เป็ไปตามคาดที่ป่าหลังเรือนแห่งนี้อุดมสมบูรณ์มาก...
หลันหลันอุตส่าห์ดีใจ นางจะเก็บเห็ดโคนได้มากมาย ยังขุดหน่อไม้ได้อีกสองหัว นางคิดว่าต่อไปหากตัดไม้ไผ่พวกนี้ไปทำรั้วหลังบ้านแล้วขุดหลุม ใส่ไม้แหลมไว้ก้นหลุมกันสัตว์ร้ายคงดีไม่น้อย นอกจากนี้นางยังเจอเห็ดหอม เห็ดหลินจือ สมุนไพรพวกนี้ขึ้นตามธรรมชาติ ทั้งยังดอกใหญ่ มีความสมบูรณ์ เอาไปขายแลกเงินได้ แถมนางยังเก็บลูกพลับ ลูกท้อป่าได้อีกด้วย
หลันหลันเบิกบานใจยิ่งนัก ในมือมีอาหารแล้วย่อมไม่อดตาย คนเราทำอะไรตอนอิ่มท้องจะดีที่สุด เมื่อกลับไปเรือนนางจะทำอาหารกินให้อิ่ม แล้วค่อยจัดการเื่อื่น ๆ
หลันหลันรู้ว่ายุคสมัยนี้มีน้ำตาล เอามาดองมาเชื่อมได้ เสียแต่ราคาแพง แต่เอาเถอะ ต้องมีวันที่นางซื้อน้ำตาลเ่าั้ได้อย่างแน่นอน ตอนนี้เสียดายที่ร่างกายนางยังไม่แข็งแรงนัก อันที่จริงนางอยากจะเอาทุกอย่างที่เห็นนี้ลงเขาไปให้หมดเลย
ทว่าร่างกายน้อย ๆ นี้ไม่อำนวยเอาซะเลย ตะกร้าก็ใบเล็กเกินไป ใส่ของที่อยากได้ไม่หมด หลันหลันเก็บเห็ดที่มีสรรพคุณทางยาอีกสองสามอย่าง เผื่อเอาไว้ใช้ต้มบำรุงคุณชายใหญ่
นางขึ้นมานานพอสมควรแล้ว ห้องครัวและปลาสด ๆ เ่าั้กำลังรอนางอยู่ เห็นทีต้องรีบกลับแล้ว ระหว่างทางที่จะกลับลงจากเขา ขณะที่ในหัวหลันหลันกำลังวางแผนว่าจะขึ้นเขามาอีกครั้งเมื่อไหร่นั้น เท้าเล็ก ๆ ของนางก็สะดุดร่าง ๆ หนึ่ง จนตัวนางล้มหน้าคะมำไปข้างหน้า ดีที่ใช้มือยันพื้นเอาไว้ทัน เลยไม่เจ็บมากนัก เสียแต่วันข้าวของบางส่วนที่ในตะกร้าด้านหลัง ตกลงมาระเนระนาดไปหมด
“อู้ย...” นางสูดปากในขณะที่ปัดมือไปมา พอหันไปมองให้ชัด หลันหลันก็ใจนร้องไม่ออก
เพราะที่นางสะดุดล้มเมื่อสักครู่ ไม่ใช่รากไม้ แต่เป็บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ เนื้อตัวก็เปียกโชกไปด้วยเื แถมยังนอนหมดสติอยู่ด้วย
หลันหลันไม่รู้จะทำยังไง หยิบกิ่งไม้ ค่อย ๆ จิ้มไปที่ร่างนั้น
“ท่าน...ท่าน...ตายหรือยังเนี่ย” นางจิ้ม ๆ เรียก ๆ จนได้ยินเสียงครางด้วยความเ็ปจากร่างนั้น
“อา ยังไม่ตาย อย่างนี้ก็แย่ล่ะสิ” หลันหลันถอนหายใจหนัก
หากเป็ศพนางจะทิ้งเอาไว้ที่นี่ แล้วทำเป็ไม่เคยเกิดเื่อะไรขึ้นมาก็คงได้ ยังไงเสียยุคสมัยนี้ ผู้คนฆ่าฟัน หรือตายอยู่บนเขาแบบนี้ของไม่แปลกอะไร ร่างก็อาจจะกลายเป็เหยื่อของสัตว์ป่าก็ได้
พูดถึงสัตว์ป่าหลันหลันก็นึกหวาดกลัวขึ้นมา เมื่อครู่นางเพลินไปหน่อยไม่ทันได้คิดถึงอันตราย หลันหลันหันไปมองร่างที่นอนกึ่งหงาย กึ่งตะแคงแล้วกลั้นใจเดินลงเขา แต่ก้าวได้เพียงสองก้าวเท่านั้น ก็ได้ยินเสียงเรียก
“เ้า...”
