ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        สวี่เยว่เห็นจูฉีเจี้ยนเงียบไม่พูดไม่จานึกว่าเขาไม่ยอมช่วย ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

        เธอถอดกำไลเงินออกจากข้อมือยัดใส่มือจูฉีเจี้ยนพลางพูดปนสะอื้น “นายเคยบอกว่ารักฉันที่แท้ก็หลอกกันทั้งนั้น ขอให้นายช่วยแค่นี้ก็ไม่ยอมช่วย”

        จูฉีเจี้ยนร้อนรนรีบอธิบายทันที “ไม่ใช่ว่าฉันไม่ยอมช่วยเธอแต่พี่สาวเธอ...เหมือนจะไม่ชอบฉันแล้วตั้งแต่สอบเข้ามหาลัยจนตอนนี้เธอก็ไม่เคยมาหาฉันเลย”

        สีหน้าสวี่เยว่เคร่งขรึมขึ้นมาฉับพลัน

        หรือว่า...ยัยงั่งจะรู้ความสัมพันธ์ของเธอกับจูฉีเจี้ยนแล้ว?

        แต่เธอกังวลแค่เสี้ยววิเท่านั้นก็สบายใจแล้ว

        ต่อให้สวี่ฮุ่ยรู้แล้วมันยังไง?

        ขอแค่เธอกับจูฉีเจี้ยนยืนกรานปฏิเสธว่าพวกเขาบริสุทธิ์ใจ

        เป็นสวี่ฮุ่ยกับจูฉีเจี้ยนเองต่างหากที่ไม่บริสุทธิ์ใจโดนเธอจับได้คาหนังคาเขา สวี่ฮุ่ยเลยใส่ร้ายป้ายสีเธอแบบนั้นต่อให้สวี่ฮุ่ยกระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ไม่มีวันล้างมลทินได้

        แต่เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือต้องทำให้สวี่ฮุ่ยยอมให้เธอสวมรอยไปเรียนมหาลัยแทนก่อน

        แม้ว่าดูจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้วจะมีความเป็นไปได้น้อยแต่ก็ต้องลองทำทุกวิถีทาง สวี่เยว่จะไม่ยอมปล่อยโอกาสใด ๆ ไปทั้งนั้น

        สวี่เยว่ผลักจูฉีเจี้ยน“พี่สาวชอบนายมาตั้งแต่มัธยมต้น เธอโกรธอยู่นายแน่ ๆ นายไปง้อเธอดี ๆเธอต้องยอมทำตามที่นายบอกทุกอย่างอยู่แล้ว”

        จูฉีเจี้ยนเซไปเซมาตอนที่โดนสวี่เยว่ผลักจนชาไปทั้งตัวน้องชายถึงกับมีปฏิกิริยาตอบสนอง

        เขาพยักหน้า“ตกลง ฉันจะลองดู”

        สวี่เยว่ถึงให้จูฉีเจี้ยนสวมกำไลเงินให้เธอใหม่แล้วกลับบ้านอย่างพึงพอใจ

        แต่สวี่เยว่ถอดกำไลเงินออกจากข้อมือก่อนเข้าบ้านเพราะกลัวพ่อแม่เห็นแล้วจะอธิบายไม่ได้

        เธอตั้งใจว่าจะหาโอกาสเหมาะๆกุเรื่องโกหกเพื่อให้กำไลเงินวงนี้มีที่มาที่ไป

        สวี่ต้าซานทำอาหารเย็นเสร็จแล้วเห็นลูกสาวคนเล็กกลับมา จึงยกอาหารไปวางบนโต๊ะ

        สวี่เยว่เห็นสวี่ฮุ่ยไม่อยู่ในห้องนั่งเล่นคงอยู่ในห้อง ก็พูดเสียงหวาน “หนูไปเรียกพี่มากินข้าวนะคะ”

        ถึงแม้กู่ซิ่วจะไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

        สวี่เยว่เดินเข้าไปในห้องสวี่ฮุ่ยเอาสร้อยข้อมือที่จูฉีเจี้ยนให้มาอวดสวี่ฮุ่ย

        “พี่นี่คือของขวัญวันเกิดที่ฉันได้จากคนที่มาจีบ สวยไหมคะ?”

        เธอจงใจพูดแบบนี้ก็เพื่อยั่วโมโหสวี่ฮุ่ยต้องการแสดงให้เห็นว่าตัวเองมีเสน่ห์ มีผู้ชายให้ของขวัญวันเกิดราคาแพง

        การแสดงแบบนี้เธอแอบทำต่อหน้าสวี่ฮุ่ยหลายครั้งทุกปี โดยที่คนในครอบครัวไม่รู้

        ชาติที่แล้วสวี่ฮุ่ยถูกการกระทำเช่นนี้ของสวี่เยว่บั่นทอนจนด้อยค่าตัวเอง

        สวี่ฮุ่ยจำกำไลเงินวงนี้ได้ทันที

        กำไลเงินวงนี้ไม่ใช่กำไลที่จูฉีเจี้ยนทำหล่นลงมาจากตัวเขาหลังจงใจขี่จักรยานชนเธอจนตัวเองล้มลงไปพร้อมกับรถตอนเธอไปทวงเงินสองร้อยหยวนที่เคยจ่ายให้เขากับคุณย่า ช่วงสอบเข้ามหาลัยเสร็จใหม่ๆเหรอ?

