โม่เสวี่ยถงหยิบผ้าเช็ดหน้าข้างหมอนมาเช็ดน้ำตาใบหน้าขาวซีดเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำขลับดูเร้นลับอย่างน่าประหลาดเลื่อนไปหยุดที่ใบหน้าของโม่จู๋แววตาเย็นเยียบประหนึ่งคมมีดชวนให้คนรู้สึกหนาวสะท้านโม่จู๋ถูกนางจับจ้องจนตัวสั่น ชักมือกลับโดยสัญชาตญาณ อึกอักพูดไม่ออกคำพูดประจบเอาใจถูกกลืนกลับลงลำคอไม่กล้าพล่ามออกมาอีก
สวี่มามาก้าวเข้ามาบีบให้โม่จู๋ถอยออกไป ทั้งถลึงตาใส่อย่างไม่พอใจแล้ววางหมอนหนุนปักลายใบใหญ่สีชมพูกลีบบัวไว้ด้านหลังของโม่เสวี่ยถงก่อนจะประคองนางขึ้นมานั่งพิงอย่างระมัดระวัง
อวี้ซื่อเห็นสวี่มามากล้ากำแหงอีกทั้งไม่เห็นความสำคัญของตนเองโดยสิ้นเชิง ดวงตาพลันฉายแววร้ายกาจยิ้มเย็นกล่าวตำหนิกระทบกระเทียบ “ถงเอ๋อร์สุขภาพอ่อนแอไฉนจึงยังให้นางนั่งพิงเช่นนี้อีก รีบนอนลงจะดีกว่าหาไม่แล้วอาจไม่เป็ผลดีต่อร่างกาย ดูเอาเถิด บุตรที่ไร้มารดาก็น่าเวทนาสงสารอยู่แล้วแม้แต่คนปรนนิบัติข้างกายยังไม่ใส่ใจดูแลอย่างเต็มที่ อีกสองวันป้าสะใภ้จะจัดหาสาวใช้ที่เหมาะสมสองคนมาแทนที่จะได้กำจัดบ่าวไพร่ที่ไม่รู้งานออกไปเสีย”
เดิมทีนางตกน้ำสลบไสลเพิ่งฟื้น ยามนี้สีหน้าจึงดูซีดเซียว อิดโรยและน่าสงสารอย่างเห็นได้ชัดหลังจากซ่อนความเ็าไว้ภายในส่วนลึกของดวงตาแล้วดวงหน้าเล็กจ้อยก็เงยขึ้นอย่างอ่อนแรงเอ่ยวาจาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื้นตันใจ
“ท่านป้าสะใภ้เ้าขา ถงเอ๋อร์ไม่อยากนอนเ้าค่ะขืนนอนต่อไปคงได้หลับไม่ตื่นอีกเลย ท่านหมอบอกว่าคนตกน้ำเมื่อฟื้นขึ้นมาไม่ควรนอนมาก ถงเอ๋อร์ขอบพระคุณในความปรารถนาดีของป้าสะใภ้เป็อย่างยิ่งส่วนพวกสวี่มามาต่างรับใช้ถงเอ๋อร์ด้วยความใส่ใจเต็มเปี่ยมพวกนางเป็บ่าวที่มารดาทิ้งไว้ให้ ถงเอ๋อร์ไม่กล้าเปลี่ยนคนตามอำเภอใจหรอกเ้าค่ะ”
นี่คือการปฏิเสธอย่างละมุนละม่อมมิใช่หรือ?
