“เดี๋ยวสิคะคุณแล้วคุณเป็ใครคะ คุณ..คุณ..”
เจ๊ซูซี่พยายามส่งเสียงเรียกคนที่อยู่ปลายสายขอข้อมูลแต่ไม่เป็ผล เพราะสายถูกตัดไปแล้ว
“อะไรกันเจ๊คุณไหนกันคะ” ลักษณ์นาราเอ่ยถามซุปเปอร์ไวเซอร์สาวเกินสาว เมื่อได้ยินว่าเรียกใครอยู่
“เจ๊ต้องเป็ฝ่ายถามแกไหมไอ้น้ำแกเที่ยวเอาเบอร์เจ๊ไปแจกใครไว้อีกแล้วเนี่ย เขาโทรมาขอสายแกเลยจ้ะ”
“แฮ่ ๆ ก็หลายคนอยู่เหมือนกันนะเจ๊” ลูกน้องสาวหัวเราะเสียงอ่อยอย่างยอมจำนนรับสารภาพแต่โดยดี
“นั่นไง! คราวหลังจะเอาไปแจกหนุ่มที่ไหน ก็ช่วยคัดคนที่คุยกันรู้เื่หน่อยสินี่ยังคุยไม่รู้เื่ ก็วางสายไปแล้ว เจ๊ยังไม่ทันอ่อยเลย”
“ได้ค่ะเจ๊เดี๋ยวต่อไปน้ำจะคัดให้เลยค่ะ ฮ่าฮ่า”
“ดี...ไปๆ เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนจะเลิกงาน ไปปิดยอดงาม ๆ ให้เจ๊กันหน่อยไป”
“ได้ค่ะเจ๊...เดี๋ยวเราจัดให้”เป็รัชนกที่ตอบกลับหัวหน้างานของตน ก่อนจะลากเพื่อนสาวให้ออกไปด้วยกัน โดยไม่ลืมที่หยิบเบียร์ออกไปเพิ่มอีก
รัชนกและลักษณ์นารากลับมาที่โต๊ะเดิมซึ่งบัดนี้มีสามหนุ่มหล่อคนละแบบและธิดารัตน์นั่งอยู่
“กลับมาแล้วค่ะ”รัชนกส่งเสียงใส ในขณะที่เดินนำเอาเบียร์มาวางไว้ที่ชั้นวางเครื่องดื่มก่อนจะหันกลับไปถามธนพล “พี่คิดเกมออกหรือยังคะ เราจะเล่นเกมอะไรกันดี”
“ฉันว่าเราเล่นเกมทายปัญหากันดีกว่าพวกพี่จะผลัดกันทายให้พวกน้องตอบ ใครตอบผิดดื่มหมดแก้ว คนที่ตอบถูกสามข้อก่อนชนะ”
“แต่ว่ามันผิดกฎของพวกเราน่ะสิคะพี่”รัชนกแย้ง
“นิดหน่อยน่าเป็การดื่มเพื่อเอ็นเตอร์เทนลูกค้าไง พี่ว่าหัวหน้าพวกน้องไม่ว่าหรอกเพราะลูกค้าขอให้ดื่ม พวกน้องไม่ได้ดื่มเอง ถ้าว่านะ..เดี๋ยวพี่ไปเคลียร์ให้”
ต้นน้ำเห็นท่าทีอิดออดของสาวๆ จึงตัดสินใจหยิบเงินสดออกมาวางไว้กลางโต๊ะ
“นี่เลยครับ..เงินรางวัลถ้าพวกน้องเล่น ก็ได้ลุ้นเงินหมื่นนะเอาไปเลยหนึ่งหมื่นบาทเป็เงินรางวัลสำหรับผู้ชนะ แค่ตอบคำถามถูกสามข้อแค่นั้นเองสนใจไหมครับ”
“โอเคค่ะพวกเราเล่น” ลักษณ์นาราตอบกลับหนักแน่น จนเพื่อนสาวอีกสองคนต้องหันมามองหน้าเธออย่าง้าถามว่าจะเล่นแน่เหรอ แต่เมื่อเห็นสายตามุ่งมั่นของเพื่อนแล้ว..เล่นเป็เล่นกัน
“ค่ะเล่นก็เล่น” รัชนกตอบด้วยอีกคน
“เอาค่ะหนูก็เล่น” ธิดารัตน์ก็ไหลตามน้ำไปด้วยอีกคน
“ดีครับและเผื่อว่าจะเป็ประโยชน์ พวกพี่จะอุทิศกายเป็ที่ปรึกษาให้ด้วย สาว ๆ เลือกได้เลยครับว่าอยากได้ใครเป็ที่ปรึกษา หนึ่งต่อหนึ่งนะ ครบคู่พอดี”
“นกเลือกพี่พลก็ได้ค่ะ”รัชนกเลือกธนพลที่นั่งอยู่ติดกับเธอ ธิดารัตน์ก็เช่นกัน
“งั้นหนูเลือกพี่วัชค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นน้องน้ำคนสวยก็ต้องคู่กับพี่แล้วนะครับ”ต้นน้ำหันมาพูดกับน้องน้ำของเขา
“ได้ค่ะ”
“โอเคครับถ้าอย่างนั้นเริ่มเลยนะ คำถามแรกคือ ถ้าตอนพี่อายุแปดขวบ น้องชายอายุครึ่งหนึ่งของพี่ถามว่าถ้าตอนนี้พี่อายุหกสิบ น้องพี่จะอายุเท่าไหร่?”