        ตอนนั้นจูฉีเจี้ยนนึกว่าเธอไม่เห็นกำไลวงนี้เลยเอามาให้สวี่เยว่เป็นของขวัญวันเกิด แต่หารู้ไม่ว่าสวี่ฮุ่ยเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง

        ทันใดนั้นสวี่ฮุ่ยก็เข้าใจว่าความจริงแล้วสวี่เยว่กับจูฉีเจี้ยนเป็นแฟนกัน

        มิน่าล่ะชาติก่อนจูฉีเจี้ยนถึงคอยเป่าหูเธอบอกว่าเธอเป็นพี่สาว ควรเสียสละเพื่อสวี่เยว่

        ที่แท้สวี่เยว่ก็คือคนรักของเขา

        ถึงว่าทำไมตอนที่จูฉีเจี้ยนคืนเงินเธอเขาเลือกมาดักรอเจอเธอที่สถานีขนส่งตำบลเถาฮวาอย่างกับนกรู้เพราะได้ยินจากปากสวี่เยว่ว่าเธอจะลงรถที่ตำบลเถาฮวานี่เอง

        จูฉีเจี้ยนผลักเธอตกน้ำหวังจะฆ่าเธอครั้งนั้นคงเป็นสวี่เยว่ที่บงการแน่ ๆ

        เรื่องราวมากมายที่เคยไม่เข้าใจตอนนี้สวี่ฮุ่ยหาคำตอบได้ทั้งหมดแล้ว

        สวี่ฮุ่ยหัวเราะเยาะอย่างดูถูก“ที่แท้คนที่มาจีบเธอก็คือจูฉีเจี้ยนนี่เอง!”

        “เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ต่างกลัวด่างพร้อยจากลูกชายนักโทษ แต่เธอกลับเอามาอวดต่อหน้าฉัน น่าสมเพชจริง ๆ!”

        “แต่จะว่าไปผีเน่ากับโล่งผุก็เหมาะสมกันดีนะ คุ้มค่าแก่การอวดจริง ๆ นั่นแหละ!”

        สวี่เยว่หน้าซีดเผือดทั้งตกใจและโกรธ

        ยัยงั่งรู้ได้ยังไงว่ากำไลวงนี้จูฉีเจี้ยนให้?

        แต่ช่างเถอะในเมื่อยัยงั่งรู้แล้วก็ยั่วโมโหให้มันตายไปเลย!

        สวี่เยว่กลับมาเป็นเหมือนเดิมในพริบตาเธอโต้กลับทันควัน “เธอหัวเราะเยาะเขาว่าเป็นลูกนักโทษแต่เธอเลียแข้งเลียขาเขา เขาก็ยังไม่สนใจเธอเลยนี่? ”

        เธอแกว่งกำไลเงินที่จูฉีเจี้ยนให้ต่อหน้าสวี่ฮุ่ย“ได้ยินมาว่ากำไลเงินวงนี้ซื้อด้วยเงินที่เธอให้เขาไปนี่คนในดวงใจเอาเงินของเธอไปซื้อของขวัญให้ฉัน ถามหน่อยว่าเธอเจ็บใจไหม?”

        สวี่ฮุ่ยทำท่าทีเฉยเมย“ไม่เจ็บ เพราะฉันทวงเงินคืนมาหมดแล้ว หมาจูมันไม่ได้บอกเธอเหรอ?เพราะงั้นกำไลเงินวงนี้ไม่ได้ซื้อด้วยเงินของฉันหรอกนะ”

        “อย่านึกว่าฉันจงใจพูดแบบนี้เพื่อยั่วโมโหเธอเธอไปถามผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านจูได้ ตอนที่จูฉีเจี้ยนคืนเงินให้ฉัน เขาก็อยู่ด้วย”

        สวี่เยว่อึ้งจนตาค้าง

        สวี่ฮุ่ยยังคงโจมตีต่อไป“ฉันก็ได้กำไลเงินจากคนอื่นมาเหมือนกัน”

        เธอหยิบกำไลเงินที่สามพี่น้องลู่ฉี่โหย่วให้ขึ้นมาอวดสวี่เยว่“หนักกว่ากำไลเงินของเธอเยอะเลยใช่ไหมล่ะ?”

        “จริง ๆฉันไม่อยากอวดเธอหรอก แต่เธอเป็นฝ่ายบังคับฉันต้องทำให้เธอขายหน้าเอง”

        “ในเมื่อขายหน้าแล้วก็เอาให้มันสุด ๆ ไปเลยแล้วกัน”

        “กำไลเงินวงนี้ลู่ฉี่เสียนให้เป็นของขวัญวันเกิดฉัน”

        “ถามหน่อยสิว่าเธอประหลาดใจไหมตกใจหรือเปล่า?”

