บทที่ 27
พูดคุยกับเสี่ยวหวง
[ ท่านกำลังละเมิดกฏ ]
ข้อความจากระบบมันปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในตอนนี้หวงิร่างกายของเขาไม่สามารถขยับได้เสียงของเขาหายไป
ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงในตอนนี้มันเกิดบางอย่างขึ้นกับร่างกายของเขา
“ นี่มันอะไรกันไม่สามารถส่งเสียงได้และก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้” หวงิรู้สึกแบบนั้นจริงๆในตอนนี้เสียงของเขาหายไปรวมไปถึงร่างกายที่ไม่สามารถขยับได้ด้วย
นี่มันคงจะเป็คำเตือนจากระบบที่ตัวของเขานั้นได้รับมาหลังจากที่มันแจ้งเตือนขึ้นมาบริเวณด้านหน้า
หวงิคิดว่าตนเองไม่ควรละเมิดข้อห้ามของระบบดวงตาของเขามองไปบริเวณรอบๆก่อนที่จะหันหลังแล้วรีบวิ่งออกจากสถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว
เขาทิ้งสหายของตนเองให้อยู่บริเวณด้านหลังนั่งดื่มสุราอย่างมึนงงอยู่แบบนั้น
หวงิวิ่งออกมาบริเวณด้านหน้าร้านสุราเข่าทั้งสองข้างของเขาทรุดต่ำลงไปอยู่ที่พื้น
ดวงตาทั้งสองข้างในตอนนี้กำลังพร่ามัวเขาเองก็ไม่สามารถบรรยายได้เช่นเดียวกันว่านี่มันคืออะไรกันแน่
แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของเขามันจะเกิดสถานะต่อต้านบางอย่างหลังจากที่รอดพ้นสถานการณ์แบบนั้นมาได้ร่างกายของเขาดีขึ้น
หวงิที่กำลังคุกเข่าอยู่ที่พื้นเขาค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ“ แสดงว่าตัวของเราไม่ควรจะเปิดเผยตัวตนสินะ ”
“ การละเมิดข้อห้ามของระบบแม้ว่าจะไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่มันเองก็ทำให้ตัวของเราเป็แบบนี้”
“ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีนะการลงโทษจากระบบมันคงจะทำให้ตัวของเราได้รับผลมหาศาล ”
หวงิรู้สึกแบบนั้นเขารู้ได้ในทันทีว่าตนเองนั้นไม่ควรจะทำอะไรที่มันเป็การละเมิดข้อห้ามของระบบ
เหตุการณ์ปริศนาที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เขาเองก็ได้รับผลจากการกระทำของตนเองมาเรียบร้อยแล้ว
ร่างกายที่ไม่สามารถขยับได้และความผิดปกติทางด้านร่างกายที่มันเกิดขึ้นนั้นเป็สิ่งที่สามารถยืนยันได้อย่างชัดเจน
หวงิใช้ดวงตาของตนเองมองไปบริเวณรอบๆ
ก่อนหน้านี้ต้องบอกตามตรงว่าตัวของเขานั้นปล่อยความรู้สึกของตนเองให้ลอยไปกับความรู้สึกโศกเศร้าเสี่ยวหวง
เสี่ยวหวงเป็สหายของเขาจากทั้งบริเวณด้านในและก็ด้านนอก
แน่นอนว่าอีกฝ่ายคงจะรู้เกี่ยวกับเื่ข่าวที่เขานั้นจะไปเรียบร้อยแล้วเพราะแบบนั้นจึงเดินทางมาที่ร้านเหล้าที่เคยกินกันและก็มานั่งดื่มเหล้าอย่างโศกเศร้าภายในสถานที่แห่งนี้
หวงิใช้ดวงตาของตนเองมองย้อนกลับไปด้านหลังเขาค่อยๆพับติดดวงตาของตนเองลงและพูดขึ้นมาอย่างทำใจ “ ทำอะไรไม่ได้แล้วในตอนนี้ตัวของเราไม่ใช่เสี่ยวิ ”
“ ในตอนนี้ตัวของเราคือหวงิและก็ต้องทำตัวเหมือนกับหวงิ ”
หวงิค่อยๆเดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้เขาละทิ้งร้านเหล้าแห่งความทรงจำของตนเองเอาไว้บ้านหลัง
ห่วงนิ่งเดินทางกลับมาที่โรงเตี๊ยมของตนเองหลังจากที่เดินทางกลับมาที่โรงเตี๊ยมเขาพักผ่อนหนึ่งราตรี
เช้าวันรุ่งขึ้นแสงจากดวงอาทิตย์สาดส่องจากด้านนอกเข้ามาบริเวณด้านในกระทบใบหน้าของหวงิที่กำลังนอนอยู่
หวงิที่นอนแน่เตียงร่างกายของเขาค่อยๆขยับร่างกายลุกขึ้นมาก่อนที่จะแสดงท่าทางบิดไปมาเพื่อขับไล่ความี้เี
หลังจากที่บิดร่างกายของตนเองไปมาเพื่อขับไล่ความี้เีเสร็จเรียบร้อยเขาค่อยๆลุกขึ้นมาอยู่ในท่ายืน
ร่างกายเคลื่อนที่ไปยังบริเวณหน้าต่างก่อนที่จะใช้มือของตนเองดันเปิดออกไปบริเวณด้านนอก
เขาใช้มือของตนเองดันเปิดออกไปบริเวณด้านนอกมองถนนที่ยังคงเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
ในตอนนี้บริเวณด้านนอกมีทั้งพวกผู้เล่นและก็ทั้งพวกตัวละครจากระบบมากมายที่อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้
หวงิตกอยู่ภายในห้วงภวังค์อยู่นานดวงตาของเขาจ้องมองดวงอาทิตย์ที่กำลังเปล่งประกายบนท้องนภา
