำหรับเขาแล้วพวกกวีดูไม่มีพิษไม่มีภัยเลยนี่นา

                “แก๊งหมีใหญ่เมฆรู้จักหรือเปล่า”กวีถามพลางเลิกคิ้วด้วยท่าทีสงสัย กวีเคยเห็นสัญลักษณ์ต่าง ๆของแต่ละกิลด์หรือแต่ละแก๊งมาไม่น้อยแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่ามีแก๊งแบบนี้ด้วย

                “ไม่”เมฆส่ายหน้าช้าๆเป็นการปฏิเสธ น่าเสียดายเมฆเองก็ไม่รู้จักเช่นกัน

                “ฮ้าๆ ๆแก๊งเรายิ่งใหญ่แค่ไหนพวกบ้านนอกแบบพวกแกคงไม่รู้หรอก......”ชายคนนั้นพูดด้วยท่าทีลำพองก่อนจะมองไปทางพวกผู้หญิงในปาร์ตี้ของกวีทั้งไอช่า มายด์ และ มีน ต่างเป็นสาวสวยกันทั้งนั้นพอเห็นแต่ละคนดวงตาของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที

                “แต่ไม่มีเงินก็ไม่เป็นไรแต่ให้น้อง ๆไปกับข้าก็พอว่าแต่น้องคนนี้หน้าตาเหมือนไอดอลเหมือนกันนะ”ชายคนนั้นว่าพลางยิ้มกว้างก่อนจะก้มมองไปทางไอช่าด้วยท่าทีน่าขยะแขยง

                “ออกไปจากพวกเธอนะ”เจเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปขวางทันทีแต่เพราะแบบนั้นผู้เล่นที่ทำตัวเป็นโจรก็เลยเห็นหัวหน้ากลุ่มโจรที่อยู่บนหลังของเจเสียก่อนทำเอาเขาหลุดหัวเราะออกมาแทบจะทันที

                “อะไรเนี่ยทำไมมัดคนมาแบบนั้นน่าขำเกินไปแล้วนี่พวกนายคงไม่ได้จะทำให้เป็นลูกบอลใช่ไหม”ชายคนนั้นหัวเราะก่อนจะชี้ไปทางหัวหน้าโจรด้วยท่าทีขำจนตัวงอ

                “พวกนายนี่แปลกชะมัดแต่ก็เอาเถอะมีแต่สาว ๆสวย ๆทั้งนั้นมากับพี่มา”ชายคนนั้นว่าพลางหันมามองพวกสาว ๆอีกครั้งแต่คราวนี้เมฆ กับ กวี ก็เข้ามาขวางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

                “ขอโทษทีนะ...แต่พวกเราคงทำตามไม่ได้”กวีว่าพลางยกไม้เท้าขึ้นมาขวางระหว่างชายคนนั้นกับพวกสาวๆเอาไว้

                “คิดจะสู้งั้นเหรอ”ชายคนนั้นถามพลางหัวเราะออกมาด้วยท่าทีขำๆ ถึงจะมีกันหลายคนแต่พวกเลเวลต่ำพวกนี้คิดว่าจะสู้กันได้งั้นเหรอ

                “รู้เอาไว้ด้วยนะถ้าพวกนายคิดจะสู้ก็คงไม่ชนะหรอก แถมหลังจากพวกนายไปเกิดแล้วแก๊งหมีใหญ่ของเรายังจะล่าตัวพวกนายอีกต่างหากถ้าอยากเล่นเกมสงบ ๆก็ทำตามที่บอกซะ”ชายคนนั้นว่าพลางดันไม้เท้าของกวีออกให้พ้นทางแต่ทันทีที่จับไปที่ไม้เท้าอยู่ ๆมือของเขาก็รู้สึกร้อนวาบขึ้นมาทันที

                “อะไรกัน.....”พริบตานั้นบนตัวของกวีก็ปรากฏแสงสีแดงสว่างขึ้นมาเพราะทำการโจมตีผู้เล่นด้วยกันทันทีแทบไม่ต้องถามเลยว่ากวีใช้พิษที่ติดอยู่บนไม้เท้าโจมตีอีกฝ่ายนั่นเอง

                ตูม!!

                ยังไม่ทันได้ตอบอะไรร่างของโจรคนนั้นก็ลอยออกไปเพราะแรงระเบิดจากเวทมนตร์ของกวีทันทีแต่เพราะเลเวลของเขาก็ไม่ใช่น้อย ๆก็เลยยังไม่ตายเท่านั้น

                “แก.....”ยังไม่ทันพูดอะไรต่อร่างของเมฆก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของชายคนนั้นพร้อมท่วงท่าใช้งานสกิลที่เตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว

                ตูม!!เปรี้ยง!!!ตูม!!เปรี้ยง!!

                ทั้งเวทมนตร์ของกวีทั้งดาบของเมฆโจมตีใส่ชายคนนั้นอย่างต่อเนื่องชนิดไม่ให้หยุดพักพริบตาเดียวผู้เล่นสายความเร็วก็ตายลงอย่างง่ายดายทำให้บนตัวของกวีและเมฆมีแสงสีแดงซึ่งเป็นบทลงโทษจากการสังหารผู้เล่นขึ้นมาทันทีแต่โทษไม่กี่นาทีนี้พวกกวีไม่ได้สนใจเลย

                “พี่กวีแบบนี้จะไม่เป็นเรื่องเหรอครับ”เจถามด้วยท่าทีกังวลชายคนนั้นพึ่งบอกไปเองว่าเป็นคนของแก๊งหมีใหญ่ไม่ใช่เหรอ

                “ก็ต้องมีอยู่แล้วสิ”กวียิ้มด้วยท่าทีเหมือนเดิมไม่มีผิดการมีเรื่องกับคนอื่นมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