รอยยิ้มของอวี้ซื่อพลันชะงักค้าง หากพิศมองอย่างละเอียดจะเห็นใบหน้าที่ดูอ่อนแอยังคงประดับรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนไม่ต่างจากปรกติมีเพียงดวงตาที่ฉายแววเจิดจ้ากว่าเดิมเล็กน้อย เผยให้เห็นความดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน
คำกล่าวเช่นนี้ฟังดูก็รู้ว่าซ่อนเข็มอยู่ในปุยนุ่นไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เหมือนวาจาของโม่เสวี่ยถงที่ทั้งขี้ขลาดและหัวอ่อนในวันวานเมื่อก่อนต่อให้โม่เสวี่ยถงจะไม่เห็นด้วยอย่างไรก็ไม่กล้าตอกหน้านางเช่นนี้หรือว่าตอนตกน้ำนังเด็กนี่จะไปเจออะไรเข้า สายตาของอวี้ซื่อที่มองโม่เสวี่ยถงฉายแววหวาดระแวงโดยไม่มีสาเหตุ
“โม่จู๋ ยังไม่ยกน้ำชามาต้อนรับท่านป้าสะใภ้อีกหรือ” โม่เสวี่ยถงแสร้งทำมองไม่เห็นแววตาคลางแคลงใจของอวี้ซื่อหันหน้าไปดุด่าโม่จู๋ เงามืดไม่มีที่สิ้นสุดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตาประหนึ่งเข็มแหลมเย็นเฉียบทิ่มแทงลงบนร่างของโม่จู๋
เมื่อได้ยินคำพูดของโม่เสวี่ยถง โม่จู๋ก็เงยหน้าขึ้นคล้ายตื่นตระหนกเห็นโม่เสวี่ยถงซึ่งนั่งพิงหมอนหนุนใบใหญ่ปรายตามองนางดวงตาคู่นั้นมืดลึกอย่างน่าพิศวง ให้ความรู้สึกราวกับมองทะลุเข้าไปในใจคนโม่จู๋เกิดตื่นกลัวจนร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าเอ่ยถ้อยคำใดรีบหันกลับไปยกน้ำชามาให้อวี้ซื่อด้วยสีหน้าซีดเผือด เมื่อสบสายตาสุขุมเยือกเย็นของอวี้ซื่อจึงค่อยสงบใจลงได้
จากนั้นนางก็ถอยไปยืนคอตกอยู่หลังอวี้ซื่อถือเสียว่าตนเองเป็สาวใช้ของอวี้ซื่อไปเลยก็แล้วกัน นางบอกตัวเองเงียบๆ ว่ามีฮูหยินอยู่ไม่ต้องกลัว
ยามนี้ความสนใจทั้งหมดของอวี้ซื่อมุ่งไปที่โม่เสวี่ยถงไฉนเลยจะมาใส่ใจสาวใช้คนหนึ่ง นางไม่ได้สังเกตถึงการกระทำที่ไม่เหมาะสมของโม่จู๋ที่ั้แ่หลังจากยกน้ำชาเสร็จก็มายืนอยู่ด้านหลังของตนเองโม่เสวี่ยถงปรายตามองโม่จู๋เงียบๆ ไม่มีความคิดเรียกนางกลับมา
อวี้ซื่อรับน้ำชามาดื่มคำหนึ่งก่อนวางลงด้านข้างจากนั้นก็ดึงมือของโม่เสวี่ยถงมากุมไว้แล้วตบหลังมือของนางอย่างนุ่มนวลพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่น “ในเมื่อเ้าไม่ยินยอมป้าสะใภ้ย่อมไม่อาจจัดการแทนได้ ดูเอาเถิดไม่เจอกันแค่สองวันยังดูอ่อนแอถึงเพียงนี้ อีกประเดี๋ยวป้าสะใภ้จะให้คนส่งโสมมนุษย์บำรุงร่างกายมาให้เป็สาวเป็นางจะละเลยสุขภาพของตนได้อย่างไร”