หลันหลันชะงัก...กลั้นใจ แล้วหลับหูหลับตาเดินต่อไปอีก
“เ้า...” เสียงนั้นดังอีกครั้ง คราวนี้มีเสียงครางอย่างเ็ปดังขึ้นอีก
หลันหลันอยากจะหลั่งน้ำตา นางเพิ่งอายุสิบสองปีเท่านั้นนะ จะต้องช่วยเ้าคนตัวโตนั่นจริง ๆ น่ะเหรอ ตอนนี้ตัวเองยังจะเอาชีวิตไม่รอดเลย
“์ไม่เคยสร้างโจทย์ที่ง่ายให้ข้าเลย” นางะโลั่น ก่อนเดินกลับไปยังชายที่าเ็
“ก็ได้ ๆ ข้าตายมาแล้วรอบนึง จะตายอีกรอบคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร” หลันหลันบ่นออกมาอย่างอารมณ์เสีย
เมื่อเข้าไปใกล้นางพบว่าชายร่างใหญ่ไม่ได้หมดสติไปเสียทีเดียว เขาเหมือนสะลึมสะลืออยู่มากกว่า ตอนนี้น่าจะรับรู้บ้างไม่รับรู้บ้าง น่าจะเพราะาเ็หนัก ตอนนี้คงได้แต่ทำเพียงยื้อชีวิตไว้ก่อน ฉับพลันเธอนึกถึงลุงหยวนขึ้นมาจับใจ
“เฮ้อ ข้าหวังว่าแถวนี้จะไม่มีศัตรูของท่านหรอกนะ” นางว่าในขณะที่สำรวจาแในร่างกายสูงใหญ่นั่น
หลันหลันพบว่าตามร่างกายของเขามีาแถูกฟันหลายแห่ง แต่เหมือนจะเป็เพียงแค่ตื้น ๆ เท่านั้น เพราะหลายแห่งเืก็หยุดไหลไปแล้ว ที่น่าจะเป็ปัญหาและทำให้เขามีสภาพเช่นนี้ ก็คงเป็าแที่หลังที่เป็รอยโดนฟันขนาดใหญ่ นางดันร่างของเขาให้นอนคว่ำหน้า อีกฝ่ายเหมือนจะขัดขืนอยู่เล็กน้อย
“ข้ากำลังช่วยท่านอยู่ ช่วยร่วมมือหน่อยได้ไหม ถ้าอยากตายก็บอกมา ข้าจะได้ทิ้งท่านไว้ตรงนี้” นางว่าในขณะที่ยกมือปาดเหงื่อไปด้วย
ร่างกายที่หนักอึ้งของเขา ทำให้หลันหลันสบถก่นด่าโชคชะตาอยู่นาน แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่ขัดขืน มันก็ทำให้ง่ายขึ้นบ้าง
หลันหลันพลิกร่างให้เขานอนคว่ำอย่างยากลำบากได้แล้ว นางใช้มีดกรีดเสื้อที่เลอะเืซึ่งเริ่มจะแห้งกรัง ก่อนจะใช้น้ำในกระบอกไม้ไผ่สองอัน ซึ่งก่อนหน้านี้นางเจอก่อไผ่ใหญ่ตรงทางขึ้นเขา แล้วทำมันขึ้นมา น้ำช่วยชะล้างสิ่งสกปรก ออกไป พบาแที่เืยังซึมอยู่
“ทำไมข้าถึงไม่เรียนหมอนะ” หลันหลันบ่นพึมพำ
นางเคยอ่านนิยายหลายเื่ ประเภทที่ตัวเอกย้อนเวลา แล้วใช้ความเก่งกาจที่ได้มาจากโลกปัจจุบัน สร้างเนื้อสร้างตัว เกิดเป็ยอดหญิง ยอดคุณชาย แต่นางดันไม่มีความสามารถประเภทนั้น
