ลมกลางคืนพัดแรงจนโคมไฟในตำหนักแกว่งไหวเหมือนจะดับทุกเมื่อ เสียงหวีดหวิวไม่ต่างจากเสียงคร่ำครวญของวิญญาณหลงทาง ทว่าในโถงลับใต้ตำหนักตะวันออกกลับมีเพียงสองคนยืนประจันหน้ากัน…
องค์ชายหลงอวิ๋น
และ
ซูอิน
หญิงสาวจากอนาคต—หรือบางที…อาจไม่ใช่แค่นั้น
แม้เพลิงในคบเพลิงหินจะส่องสว่าง แต่ภาพตรงหน้ากลับเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เมื่อครู่เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจังที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา—
“เจ้ามาจากที่ใดกันแน่…จากโลกนี้ หรือจากภพอื่น?”
คำถามนั้นหนักราวกับชะตาทั้งราชสำนักแขวนอยู่บนคำตอบเดียว
และซูอินรู้ดี—หากตอบผิดแม้เพียงนิดเดียว
โลกเธอ…เขา…และทั้งสองภพ อาจพังทลายลงพร้อมกัน
หัวใจซูอินเต้นรัวจนเจ็บซี่โครง เธอกลืนน้ำลายและสูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคมเข้มของเขา—ดวงตาที่ในความมืดดูคล้ายเปลวไฟกำลังรอคำสารภาพสุดท้ายจากเธอ
“ข้า…” ซูอินกัดริมฝีปาก
“ไม่ได้มาจากที่ใดที่ท่านรู้จัก”
เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน
“หมายความว่าอย่างไร ซูอิน?”
เธอหลับตาแน่นหนึ่งลมหายใจ
เมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเธอนุ่มลึกจนองค์ชายต้องชะงัก
“ข้ามาจาก…อนาคต”
เสียงสะท้อนก้องในโถงหิน
ประหนึ่งดวงดาวทั้งเจ็ดพร้อมใจกันหยุดหมุน
องค์ชายหลงอวิ๋นนิ่งงันไปเต็มสองลมหายใจ
ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อ
แต่เพราะเงาสีทองบางเบาที่พุ่งขึ้นรอบตัวเธอ—ราวกับแสงสวรรค์—กำลังตอบแทนเธอแทนคำพูดนั้น
“เจ้ากำลัง…ปล่อยพลังเซียน?” เขาเอ่ยออกมาเบามากแต่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
ซูอินเองก็เบิกตากว้าง
“ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้!”
ใช่—ร่างเธอกำลังทอแสงสีทองละมุนคล้าย “ปีกนกสวรรค์” ที่หอพิงพูดถึง
เหมือนมีใครสักคนพยายามปลุกความทรงจำในชาติก่อนของเธอ
องค์ชายก้าวเข้ามาใกล้ จนเงาของทั้งสองทับซ้อนกัน
“เจ้าไม่ใช่แค่คนจากอนาคต…เจ้าอาจเป็น—”
ซูอินโบกมืออย่างลนลานทันที
“อย่าเพิ่งพูดนะ! เดี๋ยวข้าหนีไม่ทัน!”
องค์ชายชะงัก…ก่อนหัวเราะในลำคอ
เสียงทุ้มต่ำทำเอาหัวใจเธอเต้นแรงราวกับจะกระโดดออกจากอก
“เจ้าจะหนีจากข้าทำไม?”
“ก็…เจ้าจะคิดว่าข้าบ้า!”
เขาก้มลงมาใกล้—ใกล้จนลมหายใจอุ่นของเขาชนแก้มเธอ
เป็น Close-Face Moment ที่ซูอินไม่ทันตั้งตัว
“ซูอิน…ข้าไม่คิดว่าเจ้าบ้า”
เสียงเขานุ่มจนแทบละลาย
“ข้ากำลังคิดว่า…ข้าอาจกำลังรักใครสักคนที่มาจากภพอื่น”
หัวใจเธอหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ
แต่ยังไม่ทันตอบ—
เสียง ปึง! ดังสนั่นจากประตูหินด้านหลัง
ทั้งสองหันขวับ
ควันสีดำพวยพุ่งลอดเข้ามา
พร้อมเสียงกระซิบแหลมต่ำ—
“นางผู้นั้น…ไม่ควรมีชีวิตอยู่ในสามภพ…”
ซูอินหน้าซีด
องค์ชายหลงอวิ๋นคว้าตัวเธอเข้ามากอดแน่นทันที
เหมือนเป็นสัญชาตญาณ
แขนแข็งแรงของเขาโอบรอบเอวเธอ—คือ Catch-and-Hold Moment แบบสมบูรณ์แบบ
“อยู่ข้างหลังข้า ซูอิน”
เสียงเขาต่ำ ดุดัน แต่สั่นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว
แต่เพราะความโกรธที่ใครกล้ามาขู่คนของเขา
ซูอินกระซิบเบา ๆ ข้างหูเขา
“องค์ชาย…เสียงนั้น ไม่ได้มาจากคนธรรมดา”
“ข้ารู้” เขาขานรับ
“มันคือพลังของ เงาเซียน…ศัตรูที่ปรากฏตัวครั้งแรกในรอบพันปี”
ลมเย็นกรีดผ่านต้นคอเธอ
เหมือนมีบางสิ่งคืบคลานอยู่ในความมืด
องค์ชายเงื้อดาบ—
แสงดาบสีฟ้าสว่างขึ้นราวกับดาวฤกษ์แรกของราตรี
“ซูอิน” เขาเอ่ยอย่างหนักแน่น
ก่อนความมืดจะกลืนกินครึ่งโถงหิน
“คำตอบของเจ้า…จะเปลี่ยนชะตาทั้งสามภพจริง ๆ
และข้าจะปกป้องเจ้า—ไม่ว่าความจริงนั้นจะเป็นเช่นไร”
ควันดำรวมตัวเป็นดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองพวกเขาอย่างหิวกระหาย—
และการต่อสู้ของมนุษย์–เซียน–อนาคต
เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น…
—จบบทที่ 42—
476K