“สามสิบค่ะ”ธิดารัตน์ตอบกลับเสียงใสด้วยความรวดเร็วและมั่นใจ ต้นน้ำฟังคำตอบแล้วยิ้มกริ่ม ก่อนจะหันไปถามรัชนกเช่นกัน
“แล้วน้องนกละครับคิดว่าน้องชายพี่จะอายุเท่าไหร่?”
“ก็ต้องสามสิบสิคะ”
“ฮ่ะฮ่าฮ่า...”ในขณะที่สามหนุ่มยิ้มกริ่ม แต่ลักษณ์นาราหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้นก่อนจะบอกคำตอบที่ถูกต้องให้สองคนที่ถูกลวงด้วยคำถามของชายหนุ่ม “ไม่ใช่ น้องต้องอายุห้าสิบหกสิก็น้องอายุน้อยกว่าพี่สี่ปีไง ตอนนี้พี่อายุหกสิบ น้องก็ต้องห้าสิบหกสิแก”
“ถูกต้องนะคร๊าบบบบตอนนี้น้องน้ำคะแนนนำไปก่อนแล้วครับหนึ่งแต้ม” เป็ต้นน้ำที่ประกาศแต้มให้สาวคนเก่ง
“หูย..หักคะแนนที่ปรึกษาได้มั้ยคะเนี่ยทำไมไม่บอกกันเลย” ธิดารัตน์หันมาโวยใส่อนวัช ในฐานะที่เขาเป็ที่ปรึกษาของเธอ
“ฮ่ะฮ่าพี่ขอโทษ พี่บอกไม่ทันจริง ๆ” อนวัชหัวเราะร่า
ถึงจะโวยวายอย่างไรแต่กติกาก็เป็กติกา สองสาวที่ตอบผิดต้องดื่มเบียร์คนละหนึ่งแก้วคำถามต่อไปเปลี่ยนให้ธนพลเป็คนตั้งคำถามก่อนจะเป็อนวัชและวนกลับไปที่ต้นน้ำอีกครั้ง ซึ่งทั้งสามหนุ่มงัดคำถามมาเพื่อตั้งใจปราบสาวสวยกันทั้งสิ้นและในส่วนของที่ปรึกษานั้น พวกเขาก็ทำหน้าที่ได้อย่างเต็มที่ แต่เป็ในด้านที่ทำให้ไขว้เขวไปทางตอบผิดเป็หลัก
สามหนุ่มเพื่อนซี้มองตาก็รู้ใจต้นน้ำเสนอเกมนี้ขึ้นมา อีกสองคนก็รับรู้ถึงจุดประสงค์ทันที งานนี้สาว ๆไม่เมาไม่เลิกราแน่นอน และในที่สุดผลก็ออกมาตามที่ต้นน้ำตั้งใจ
“ไอ้น้ำฉันม่ายหวายแล้ว ยอมแพ้ว่ะ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”รัชนกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยานคางอย่างคนที่ไม่อาจสู้กับฤทธิ์ของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไหว
“อ้าว!น้องนกยอมแพ้แล้วเหรอครับ ไม่สู้ต่ออีกหน่อยเหรอ” ธนพลเอ่ยถามด้วยความเสียดาย
“ม่ายหวายแล้วค่าาา”
“หวานก็ม่ายหวายหวานไปด้วยค่ะพี่นก” ธิดารัตน์ลุกขึ้นตาม รัชนกไปด้วยอีกคน สองสาวเดินเซนิด ๆพากันไปห้องน้ำ
“เหลือน้องน้ำคนเดียวแล้วชนะอีกแค่ข้อเดียว ก็ได้หนึ่งหมื่นแล้วครับ สู้ ๆ นะ”อนวัชเอ่ยเชียร์สาวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่
ลักษณ์นารานั้นถึงแม้จะรู้ตัวว่าตัวเองก็จะไม่ไหวเหมือนกันแต่ว่าเงินหมื่นก็อยู่ตรงหน้าเธอแค่นี้ อีกนิดเดียวเธอก็จะได้เป็เ้าของมันแล้วหญิงสาวบอกตัวเองว่าต้องทำให้ได้ นั่นคือเงินที่จะต่อชีวิตให้กับแม่ของเธอได้
“ขอบคุณค่าสู้อยู่แล้ว ข้อนี้ละ น้ำตอบถูกแน่นอน คำถามมาเลยค่าาา”ลักษณ์นาราตอบกลับด้วยน้ำเสียงยานคางไม่แพ้กับเพื่อนทั้งสองคนของเธอมือไม้ยกขึ้นมาโบกไปมาทำท่าทางประกอบอีกด้วย
ต้นน้ำยกยิ้มมุมปากก่อนเอื้อนเอ่ยคำถามต่อไป
