[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

ผู้คนที่ถูกส่งลงมาทั้ง 8 ได้ ตอนนี้กำลังนั่งล้อมวงกันเพื่อเริ่มต้นการสนทนาอะไรบางอย่าง พวกมันพยายามอยู่ในอาการสำรวมให้มากที่สุด สถานการณ์ตอนนี้กำลังคัดเลือกผู้นำ ยังไม่มีใครที่กล้าออกหน้าแต่ต้นเพราะกลัวจะผิดความคิดกับคนอื่น แต่หลังจากผ่านมาได้สักพักโดยไร้บทสนทนาใดๆ หญิงสาวคนเดิมก็อาสาที่จะเป็นคนเปิดประเด็นก่อน ''ถ้าอย่างนั้น พวกเรามาทำความรู้จักกันก่อนเป็นไง? บางทีอาจจะช่วยให้เราทุกคนสนิทกันมากขึ้นก็ได้นะ'' ก่อนจะถามผู้อื่น ยังไงการแนะนำก็ควรที่จะเริ่มต้นกับตัวเอง ดังนั้นเธอจึงไม่รีรอที่จะพูดต่อ ''ฉันชื่ออาริน อายุ 24 ปี เป็นลูกครึ่งไทย - อังกฤษ ได้รับพรสวรรค์ 'กระต่ายปัญญา' ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน'' การแนะนำตัวอย่างเป็นธรรมชาติและใบหน้าที่สวยงดงามประกอบกับผมสีแดงก็ดูเป็นการเริ่มสนทนาที่ง่าย แต่ได้ผลมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพวกผู้ชาย ''ฉันลูก้า อายุ 25 ปี จากออสเตรเลีย มีพรสวรรค์ 'หมีดาบ' ยินดีที่ได้รู้จัก'' ชายที่อยู่ข้างกับอารินได้กล่าวแนะนำตัวตามมา ดูท่าแล้วเขาคงจะเป็นคนที่ไม่ได้ชอบพูดสักเท่าไหร่นัก ''เสี่ยวฉาง อายุ 21 ปี ลูกครึ่งไทย - จีน มีพรสวรรค์ 'ไฟ' แล้วทำไมฉันถึงจะต้องบอกพวกแกด้วยวะ?'' คล้ายกับเสี่ยวฉางจะกำลังสับสนกับตัวเองแปลกๆ... แต่อย่างน้อยแล้วเขาก็กล่าวแนะนำตัวออกมาได้ ในขณะที่พูดกล่าว เสี่ยวซางก็ยังพยายามจะนวดแขนขวาของตนเบาๆ สายตาเหลือบมองชายที่ถีบใส่แขนมันเป็นพักๆ 'ไอ้ลูกหมานั้น พละกำลังมันมากขนาดไหนกัน...' ''ฉันฉ่อง อายุ 19 ปี จากไทย มีพรสวรรค์ 'นกฟ้า' ลูกพี่ไม่ต้องกลัวนะครับ ตอนนี้ผมใช้ความสามารถไม่ได้ แต่ผมจะทำทุกอย่างเพื่อลูกพี่แน่นอน!'' พูดจบมันก็พยายามจะเข้าไปเกาะขาของเสี่ยวฉาง แต่กลับถูกอีกฝ่ายเตะส่งออกมาเสียอย่างนั้น ''ผมมาคัส เป็นชาวอเมริกัน อายุ 20 ปี มีพรสวรรค์ 'ดิน' '' ชายหนุ่มชาวอเมริกันนี้ดูจะมีความขี้อายเป็นอย่างมาก ดูไม่เหมาะสมกับลักษณะร่างกายที่กำยำเลยแม้แต่น้อย ''ฉันอิโกะ เป็นคนญี่ปุ่น อายุ 24 ปี มีพรสวรรค์ 'น้ำ' '' ''ฉันน้ำ อายุ 19 ปี จากไทย มีพรสวรรค์ 'พยัคฆ์น้ำ' ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน'' ทั้ง 7 คนกล่าวคำแนะนำตัวไปตามมารยาท และหลงเหลือเพียงคนสุดท้ายที่ทุกคนให้ความสนใจ ซึ่งเป็นชายหนุ่มมาดดีที่ตอนนี้มีผมสีทองและดวงตาสีตะวันจากการเปลี่ยนแปลง ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ทำให้ตัวตนของรามนั้นดูลึกลับน่าค้นหาเป็นอย่างมากสำหรับสตรีเพศ แต่น่าเสียดาย รามกลับไม่คิดจะกล่าวคำแนะนำตัวใดๆ ออกมาเลยแม้สักนิด เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ แทนคำตอบ ''คุณจะไม่แนะนำตัวหน่อยหรอครับ?'' มาคัสเป็นคนที่ถามขึ้น เพราะดูเหมือนมาคัสต้องการที่จะรู้จักกับคนคนนี้ไม่น้อยเลย ''พวกเราต่างแนะนำตัวเองหมดแล้ว ตอนนี้ถึงตานายแล้วนะ'' อารินได้พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เพื่อหวังจะให้รามเบาใจลง หลังจากนั้นไม่นาน รามก็ได้พูดแนะนำตัวเองช้าๆ ''เรียกฉัน ราม เป็นคนไทย อายุ 20 ปี ขอโทษด้วยฉันจะไม่ขอบอกว่าตัวเองได้รับพรสวรรค์อะไรมา ข้อมูลนี้เป็นสิ่งสำคัญมากหากพวกนายคนใดคนหนึ่งต้องการเป็นศัตรูกับฉัน ดังนั้นจะขอปิดมันเอาไว้เป็นความลับ'' เขาพูดออกไปตรงๆ ไม่มีการอ้อมค้อมใดๆ ทำเอาทุกคนต่างอยู่ในอาการฉงนว่าจะมีใครคิดเป็นศัตรูกันในตอนนี้ ''เห้ย! มันไม่แฟร์เลยไม่ใช่หรือไง? พวกเราทุกคนบอกไปหมดแล้วแต่จะมีแค่แกเนี้ยนะที่จะไม่บอก?'' เสี่ยวฉางเองก็รู้สึกไม่สบอารมณ์กับรามมาแต่แรก ยิ่งเมื่อรามได้แสดงท่าทีหยิ่งเช่นนี้ออกมาเลยยิ่งทำให้เขาไม่ชอบหน้าเข้าไปใหญ่ ''ที่รามพูดก็ถูก แต่คงจะไม่มีใครคิดร้ายกับนายในตอนนี้หรอก ไม่ต้องกังวลอะไรไป'' ลูก้ากล่าวเสริมขึ้น ส่วนตัวแล้วแนวคิดของรามก็ดูจะไม่ผิด แต่เขาแค่กำลังกังวลผิดสถานการณ์ ''คุณลูก้า ที่คุณพูดออกมาเหมือนคุณจะลืมไปเลยนะว่ามีคนใช้ผมเป็นหนูทดลองตั้งแต่พึ่งได้ลงเหยียบพื้น มันดูจะไม่สนด้วยซ้ำว่าผมจะเป็นอะไร ความจริงผมควรจะจัดการหักแขนของมันทิ้งไปแล้วด้วยซ้ำ'' รามจบก็หัวเราะออกมาเบาๆ ตอนนี้ทุกสายตาหันมองไปทางเสี่ยวฉางซึ่งเป็นคนลงมือทำแบบนั้นลงไป ''แกอยากจะมีปัญหากับฉันใช่ไหม?!!'' ตอนนี้เสี่ยวฉางรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก เขาคิดว่าที่โดยถีบมือไปก็เป็นเพราะไม่ได้เตรียมตัว แต่หากในตอนนี้เขามั่นใจเป็นอย่างมากว่าจะจัดการรามลงได้อย่างง่ายดาย! ''เพราะมีพวกคนใจร้อนแบบนี้อยู่ด้วย ถึงเป็นเรื่องที่ผมจะไว้ใจพวกคุณไม่ได้ยังไงล่ะครับ ฮ่าฮ่าฮ่า'' รามไม่ได้สะทกสะท้านอะไร หรือจะให้พูดตามจริง คือเขาไม่ได้เหลือบไปมองดูเสี่ยวฉางเลยแม้แต่น้อย เสี่ยวฉางรู้สึกโกรธจนเสื้อเลือดบนใบหน้าปูดโปนขึ้น แต่ก่อนจะได้ลงมือทำอะไร เขาก็ถูกลูก้าตบแผ่นหลังเบาๆ เพื่อสื่อให้เขานั้นสงบสติอารมณ์ลงก่อน ตอนนี้รามยังไม่ใช่คนที่พวกเขาทั้งหมดควรจะมีปัญหาด้วยได้ ดูจากฝีมือของเขาแล้ว พวกเขาทั้งหมดจำต้องอาศัยความช่วยเหลือของกันและกัน โดยเฉพาะรามที่ควรจะเป็นแนวหน้าอย่างยิ่ง ขณะที่สถานการณ์กำลังตึกเครียดอีกครั้ง อารินก็ค่อยๆ พูดเกี่ยวกับสิ่งที่เธอวิเคราะห์ออกมา ''ฉันคิดว่า... นายน่าจะมีพรสวรรค์เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิต เพราะนายมีการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่เห็นได้ชัด