ภายในใจมีความรู้สึกมากมายที่ประเดประดังเข้ามาเขาไม่สามารถอธิบายกับความรู้สึกเหล่านี้ได้แต่ว่าตัวของเขานั้นผ่านพ้นเื่ราวมามาก
ตัวของเขากำลังทำใจยอมรับเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นว่าตนเองนั้นเป็ประชากรของโลกใบนี้ไปเรียบร้อยแล้ว
หวงิสูดหายใจเข้าออกก่อนที่เขานั้นจะค่อยๆเดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้
รถม้าขบวนเดินทางเตรียมตัวอย่างรวดเร็วทหารคุ้มกันทำการจัดเตรียมขบวนก่อนที่จะมุ่งตรงออกไปจากเมือง
พวกเขาตั้งใจจะเดินทางต่อหวงิเคลื่อนที่ออกไปบริเวณด้านนอกเมืองจากทางประตูทิศตะวันออก
หลังจากที่รถม้าเคลื่อนที่ออกไปจากบริเวณทางประตูทิศตะวันออกไม่นานนักรถม้าที่กำลังเอนไปเอนมาได้ค่อยๆยุติลงอย่างกะทันหัน
เมื่อรถม้าที่กำลังเคลื่อนที่หยุดลงอย่างกระทันหันทำให้หวงิที่นั่งอยู่ภายในรถม้ารู้สึกประหลาดใจ
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาที่กำลังสงบนิ่งค่อยๆปรากฏความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาเขาเงยหน้าของตนเองขึ้นมองตรงออกไปบริเวณด้านนอก
หวงิรู้ได้ในทันทีว่ามันกำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
รถม้าหยุดเคลื่อนที่อย่างกะทันหันทั้งที่ยังไม่ถึงจุดหมายปลายทาง“ แย่แล้วขอรับมีคนมาขวางหน้าขบวนการเดินทางของพวกเรา!!! ”
เสียงะโจากทหารองครักษ์ที่คุ้มกันบริเวณด้านนอกดังขึ้นมา
หวงิที่นั่งสงบนิ่งอยู่ภายในรถม้าค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆก่อนที่จะใช้ฝ่ามือของตนเองดันเปิดประตูออกไปบริเวณออก
ประตูรถม้าถูกเปิดออกไปหวงิก้าวเท้าออกมาจากภายในนั้นหลังจากที่ร่างกายของเขาก้าวเท้าออกมาจากภายในรถม้าดวงตาก็มองตรงไปด้านหน้า
เมื่อก้าวเท้าออกมาจากรถม้าสิ่งที่พบเห็นคือผู้เล่นจำนวนประมาณห้าถึงหกคนที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าของ
[ ชื่อ ???(ผู้เล่น) LV.42 ]
[ ชื่อ ???(ผู้เล่น) LV.47 ]
[ ชื่อ ???(ผู้เล่น) LV.45 ]
[ ชื่อ ???(ผู้เล่น) LV.46 ]
[ ชื่อ ???(ผู้เล่น) LV.41 ]
นั่นคือความแข็งแกร่งของพวกที่อยู่บริเวณด้านหน้าของเขาในตอนนี้หวงิจ้องมองมันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงบ
หลังจากที่มองเห็นพวกที่ปรากฏกายอยู่บริเวณด้านหน้าก็คิดภายในใจของตนเอง“ พวกผู้เล่นมาดักหน้าภายในมือถืออาวุธงั้นหรอ ”
ในตอนนี้พวกผู้เล่นที่ปรากฏกายมาดักหน้าพวกมันเป็กลุ่มคนที่สวมใส่ชุดสีดำมีจำนวนประมาณห้าถึงหกคน
ที่สำคัญก็คือภายในมือของพวกมันทุกคนถืออาวุธเอาไว้ภายในมือของตนเองในตอนนี้พวกมันแสดงใบหน้าและแสดงแววตาที่บ่งบอกถึงเจตนาอันมุ่งร้าย
หวงิแสดงใบหน้าที่สงบนิ่งเขาค่อยๆพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วอันที่จริงแล้วภายในใจของเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าจุดประสงค์ของพวกมันที่ปรากฏกายออกมาจากสถานที่แห่งนี้คืออะไร
“ พวกมันทั้งหมดเป็ผู้เล่นใหม่สินะถ้าแบบนั้นการที่มาขวางหน้ารถมาแบบนี้ก็แสดงว่าจุดประสงค์ของพวกมันก็…”
“ การปล้นชิง ”
หวงิตระหนักรู้ถึงเหตุผลของพวกมันในตอนนี้ที่ปรากฏกายออกมาและก็ขวางหน้าของเขาเอาไว้
พวกผู้เล่นทั้งหมดที่อยู่บริเวณด้านหน้าขยับเขยื้อนร่างกายของตนเองเข้ามาพวกมันแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย
ในตอนนี้สังเกตเห็นเจตนาที่มุ่งร้ายอย่างชัดเจนพวกองครักษ์ที่อยู่บริเวณรอบๆรถม้าต่างพากันดึงเอาอาวุธของตนเองออกมาเพื่อเตรียมพร้อมต่อสู้
พวกที่อยู่บริเวณด้านหน้าทำการะโขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ลงมือ!!! ”
พวกมันพุ่งทะยานเข้ามาหากลุ่มขบวนรถมาของตัวละครจากระบบที่อยู่บริเวณด้านหน้า
[ ได้รับมอบหมายเควสกำจัดผู้เล่นโจร ]
จบบท
![ลวงเล่ห์ เสน่ห์มารยา [มีebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777109984_86030060.webp)
252
