Decoy Protagonist

ตอนที่สี่สิบเก้า ผู้คนที่หลอกตนเอง

ไม่นึกไม่ฝันว่าผมที่ต้องการจะเดินสาย“พลังมืด”ในการแอบๆทำงานต่างๆกลับมาต้องเดินสาย Warlordขุนสงครามแทน

แต่ทำไงได้ล่ะ

ตามแผนการของผมคือการปรับตัวให้พลังพิเศษเติบโตไปตามสถานการณ์ที่เราได้พบเจอเพราะนั่นคือหนทางที่ทำให้พลังพิเศษของเราเติบโตได้เร็วที่สุดเมื่อแก้ปัญหาที่ผู้ใช้พลังนั้นพบเจอกับตนเองมากกว่าที่เราต้องการ

พลังพิเศษนั้นคือสิ่งที่เรา need  จำเป็นมากกว่าสิ่งที่เราwant ต้องการ หากเรามองมันอย่างพิจารณาแล้ว

เฮ้อ                                                       

ผมถอนหายใจร่างจริงของผมนอนหนุนตักเซย์อบู่บนสวนหย่อมบนตึกระฟ้า

ที่ตอนนี้กลายเป็นราวกับป่าไม้ในตำนานที่เต็มไปด้วยดอกไม้มีกลิ่นหอมและผลไม้พลังพิเศษที่เกิดมาจากการกินศพของซอมบี้ประมาณหนึ่งพันคน

ผมยังวางผลไม้ไว้ข้างร่างของผมอีกหลายผลและค่อยๆทานไปอย่างไม่คิดอะไรมาก

การสร้างความสามารถใหม่เพื่อแก้ปัญหาที่ตนเองพบเจอ

นั้นคือสิ่งที่เหมาะกับความสามารถของผมThe Fabricator มากกว่าการใช้ไหวพริบในการใช้ความสามารถเดิมที่มีอยู่ให้หลากหลายกว่าเดิม

เส้นทางการฝึกของผมนั้นราวกับพระเอกโชวเน็น

ที่ฝึกแบบเดียวกับคนอื่นไม่เป็น

เซย์ยังใช้มือลูบเส้นผมของผมอย่างอ่อนโยน

ท่ามกลางโลกที่ล่มสลาย

ขอเพียงมีพลังมากพอเราก็สามารถสร้างเศษชิ้นส่วนของสวรรค์ให้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเราได้

แต่ก็นั่นล่ะ

เพราะมีคนอื่นอยู่นั้นมันไม่สะดวกเลย

พลังการล้างสมองถึงเป็นสิ่งที่น่ากลัว

“สงสารคนในโลกนี้ว่าไหมเซย์?”

ผมกล่าวอย่างคนหน้าไหว้หลังหลอกที่ขายคนทั้งโลกให้แอสทรัลบีอิ้งแล้วยังมีหน้ามาสงสารพวกเขาที่ได้รับผลร้ายจากแอสทรัลบีอิ้ง

หากไม่มีแอสทรัลบีอิ้ง

โลกคงไม่ใช่ยูโทเปีย มีฆาตกรรมมีความโลภ มีสงคราม

แต่คงไม่ต้องถึงขั้นมากังวลกับซอมบี้สัตว์ประหลาดหรือพลังอำนาจต่างมิติอย่างที่ต้องเป็นอยู่อย่างนี้

มันคือสถานการณ์ที่แย่อยู่แล้วและเราก็ทำให้มันแย่ลงกว่าเดิมโดยการเพิ่มพลังพิเศษเข้าไปอีกขั้นหนึ่ง

ร่างที่ผมแยกออกไปเป็นร่างเสมือนก็สามารถมองและสัมผัสสิ่งต่างๆและส่งเรื่องราวมาหาผมได้เช่นกัน

ผมก็อปปี้ความสามารถพิเศษนี้มาจากปีศาจในเกมส์ที่ต้องควบคุมนรกทั้งเก้าชั้นเลยต้องแยกตนเองเป็นสิบร่างตลอดเวลาเพื่อคุมนรกทั้งเก้าชั้นและอีกร่างหนึ่งมีไว้เพื่อไปทำภารกิจบนโลกมนุษย์

และแน่นอนแยกเงาพันร่างของนารุโตะ

มีคนที่มีความสามารถแบบผมเหมือนกันที่สามารถแยกร่างได้

แต่ทุกครั้งที่แยกร่างสติปัญญาของแต่ละร่างจะน้อยลงเรื่อยๆ

และร่างที่ถูกฆ่าไปบางร่างจะทำให้สติปัญญาของเขาน้อยลงไปหรือความทรงจำบางอย่างเริ่มหายไปเช่นกัน

ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีพลังที่เป็นมิตรต่อผู้ใช้อย่างผม

“อื้มน่าสงสารมาก”

เซย์ผู้เป็นโปรแกรมควบคุมแอสทรัลบีอิ้งในร่างมนุษย์กล่าวเห็นด้วยกับผม

เฮ้อ ผมคว้าแอปเปิ้ลอีกลูกหนึ่งมาทาน

คนเราบางครั้งมันก็ต้องหลอกตนเองอย่างนี้ล่ะนะ

อีกร่างหนึ่งของผมที่คุยกับพวกเธอนั้นก็ยกมือขึ้นแล้วต้นไม้ที่ให้น้ำก็ออกกิ่งก้านที่มีเนื้อและผลไม้ต่างๆงอกออกมาจากต้น

“เก็บอาหารพวกนี้ไว้กินได้”

ผมบอกแบบเซ็งๆที่ต้องอาศัยร่างซอมบี้อีกร้อยร่างเพื่อสร้างความสามารถนี้

แต่อย่างว่าล่ะ

คนที่ไม่รู้ว่าไส้กรอกหรือสเต็กทำมาได้อย่างไรจะมีความสุขต่อการกินอาหารมากกว่าคนที่รู้