โสมมนุษย์หรือ? โม่เสวี่ยถงก้มหน้าลงแพขนตายาวบดบังความหนาวเหน็บอันน่าสะพรึงภายใต้ก้นบึ้งของดวงตาไว้
ชาติภพก่อนโสมมนุษย์ที่อวี้ซื่อส่งมาให้เป็เพียงของเหลือเดนที่ขึ้นราแล้วสวี่มามาเห็นว่าใช้การไม่ได้จึงนำโสมมนุษย์ร้อยปีที่เตรียมเผื่อไว้ใช้ในยามจำเป็ออกมาแต่ไม่รู้ว่าอวี้ซื่อทราบเื่นี้เข้าได้อย่างไรด้วยความละโมบอยากได้โสมมนุษย์ต้นนี้ นางจึงแกล้งป่วยและบอกว่า้าโสมอย่างดีมาบำรุงร่างกายพวกนางจึงจำเป็ต้องส่งโสมมนุษย์ที่ดีที่สุดต้นนั้นไปให้
อวี้ซื่อไม่เพียงแต่ได้หน้าเท่านั้น แต่ยังฮุบโสมมนุษย์ของนางไว้เป็ของตนเองได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์ในคราวเดียวกัน
“ขอบพระคุณในความหวังดีของท่านป้าสะใภ้เ้าค่ะเพียงแต่ถงเอ๋อร์วาสนาตื้นเขินนัก จะใช้ของดีๆ แบบนั้นได้ที่ไหนกันผู้ที่สามารถกินของต่ออายุให้ยืนยาวเช่นนั้นได้ คงมีแต่ผู้มีบุญหนักเท่านั้นหากท่านป้าสะใภ้มีความปรารถนาดีก็ช่วยส่งโสมมนุษย์ไปให้ท่านยายแทนถงเอ๋อร์ด้วยเถิดหากท่านยายมีสุขภาพดี ถงเอ๋อร์ย่อมมีความสุข เมื่อมีความสุขสุขภาพก็ย่อมดีขึ้นมาเองได้ ไม่กล้าให้เกิดเื่ที่นี่หรอกเ้าค่ะ” โม่เสวี่ยถงดึงมือกลับมาอย่างแเี ขยำผ้าเช็ดหน้าในมือของตนเองกล่าวด้วยรอยยิ้มเอียงอายไร้เดียงสาปราศจากเล่ห์เหลี่ยมมารยา สีหน้าอมทุกข์เผยแววหวาดกลัวแค่มองก็รู้ว่าเป็เด็กหัวอ่อนขี้ขลาดตาขาว
อวี้ซื่อระบายลมหายใจอย่างโล่งอก ดวงตาเผยรอยยิ้มลำพองคิดว่าตนเองคงหวาดระแวงมากเกินไปแค่เด็กสาวกำพร้าถูกทอดทิ้งคนหนึ่งจะมีปัญญาพลิกคลื่นลมอย่างไรได้
“คุณหนูอย่าได้กล่าวเช่นนี้ นายหญิงก็แสนดีกับคุณหนู คำพูดเช่นนี้จะทำให้นายหญิงเสียใจนะเ้าคะไม่ว่าอย่างไรคุณหนูก็เป็ถึงหลานสาวของจวนฝู่กั๋วกง แล้วจะเป็ผู้มีวาสนาตื้นเขินได้อย่างไรใครหน้าไหนจะกล้ามาดูิ่คุณหนูได้ หากเกิดเื่ที่นี่จริงๆน่ากลัวว่านายหญิงก็คงถูกตำหนิไปด้วย” เมื่อเห็นสีหน้าลำพองใจของอวี้ซื่อสวี่มามาก็ทนระงับโทสะไม่ไหว แสร้งเข้ามากล่าวปลอบใจแต่แท้ที่จริงจงใจยกจวนฝู่กั๋วกงมาทิ่มแทงอวี้ซื่อ หลังจากได้ยินคำพูดนั้นหัวใจของอวี้ซื่อก็เต้นรัวขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุนางรู้สึกได้ถึงเจตนาที่สวี่มามาใช้จวนฝู่กั๋วกงขึ้นมาข่มขู่ตนเอง