และสิ่งมีชีวิตนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับธาตุไฟ เห็นชัดจากการที่นายใช้มือขวาตบลูกบอลไฟของเสี่ยวฉางได้สบายๆ ฝ่ามือของนายไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยด้วยซ้ำ ความเป็นไปได้อย่างเดียวคือนายมีพรสวรรค์เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตธาตุไฟ และน่าจะระดับสูงพอตัว'' สายตาของหญิงสาวจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีตะวันของราม และกล่าวถามออกมาช้าๆ ''นั้นเป็นเหตุผลที่นายไม่อยากจะบอกพวกเราใช่หรือเปล่า?'' การวิเคราะห์จากข้อมูลเพียงเล็กน้อยนี้... ช่างน่ากลัว แต่จากที่อารินบอกว่าเธอนั้นมีพรสวรรค์ กระต่ายปัญญา ดูท่าแล้วน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังสมองอันน่าหวาดกลัว การวิเคราะห์จากการมองเห็นเล็กน้อยนี้ก็น่าจะเป็นผลมาจากเจ้ากระต่ายปัญญานั้น ช่างเป็นพรสวรรค์ที่น่าสนใจ และน่ารำคาญไปพร้อมๆ กัน ''มันก็ถูก... เป็นการวิเคราะห์ที่ดีมากคุณอาริน'' รามได้กล่าวจบออกมา แต่ในขณะนั้นเองเขาก็เริ่มที่จะรู้สึกแปลกๆ ทำไมขนของเขาก็ลุกชันขึ้นมาอย่างผิดปรกติ หน้าอกของเขามันก็ร้อนรุ่มขึ้นโดยไร้สาเหตุ แต่คนที่รับรู้ได้รวดเร็วที่สุด เห็นทีจะเป็นอาริน เพราะจู่ๆ เธอก็ปรากฏหูกระต่ายสีขาวขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าที่ตื่นตะลึง ''มีเสียงของอะไรก็ไม่รู้อยู่ในพุ่มไม้นั้น!'' กระต่ายเป็นสิ่งมีชีวิตที่รวดเร็วต่อเสียงเป็นอย่างมาก ดังนั้นคำพูดของอารินจึงทำให้ทุกคนนั้นตั้งตัวขึ้นพร้อมปะทะ ''เสี่ยวฉาง ปาบอลเพลิงเข้าไปในพุ่มไม้นั้นเร็ว!'' อารินรีบตะโกนขึ้นมาพร้อมกับชี้ไปที่พุ่มไม้ที่อยู่ไกลออกไป 7 เมตรและบริเวณนั้นเหมือนถูกธรรมชาติเข้ายึดครอง ตึกที่เอียงทลายลงมาดูเหมือนจะอันตรายมากกว่าที่คิด ''อย่ามาสั่งฉัน!!'' เสี่ยวฉางแผดเสียงร้องขึ้น แต่สองมือก็ถือบอลเพลิงและขว้างไปยังพุ่มไม้นั้นอย่างรวดเร็ว ฟิ้ว! ปั้ง! ฉึก! บอลเพลิงทั้งสองระเบิดออกอย่างรวดเร็ว เผาผลาญพุ่มไม้นั้นจนลุกโหมไปด้วยกองเพลิง ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากนั้นไม่นานก็ได้มีสิ่งมีชีวิตขนาดคล้ายมนุษย์ขนาดเล็กที่ทั้งร่างกำลังถูกกองเพลิงลุกไหม้ แต่ก็ใช่ว่าพวกเขาทั้ง 8 คนจะจู่โจมอยู่เพียงฝ่ายเดียว เพราะเมื่อหันหลังกลับไปก็พบว่าฉ่องนั้นถูกลูกธนูเก่าๆพุ่งปักท่อนแขนซ้าย เลือดสีแดงไหลนองออกมาราวน้ำตก เสียงของฉ่องกรีดร้องออกมาดังก้องไปทั่ว ''อะ... อ๊ากกกกกกกก! แขนฉันนนนนน!!'' แต่ด้วยอาการหวาดผวาเพียงครั้งเดียว ฉ่องก็รีบหันหลังและวิ่งกลับไปในทันที ด้วยความหวาดกลัวที่จะตาย หากศัตรูอยู่ข้างหน้าเขาย่อมต้องหันหลังหนี ''อ๊าาาาาาา!!'' ไม่เพียงแค่ฉ่องคนเดียวเท่านั้นที่มีอาการผวาจนแทบเสียสติ เพราะอิงโกะเองก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกัน เธอเอามือทั้งสองที่สั่นเทากุมใบหน้าพร้อมบ่นพึมพัม ''ฉันไม่อยากตาย ฉันยังไม่อยากตาย ฉันยังไม่อยากตาย!!'' พูดจบเธอก็หันหลังวิ่งหนีไปคนละทิศทางกับฉ่องเพื่อหวังจะหาหนทางรอดที่มีมากที่สุด ''อิงโกะ! ฉ่อง!!'' ทุกคนต่างตะโกนเรียกชื่อของทั้งสอง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะสายเกินไปแล้ว ทั้งคู่ต่างวิ่งไปตามซากสิ่งก่อสร้างที่พังทลาย จนยากที่จะมองเห็นตัวได้ ''บ้าเอ้ย! ทุกคนรีบหาที่หลบกันก่อน!!'' อารินตะโกนขึ้นเสียงดัง เพียงอึดใจเดียวทั้ง 7 คนก็แบ่งเป็น 2 กลุ่มไปหลบอยู่หลังเศษซากตึกขนาดใหญ่ทั้ง 2 ฝั่ง โดยกลุ่มหนึ่งมีอาริน ลูก้า มาคัส แต่อีกกลุ่มหนึ่งคือราม เสี่ยวฉาง และน้ำ ''เสี่ยวฉาง นายลองปาบอลเพลิงเข้าไปในตึกเพื่อให้มันสว่างขึ้นมาหน่อย! ตอนนี้ฉันดูไม่ออกว่าพวกมันคืออะไร!'' เสียงของอารินดังขึ้นสั่งการอีกครั้งหนึ่ง ''เธอไม่เห็นหรือไงว่าพวกมันมีธนูด้วย! ถ้าหากฉันโผล่หัวขึ้นไปมีหวังตายกันพอดี!'' เสี่ยวฉางครั้งนี้ไม่ได้ปฏิเสธเพราะอารมณ์ แต่มันมีความเป็นไปได้ที่เขาจะตายทันทีที่โผล่หัวขึ้นไป ทั้ง 6 คนที่เหลือต่างคิดไม่ตก สถานการณ์นี้มันเป็นเส้นด้ายของความเป็นและความตาย หากเขาอยู่เฉยๆ พวกมันก็อาจจะบุกเข้ามาได้เรื่อยๆ แต่หากจะบุกออกไปก็ไม่รู้ว่ากำลังรับมือกับอะไรอยู่ ตอนนี้รามไม่ได้สู้อยู่กับพวกมีปืนหรืออาวุธทันสมัย แต่เขากำลังสู้ทางจิตวิทยาอยู่กับพวกที่ใช้อาวุธที่นิยมเมื่อ 100-200 ปีก่อน ถ้าหากเป็นอดีตเขาคงจะวิ่งเข้าใส่พร้อมกับกระหน่ำกระสุนปืนไปแล้ว ในตอนนี้เขาอยู่ในดินแดนแห่งกริม เขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกหาพุ่งเข้าไปตรงๆ พลังที่เขาได้รับมารามก็ยังใช้มันไม่เป็นด้วยซ้ำไป สุดท้ายแล้ว ตอนนี้รามก็ได้กัดฟันเสียงดังและพูดออกไป ''ฉันจะไปเป็นตัวล่อให้เอง แกหาโอกาสดีๆ ปาบอลเพลิงเข้าไปจัดการป่วนพวกมันที่อยู่ข้างในด้วย ส่วนลูก้าถ้าอยากจะตามมาด้วยก็รอโอกาสสักพัก มาคัสถ้าหากนายสนับสนุนฉันได้ก็รีบๆ ทำด้วย'' รามรีบพูดขึ้นเพื่อให้ทุกคนได้รู้ ถึงแม้เสี่ยวฉางจะไม่สบอารมณ์กับราม แต่ก็ต้องยอมรับว่าตอนนี้รามได้เป็นผู้กล้ายอมเสี่ยงเพื่อเปิดโอกาสให้เขาแล้ว ''ตกลง'' แต่หลังจากที่ทุกคนตอบตกลงแล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อตรงหน้าของพวกเขาทุกคนได้ปรากฏหน้าต่างที่มีข้อความเขียนเอาไว้อีกครั้งหนึ่ง [ภารกิจ : จัดการกลุ่มโจรโนม (0/??) รางวัล 30 แต้มนักล่า]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 5

นิยายแนะนำ

[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 5

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้