“โอเค ถ้างั้นเอาคำถามง่าย ๆ ละกันนะครับ คำถามมีอยู่ว่าั้แ่เลขศูนย์จนถึงห้าสิบ มีเลขสามอยู่กี่ตัว”
เจอคำถามที่ต้องคิดตัวเลขเข้าไปตอนนี้ลักษณ์นาราถึงกับต้องพยายามสะบัดศีรษะที่หนักจนตั้งตรงก็ยังลำบาก ไล่ความมึนให้ตัวเอง
“สิบสี่ตัวค่ะ”หญิงสาวเอ่ยตอบหลังจากที่นับนิ้วมือตัวเองอยู่หลายครั้งจนเริ่มตาลาย
“ผิดครับต้องเป็สิบห้าตัว เพราะสามสิบสาม มีสามอยู่สองตัวไง...หึหึ นี่ครับเบียร์ สู้ ๆครับน้องน้ำ หนึ่งหมื่นนี่ต้องเป็ของน้องแน่นอน พี่ว่าข้อต่อไปนี่ละ”
ต้นน้ำเฉลยแถมยังใช้เงินรางวัลมากระตุ้นสาวเชียร์เบียร์คนสวยให้ฮึดสู้อีก ในขณะที่มือก็จัดการรินเบียร์ใส่แก้วส่งให้หญิงสาวดื่มตามกฎลักษณ์นาราหยิบเบียร์มาดื่มจนหมดแก้ว แต่ไม่อาจฝืนร่างกายได้อีกต่อไปแก้วกระเบื้องใสหลุดออกจากมือเล็ก ๆ กลิ้งไปบนโต๊ะ ศีรษะที่หนักอึ้งไม่อาจจะตั้งตรงได้อีกหญิงสาวฟุบหน้านอนแนบกับแขนตนเองที่วางทาบไปบนโต๊ะต้นน้ำหันไปยักคิ้วให้เพื่อนทั้งสองคน บอกให้รับรู้ถึงชัยชนะของตนเอง ในขณะที่มือก็หยิบเงินหนึ่งหมื่นบาทเก็บใส่กระเป๋าตามเดิม
“ฮ่ะฮ่าขอบใจพวกแกนะเว้ยที่เลี้ยง ฉันต้องไปก่อน ไม่โกรธกันนะเพื่อน”
ต้นน้ำเอ่ยขึ้นในขณะที่ลุกขึ้นยื่นมือไปตบบ่าเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะหันกลับมาพูดกับหุ้นส่วนของตน
“ไอ้วัชเจอกันพรุ่งนี้บ่ายนะ่เช้าฉันว่าจะเข้าไปที่โรงแรมก่อน พี่ใหญ่ไปจีน ไอ้เล็กขึ้นเหนือฉันเลยต้องเข้าไปดูโรงแรมแทน”
“เออรับทราบครับผม”
ต้นน้ำพยุงสาวเชียร์เบียร์คนสวยที่บัดนี้เหลือสติอยู่เพียงน้อยนิดให้ลุกขึ้นและพาเดินออกมาจากร้าน ซึ่งโซนโต๊ะของเขานั้นอยู่ด้านนอก สามารถเดินตัดออกไปที่ลานจอดรถได้และเขาก็เลือกที่จะใช้ทางตัดนั้น โดยไม่เดินอ้อมออกไปด้านหน้าร้านให้เป็ที่สนใจของคนอื่น
“อืออออ....จาปายหนายกลับบ้านได้แล้วหราาา” เสียงจากคนเมาเอ่ยถาม เมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองถูกพาออกมาจากร้าน
“ใช่ครับกลับบ้านกันได้แล้ว เดี๋ยวพี่ไปส่งน้องน้ำเอง ขึ้นรถก่อนนะ”
ชายหนุ่มตอบกลับในขณะที่พยุงสาวร่างบางเดินมาเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้หญิงสาวขึ้นไปนั่งและเมื่อเธอขึ้นไปนั่ง ชายหนุ่มก็ปรับเบาะให้นอนได้สบาย ๆ ก่อนที่จะเดินผิวปากอารมณ์ดีกลับไปเปิดประตูรถอีกฝั่งนั่งประจำที่หลังพวงมาลัยและขับรถออกไป
“น้ำกำลังกลับแล้วนะแม่”
เสียงอู้อี้พึมพำดังออกมาจากปากของหญิงสาวเบาจนคนที่นั่งอยู่ด้วยกันก็ยังได้ยินไม่ถนัด
“น้องน้ำว่าอะไรนะครับ”
ต้นน้ำหันมาถามหญิงสาวก่อนจะกลับไปมองถนนเบื้องหน้าเช่นเดิม
“............”ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนที่ปิดเปลือกตาสนิท
955
