ตอนที่ 7 — “โลหิตอสุราและราชันย์ผู้ล่วงลับ”
หลี่อี้ิกัดฟันแน่นจนเืซึมไรฟัน นิ้วมือที่ชุ่มไปด้วยเืยังคงจิกเกร็งไปตามรอยแตกของหินผา ทุกการขยับตัวคือความทรมานแสนสาหัส าแภายในฉีกขาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่แสงสีม่วงที่ส่องออกมาจากรอยแยกเบื้องหน้า มันเหมือนกับแม่เหล็กที่ดึงดูดสัญชาตญาณดิบของเขา
“อีกนิดเดียว... อีกแค่นิดเดียว...”
เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เหวี่ยงตัวเข้าไปในรอยแยกนั้น ตุบ! ร่างของเขากลิ้งลงกระแทกพื้นหินเย็นเฉียบภายในถ้ำ
อากาศภายในนี้แห้งสนิท แตกต่างจากความชื้นแฉะของหุบเหวภายนอกอย่างสิ้นเชิง และที่แปลกประหลาดคือ... หมอกพิษมรณะของหุบเหวอเวจี ไม่สามารถลุกล้ำเข้ามาในนี้ได้ ราวกับมี "อาณาเขต" บางอย่างกางกั้นเอาไว้
อี้ิพยายามยันตัวนั่งพิงผนังถ้ำ หอบหายใจรุนแรง ดวงตาพร่ามัวมองสำรวจไปรอบๆ ถ้ำนี้ไม่ใหญ่มากนัก ผนังถ้ำเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนที่ดูเหมือนรอยกรงเล็บ หรือไม่ก็รอยดาบที่ฟาดฟันด้วยความบ้าคลั่ง และที่ใจกลางถ้ำ... มีแท่นหินสีดำสนิทตั้งอยู่
บนแท่นหินนั้น มีร่างโครงกระดูกร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ กระดูกนั้นไม่ใช่สีขาว แต่เป็สีดำวาวดั่งเหล็กไหล สวมชุดเกราะโบราณที่ผุพังไปตามกาลเวลา แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาอี้ิที่สุด คือวัตถุที่ลอยอยู่เหนือฝ่ามือกระดูกข้างขวา
มันคือ “หยดเืสีม่วงเข้ม” ขนาดเท่าหัวแม่มือ มันหมุนวนช้าๆ ปลดปล่อยแรงกดดันที่ทำให้อากาศสั่นะเื และเสียงหัวใจเต้น ตุบ... ตุบ... ดังออกมาจากหยดเืนั้น
『กลิ่นอายนี้มัน...』 หลิงเช่อปรากฏตัวออกมา สีหน้าของนางดูตกตะลึงเป็ครั้งแรก 『สายเืแห่งราชันย์อสูรยุคา... "เผ่าอสุรา"』 『มิน่าล่ะ ระบบถึงตอบสนองรุนแรงขนาดนี้』
【ค้นพบวัตถุระดับตำนาน: โลหิตหัวใจราชันย์อสุรา】 【คำเตือน: พลังงานรุนแรงเกินกว่าร่างกายมนุษย์จะรับไหว อัตราการรอดชีวิตจากการหลอมรวม: 1%】
อี้ิมองดูตัวเลข 1% นั้น แล้วแค่นหัวเราะแห้งๆ “1 เปอร์เซ็นต์... ก็ยังดีกว่า 0” เขาพยุงร่างที่สะบักสะบอมเดินตรงไปยังแท่นหิน ยิ่งเข้าใกล้ แรงกดดันจากหยดเืก็ยิ่งทวีความรุนแรง จนเขารู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลกละเอียด
ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำและเก่าแก่ดังขึ้นก้องในหัวของเขา ไม่ใช่เสียงระบบ แต่เป็เจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ของเ้าของโครงกระดูก “ผู้มาเยือนเอ๋ย... เ้ามีความแค้นหรือไม่?”
อี้ิชะงักฝีเท้า เขาตอบกลับในใจด้วยความหนักแน่น “มี... แค้นจนอยากจะเผา์ให้วอดวาย”
“ดี...” เสียงนั้นหัวเราะแ่เบา “ข้าคือ ‘ตูกูเหิง’ อดีตจอมมารที่เคยถล่ม์... ข้าพ่ายแพ้และมาจบชีวิตที่นี่ แต่สายเืข้ายังไม่ยอมดับสูญ... มันรอคอยภาชนะที่เต็มไปด้วยความแค้นและความบ้าคลั่ง” “เ้ากล้าที่จะทิ้งความเป็มนุษย์... เพื่อแลกกับพลังที่จะเหยียบย่ำ์หรือไม่?”
อี้ิมองย้อนกลับไปถึงภาพพ่อแม่ที่ถูกทำร้าย ภาพศิษย์พี่น้องที่หักหลัง “ความเป็มนุษย์ที่ไม่สามารถปกป้องใครได้... ข้าไม่้ามัน!”
เขายื่นมือออกไปคว้าหยดเืสีม่วงนั้นทันที! วูบ! หยดเืพุ่งเข้าสู่กลางหน้าผากของอี้ิ ซึมหายเข้าไปในพริบตา
“อ๊ากกกกกกกกกกก!!”