หรือว่าพวกนางจะพบอะไรเข้าแล้วจริงๆ
เพื่อไม่ให้เผยพิรุธ อวี้ซื่อจึงยิ่งเสแสร้งแสดงความอบอุ่นอ่อนโยนปั้นหน้ายิ้มสนิทสนมกับโม่เสวี่ยถงราวกับรักใคร่เสียเหลือเกิน “ถงเอ๋อร์จะเป็ผู้มีวาสนาตื้นเขินได้อย่างไร เ้าจะดูถูกตนเองเกินไปไม่ได้อยากกินอะไรก็ให้คนรับใช้ดูแล หากมีสิ่งใดไม่พอใจขอเพียงเอ่ยมาป้าสะใภ้คนนี้ย่อมไม่ปล่อยให้หลานสาวคนดีได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจแน่นอน”
หลานสาวคนดี? โม่เสวี่ยถงยิ้มเยาะในใจ ทว่ารอยยิ้มกลับยิ่งหวานหยดย้อยใบหน้าเล็กจ้อยค่อยๆ เงยขึ้นมาอย่างเชื่องช้า เอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ท่านป้าสะใภ้เ้าขา... หากมีสิ่งใดไม่พอใจก็บอกได้จริงๆ หรือเ้าคะ”โม่เสวี่ยถงขบริมฝีปากแน่น สีหน้าลำบากใจยิ่ง
“ถงเอ๋อร์ มีคนรังแกเ้าใช่หรือไม่ บอกมาเถิดเดี๋ยวป้าสะใภ้จะช่วยจัดการให้เอง” อวี้ซื่อให้คำรับรองอีกครั้ง
“โม่จู๋ คุกเข่าลง” พอได้ยินอวี้ซื่อกล่าวเช่นนี้โม่เสวี่ยถงก็หยัดหลังตรงขึ้นมาทันทีชี้ไปที่โม่จู๋ซึ่งอยู่ด้านข้างแล้วแผดเสียงดุ “ท่านป้าสะใภ้พาโม่จู๋ไปเถิดเ้าค่ะถงเอ๋อร์ไม่อาจรับการปรนนิบัติจากนางได้”
โม่จู๋ใแทบะโ คิดไม่ถึงว่าอยู่ดีๆ จะถูกโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวแต่ถึงกระนั้นนางก็ยึดอวี้ซื่อซึ่งอยู่ด้านข้างเป็ที่พึ่ง ไม่ยอมคุกเข่าซ้ำยังเชิดหน้าชูคอไม่ยอมรับความผิด “เหตุใดคุณหนูต้องให้บ่าวคุกเข่าด้วยเ้าคะทั้งยังพูดว่าไม่้าให้บ่าวรับใช้อีก คุณหนูตกน้ำเกี่ยวข้องอันใดกับบ่าวไฉนจึงต้องลำบากเอาสาวใช้ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาเป็เครื่องระบายอารมณ์ด้วยเล่าหรือเห็นบ่าวเป็เพียงคนรับใช้ จะกระทำย่ำยีอย่างไรก็ได้”
พูดจบก็ปิดหน้าร้องไห้โฮ โม่เสวี่ยถงยิ้มหยันในใจ กวาดตามองคนรอบๆ ห้องเบื้องหน้าสายตาเห็นโม่จู๋กำลังร้องห่มร้องไห้ นอกจากสวี่มามาที่ปกป้องนางสุดชีวิตแล้วคนอื่นๆ ในที่นี้ไม่มีใครกล้าออกหน้าแม้แต่คนเดียว