        เห็นสวี่เยว่เหมือนได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงสวี่ฮุ่ยก็ยิ้มมีความสุข

        สวี่ต้าซานกับภรรยารออยู่นานเห็นว่าไม่ใช่แค่สวี่ฮุ่ยที่ไม่ออกมากินข้าว แม้แต่สวี่เยว่ก็หายเข้ากลีบเมฆไปด้วย

        กู่ซิ่วบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ“กินข้าวแค่นี้ยังต้องให้คนไปตามถึงรอบสองรอบหาที่พึ่งพิงอย่างตระกูลลู่ได้แล้วนี่ คิดจะเหาะเหินเดินอากาศเลยหรือไง!”

        สวี่ฮุ่ยเดินออกจากห้องตอบกลับอย่างเย็นชา “ใช่แล้วล่ะ!เพราะงั้นพวกคุณอย่ามายุ่งกับหนู ไม่อย่างนั้นหนูจะไปฟ้องคุณย่าลู่!”

        กู่ซิ่วได้แต่กัดฟันกรอดๆ

        หลังกินข้าวเสร็จสวี่ฮุ่ยถามขึ้น “ใครเป็นคนรับใบตอบรับเข้าเรียนของหนู?”

        กู่ซิ่วพูดแดกดัน“แกอยู่บ้านทุกวัน มีใบตอบรับเข้าเรียนมาหรือเปล่า แกเองไม่รู้เหรอ?”

        สวี่ฮุ่ยไม่ต่อปากต่อคำกับเธอพูดอย่างใจเย็น “ใครที่เอาใบตอบรับเข้าเรียนของหนูไว้แล้วไม่ยอมเอามาให้หนูรับผิดชอบผลที่ตามมาเองนะ”

        ค่ำคืนล่วงเลยไปทุกคนในบ้านเข้านอนกันหมดแล้ว แต่สวี่ฮุ่ยกลับไม่รู้สึกง่วงสักนิดเธอนอนเล่นกำไลเงินที่ลู่ฉี่เสียนให้ท่ามกลางความมืด

        พลิกตัวไปมาบนเตียงพลางนึกถึงคำพูดของจ้าวชิงชิง

        ในเมื่อเธอไม่ใช่มือที่สามแถมยังเก่งอีกต่างหาก ทำไมจะจีบพี่ลู่ไม่ได้?

        ถ้าในใจพี่ลู่มีเพียงคนที่เขาแอบชอบแล้วไม่ยอมรับเธออย่างน้อยเธอก็ได้พยายามแล้ว จะได้ไม่ต้องมานึกเสียใจภายหลัง

        อีกคนที่นอนไม่หลับก็คือลู่ฉี่เสียน

        บ่ายวันนี้ยังไม่ทันเลิกงานลู่ฉี่โหย่วน้องชายคนที่สามก็โทรมาหาเขา

        บอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดของสวี่ฮุ่ยเขากับน้องชายอีกสองคนซื้อเค้กวันเกิดกับของขวัญวันเกิดให้สวี่ฮุ่ยแทนเขาเป็นกำไลเงินวงหนึ่ง หมดไปร้อยกว่าหยวน

        ลู่ฉี่โหย่วบอกว่าเขาต้องจ่ายเงินคืน

        ตอนที่น้องสามพูดเรื่องนี้กับเขาลู่ฉี่เสียนก็ไม่ได้คิดอะไร

        พรุ่งนี้เขาหยุดพอดีกะว่าจะไปหาสวี่ฮุ่ยเพื่อแก้ไขเรื่องเข้าใจผิดนี้

        แต่พอตกดึกทุกอย่างเงียบสงัด ลู่ฉี่เสียนนึกถึงเรื่องนี้อีกทีภาพใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของสวี่ฮุ่ยก็ผุดขึ้นมาในหัวรอยยิ้มนั้นช่างน่ารักเหลือเกิน

        มีอยู่แวบหนึ่งที่เขาไม่อยากอธิบายเรื่องเข้าใจผิดปล่อยให้สวี่ฮุ่ยคิดว่าเขาเป็นคนให้ของขวัญวันเกิดดีแล้ว

        ถึงแม้จะเป็นความคิดชั่ววูบแต่ก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนัก

        ลู่ฉี่เสียนลุกขึ้นนั่งบนเตียงเปิดไฟ หยิบรูปถ่ายคู่กับเถาเถาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู

        เขาใช้นิ้วลูบรูปเถาเถาพูดพึมพำกับตัวเอง “เถาเถา เธอรีบติดต่อกลับมาหาฉันเร็วๆ สิ ถ้าเธอยังไม่ปรากฏตัวอีก ฉันกลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจแล้วนะ”