ความเ็ปที่เหนือกว่าจินตนาการถาโถมเข้าใส่ มันไม่ใช่ความเ็ปที่ิั แต่มันคือการ “ทำลายและสร้างใหม่” เืในกายของอี้ิเดือดพล่าน เส้นเืปูดโปนจนแทบะเิ ิัปริแตกออก เืสีแดงฉานไหลออกมา และถูกแทนที่ด้วยเืใหม่ที่มีประกายสีม่วง
กร๊อบ! กร๊อบ! เสียงกระดูกทั่วร่างหักและจัดเรียงตัวใหม่ กระดูกสันหลังยืดขยาย มวลกล้ามเนื้อถูกฉีกกระชากและสร้างขึ้นใหม่ให้หนาแน่นกว่าเดิมร้อยเท่า
【เริ่มกระบวนการ: ผลัดเปลี่ยนกระดูก เปลี่ยนถ่ายโลหิต】 【สถานะ: ร่างกายกำลังพังทลาย... ระบบหีบสังหารทำการซ่อมแซม...】
อี้ิดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น ในห้วงสติที่กำลังจะดับวูบ เขาเห็นภาพนิมิต... ภาพของั์อสุรา 6 แขน ยืนอยู่ท่ามกลางูเาศพนับล้าน มันเงยหน้าคำรามใส่ฟ้า และฟาดฟันเหล่าเทพเซียนร่วงหล่นลงมาราวกับแมลง
“จงรับไป... ความโกรธเกรี้ยวของข้า...”
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ อาจจะเป็หนึ่งวัน หรือหนึ่งเดือน ในถ้ำที่เงียบสงัด ร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นเริ่มขยับ
หลี่อี้ิค่อยๆ ลุกขึ้นยืน รูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไป... ผมยาวสลวยกลายเป็สีดำสนิทแต่มีประกายสีม่วงแซมที่ปลายผม ผิวที่เคยขาวซีดกลายเป็สีทองแดงดูแข็งแกร่งดั่งโลหะ ความสูงเพิ่มขึ้น ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่สมบูรณ์แบบ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาของเขา ั์ตาสีดำสนิท แต่มีวงแหวนสีม่วงล้อมรอบรูม่านตา — สัญลักษณ์ของ “เนตรอสุรา”
【การหลอมรวมเสร็จสิ้น】 【เผ่าพันธุ์: กึ่งอสุรา (ขั้นตื่นรู้)】 【ระดับพลัง: ก้าวข้ามขอบเขตรวบรวมปราณ... เข้าสู่ระดับ ‘ครึ่งก้าวสู่สร้างรากฐาน’】 【ได้รับคุณสมบัติพิเศษ: กายาะ (ขั้นต้น) – ฟื้นฟูาแรวดเร็ว, ต้านทานพิษรุนแรง】
อี้ิกำหมัดแน่น ััได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในทุกอนูเซลล์ เพียงแค่บีบมืออากาศก็เกิดเสียงะเิ ปัง! “นี่หรือ... พลังของสายเืมาร”
เขาหันไปมองดาบหลิงเช่อที่ตกอยู่ข้างๆ ทันทีที่เขาจับด้ามดาบ ดาบก็สั่นระริก ไม่ใช่การต่อต้าน แต่เป็ความตื่นเต้นที่ได้เ้านายที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม 『ยินดีด้วย...』 หลิงเช่อปรากฏตัว นางดูยำเกรงเขามากขึ้น 『ตอนนี้เ้าไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดาอีกแล้ว กลิ่นอายของเ้า... แม้แต่สัตว์อสูรระดับสูงยังต้องหวาดกลัว』
อี้ิเดินไปที่ปากถ้ำ มองออกไปสู่ความมืดมิดของหุบเหวอเวจี หมอกพิษที่เคยอันตราย บัดนี้เมื่อััผิวเขา มันกลับถูกดูดซึมและเปลี่ยนเป็พลังปราณ
“ข้ายังออกไปตอนนี้ไม่ได้...” อี้ิกล่าวเสียงเรียบ “ระดับครึ่งก้าวสร้างรากฐาน ยังไม่พอที่จะฆ่าไอ้แก่ผู้าุโเจ็ดนั่น”
เขามองลงไปที่ก้นบึ้งของหุบเหว ที่ซึ่งมีเสียงคำรามของสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานดังก้องอยู่ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น เป็รอยยิ้มที่งดงามแต่สยดสยอง
“ที่นี่คือแหล่งฟาร์มชั้นยอด... ข้าจะเปลี่ยนหุบเหวอเวจีแห่งนี้... ให้กลายเป็สุสานของพวกมัน และเมื่อข้าปีนกลับขึ้นไป...”
เขาตวัดดาบชี้ขึ้นไปบนยอดผา “สำนักเมฆคราม... จะต้องกลายเป็เพียงชื่อในตำนานที่ถูกลืม”
【ภารกิจใหม่: ราชันย์แห่งหุบเหว】 【เป้าหมาย: สังหารสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐาน 10 ตัว ภายในหุบเหว】 【รางวัล: เคล็ดวิชา ‘ดาบผ่า์’ และ ปลดผนึกหีบชั้นที่ 3】
อี้ิกระโจนออกจากปากถ้ำ ดิ่งลงสู่ความมืดเบื้องล่างด้วยความสมัครใจ เสียงหัวเราะของเขาดังก้องไปทั่วหุบเหว... การล่า... เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
131K