“หรือว่าคนทรยศที่วางแผนทำร้ายนายเช่นเ้า ไม่สมควรถูกส่งออกไป...” โม่เสวี่ยถงยังกล่าวไม่ทันจบ ก็ไอรุนแรงจนต้องเอามือกุมหน้าอกราวกับจะหน้ามืดเป็ลม ภายในห้องจึงเกิดโกลาหล ไม่มีใครแยแสโม่จู๋สักคนมีเพียงอวี้ซื่อที่ถลึงตาใส่อย่างรุนแรง โม่จู๋จึงได้สติถลาเข้าไปคุกเขาต่อหน้าโม่เสวี่ยถงอย่างร้อนตัวท่านหมอที่เฝ้ารออยู่ปราดเข้ามาตรวจชีพจรให้ หลังชุลมุนกันไปยกใหญ่เหตุการณ์ก็ค่อยๆ สงบลง เพียงแต่สีหน้าของโม่เสวี่ยถงขาวซีดยิ่งกว่าเดิมคล้ายคนที่ลมหายใจเข้าน้อยแต่ออกมาก ดูร่างกายอ่อนแอสุดประมาณ
หลังจากท่านหมอออกไปแล้วโม่เสวี่ยถงก็รับถ้วยชาลายครามจากสวี่มามามาดื่มอึกหนึ่งแล้วส่งคืนให้หลังจากนั้นก็พุ่งถลาเข้าหาอวี้ซื่อ กล่าวพลางร้องไห้ฟูมฟายอย่างทรมานใจ “หลานทำให้ท่านป้าสะใภ้ต้องเป็ห่วงแล้ว ั้แ่ตกน้ำมาร่างกายเ้ากรรมก็ไม่แข็งแรงเอาเสียเลยจริงๆ”
โม่เสวี่ยถงระบายลมหายใจออกมาก่อนจะเลื่อนสายตาไปทางโม่จู๋ที่คุกเข่าเงียบๆ อยู่ที่พื้นไม่กล้าเปล่งวาจาออกมาอีก แต่ไม่รู้ว่าจู่ๆ โม่เสวี่ยถงเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ฉวยถ้วยลายครามจากมือของสวี่มามาขว้างไปที่โม่จู๋เนื่องจากร่างกายยังอ่อนแรงอยู่ถ้วยใบนั้นจึงตกลงพื้นแตกละเอียดก่อนจะถึงหน้าโม่จู๋เพียงสองสามก้าว
เสียงของตกแตกทำให้ทุกคนสะดุ้งเฮือก “ท่านป้าสะใภ้โม่จู๋คิดคดทำร้ายเ้านายจริงๆ ถงเอ๋อร์ตกน้ำก็เพราะถูกนางผลักลงไปหากท่านป้าสะใภ้ไม่เชื่อก็ไปถามพี่ชายเซวียนดูก็ได้ ถงเอ๋อร์ไม่รู้ว่าตนเองเคยไปล่วงเกินสาวใช้ผู้นี้ั้แ่เมื่อใดนางจึง... คิดทำร้ายถงเอ๋อร์ถึงตาย”
กล่าวจบก็อดกลั้นไม่ไหวไอหนักขึ้นมาอีกรอบ โม่เสวี่ยถงเชื่อหมดใจว่าเพียงแค่เอ่ยวาจาแบบนี้ พี่ชายเซวียนจะต้องเข้าข้างนางแน่นอนเพราะเมื่อชาติภพก่อนพี่ชายเซวียนก็เคยพูดกับตนเองถึงข้อสงสัยประการนี้
เห็นโม่เสวี่ยถงไออย่างรุนแรงร้อนถึงอวี้ซื่อที่อยู่ด้านข้างต้องรีบช่วยตบหลังให้เบาๆ เพื่อให้หายใจสะดวกขึ้นพลางถลึงตาเกรี้ยวกราดใส่โม่จู๋ที่ใจนสติหลุดลอยไปแล้ว “นังไพร่สถุลชั้นต่ำถึงกับกล้าวางแผนชั่วทำร้ายเ้านาย เด็กๆ มาลากนางไปโบยให้หนักสี่สิบไม้”
อวี้ซื่อถูกโม่เสวี่ยถงบังคับอย่างจำใจโม่เสวี่ยถงอารมณ์เดือดพล่านถึงเพียงนี้ซ้ำยังชี้ชัดว่าฉินอวี้เซวียนเห็นการกระทำของโม่จู๋ด้วย เมื่อความจริงวางแผ่อยู่ตรงหน้าแล้วอวี้ซื่อจะกล้าปกป้องโม่จู๋ได้อย่างไร เื่นี้หากจัดการไม่เหมาะสม เกรงว่าเคราะห์ร้ายอาจลามมาถึงตัวแต่ลำพังแค่สาวใช้ธรรมดาคนหนึ่งจะหาญกล้าวางแผนทำร้ายเ้านายได้เชียวหรือ