เฮ้อ...ชีวิตแร้นแค้นเช่นนี้ จะทำอะไรได้ หาของกินยังต้องเจอคนใกล้ตาย
“นี่ท่าน ด้านหลังท่านเป็แผลใหญ่มาก ข้าเป็เพียงเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ตอนนี้ข้าช่วยท่านไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวข้าจะลงเขาไปตามคนมาช่วยละกัน”
หลันหลันพูดจบก็คว้าตะกร้าสานข้างตัวจะสะพาย แต่มือใหญ่ของคนเจ็บก็คว้าหมับเข้ามาก่อน นางได้ยินเสียงเขาพึมพำ จึงแนบหูเข้าไปใกล้
“ข้า...มี...ยา” เสียงเบามาก แต่นางก็เข้าใจ
“ยาอยู่ตรงไหน... อ้าว เดี๋ยวก่อนสิ อย่าเพิ่งสลบ”
หลันหลันมองร่างกายที่สูงใหญ่นั่น และเข้าใจว่าอีกไม่นานท้องฟ้าก็กำลังจะมืดลง นางกลอกตาเซ็งจัด ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เร่งรีบค้นตามตัวเขา จนกระทั่งเจอขวดยา นางเปิดฝาแล้วโรยไปบนาแ เืแทบจะหยุดไหลโดยทันที
“โอ้” หลันหลันทึ่งมองขวดยาในมือ มันเป็กระเบื้องเคลือบ ดูท่าทางคนที่นางช่วยไว้จะมีที่มาน่าสนใจเลยทีเดียว
ในเมื่อผู้ที่าเ็สลบไปแล้ว นางควรปล่อยให้เขาพักผ่อนไปก่อน จะลากลงเขาตามลำพังคงไม่มีทาง หลันหลันรีบวิ่งไปลากกิ่งไม้ ใบไม้ที่ร่วงหล่นมาสุม ๆ ทั่วร่างเขาป้องกันลม และพรางกายจากสัตว์ร้าย ยังไม่ลืมเก็บก้อนหินมาวางเป็วงกลมแล้วก่อไฟเอาไว้ด้วย ตบท้ายนางวางกระบอกไม้ไผ่ที่เหลือน้ำอยู่เล็กน้อยไว้ข้างๆ เขา
พอดูผลงานตนเองแล้ว ก็คิดว่า...ข้าช่างเป็คนดีเสียจริง
“เอาล่ะ ข้าทำอย่างสุดความสามารถแล้ว จะรอดหรือไม่ก็เป็วาสนาของท่านเอง”
หลันหลันสะพายตะกร้าขึ้นมา เดินไปสองก้าวแล้วชักไม่ค่อยไว้ใจวางใจเท่าไหร่ จึงหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาเสียบเห็ดหลายชิ้นแล้วปักไว้รอบ ๆ กองไฟ
นางคิดเองเออเองว่าหากเขาฟื้นขึ้นมา คงหิวมีของกิน มีน้ำ คงทำให้มีแรงขึ้น หลันหลันพยักหน้าหงึกหงักอย่างพอใจตัวเองอีกครั้ง
“ข้านี่ฉลาดจริงๆ” ว่าแล้วหัวใจก็ช่างเบิกบาน นางสะพายตะกร้าสานแล้วเร่งรีบลงเขาไปอย่างรวดเร็ว
พรุ่งนี้นางจะกลับมาดูเขาอีกครั้ง ตอนนี้ต้องไปทำอาหารก่อน
ของอร่อยจ๋า ข้ามาแล้ว ~
676