โม่จู๋เห็นโม่เสวี่ยถงไอหนักราวกับจะขาดใจกอปรกับเห็นสายตาอำมหิตของอวี้ซื่อที่พุ่งเข้ามา ถึงตระหนักได้ว่าสถานการณ์พลิกผันเสียแล้วด้วยอารามร้อนใจจึงพุ่งเข้าหาอวี้ซื่อร้องไห้เสียงดังลั่นพลางโขกศีรษะกับพื้น
“อุดปากนางไว้แล้วลากออกไป” อวี้ซื่อออกคำสั่งเสียงเหี้ยมเกรียมนางตัดสินใจฉับพลัน เมื่อถูกฉินอวี้เซวียนเห็นเข้าแล้ววันนี้นางก็ไม่อาจปล่อยให้ตัวชักนำภัยพิบัติรอดชีวิตไปได้โม่เสวี่ยถงซึ่งนั่งพิงหมอนปักลายอยู่โน้มตัวมาด้านหน้าลูบหน้าอกที่เจ็บแปลบจากการไอเหลือบมองโม่จู๋ถูกลากตัวออกไปราวกับสุนัขตาย เบื้องลึกในดวงตาไม่มีความอ่อนโยนแม้เพียงส่วนเสี้ยวนางมาเกิดใหม่ในโลกใบนี้ เืต้องชดใช้ด้วยเืเท่านั้นกลิ่นคาวโลหิตคล้ายพุ่งทะลักอยู่ในลำคอ นางรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปในชาติภพก่อนวันที่แสงสว่างแห่งเปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นฟ้า โลหิตกลบหน้าในวันนั้น...
โม่จู๋ทนรับพลองได้เพียงสามสิบไม้ก็สิ้นใจ อวี้ซื่อให้คนลากนางออกไปแล้วปลอบประโลมโม่เสวี่ยถงอีกสองสามประโยค เมื่อเห็นสีหน้าของนางอ่อนเพลีย แต่สายตาที่มองตนเองเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตันก็ค่อยรู้สึกเบาใจพาคนรับใช้กลับไปยังเรือนของตนเอง ก่อนจะไปยังกำชับสวี่มามาว่า หากโม่เสวี่ยถง้าสิ่งใดก็ให้ไปบอกนาง
เมื่อคนของอวี้ซื่อจากไปแล้ว โม่เสวี่ยถงก็ค่อยๆเปิดเปลือกตาที่อ่อนแรงขึ้นอีกครั้ง ตะกายลุกขึ้นมานั่ง
“ช่วยประคองข้าลุกขึ้นที ตอนนี้ข้าอยากจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง” โม่เสวี่ยถงกล่าวพลางเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเล็กจ้อยซีดเซียวไม่มีสีเืแม้แต่น้อย
เมืองอวิ๋นเฉิงอยู่ในสถานที่ห่างไกล ปรกติแล้วหากไม่มีธุระสำคัญรถม้าส่งสารที่จุดพักม้าห้าวันจะออกเดินทางครั้งหนึ่ง วันนี้เป็วันที่รถออกพอดีหากไปไม่ทันนางจะต้องรออีกห้าวัน แต่คนที่ฟางอี๋เหนียงส่งมาก็ใกล้จะออกเดินทางแล้วจะให้รออีกห้าวัน... นางรอไม่ได้
ต้องเร่งหาวิธีกลับเมืองหลวงให้เร็วที่สุด
462
