หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

   .... เฟยหลง. หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว. เขาก็เรียก ห้านายกองมาพบ " มู่ปิง ตอนนี้อาการของ. หมีดำเป็นอย่างไรบ้าง. " 

     " พ้นขีดอันตรายแล้วขอรับ. เพียงแต่ว่า คงต้องพักฟื้น เป็นเดือนๆ " มู่ปิงเอ่ยออกไป 

 ..... เฟยหลงได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้าออกไป ก่อนจะพูดขึ้น " อืมเช่นนั้นก็ดี. เอาหละ เรามาเริ่มแผนขั้นต่อไปกันเถอะ. มู่ปิง. เจ้านำทหารหนึ่งพัน ปลอมเป็นชาวบ้านเข้า ไปยังเมืองหลงกวน ตลอดทาง ให้กระจายข่าวไปว่า แคว้นเหลียงและ หนานไห่ ร่วมมือกัน โจมตีเมืองชายแดนของแคว้นอู๋แตก. ให้บอกออกไปด้วยว่ากำลังของเรามีมากถึงสองแสน จำไว้ กระจายข่าวให้อึกกระทึกครึกโครมยิ่งมากยิ่งดี "  

     " ขอรับท่านขุนพล " มู่ปิงรับคำ ก่อนจะรีบไปทันที  

      " จงเปา. เป่าซื่อ. พวกเจ้าทั้งสอง แบ่งเสบียงครึ่งนึงในคลังแจกจ่ายให้แก่ชาวบ้าน. จำเอาไว้ หลังแจกเสบียงเสร็จให้ปิดประตูเมืองทันทีอย่าให้ใครเข้าออก " เฟยหลงสั่งออกไป

      " ขอรับท่านขุนพล " ทั้งสองรับคำ ก่อนจะเดินออกไป

     " ถังสง เทียนมิ้ง พวกเจ้าไปจับพวกทหารแคว้นอู๋ที่ยอมแพ้ทั้งสองหมื่น. ให้แต่งชุดเป็นทหารของหนานไห่ ทหารทั้งสองหมื่นนี้ให้เจ้าทั้งสองเป็นคนดูแล จำไว้ ต้องดูแลพวกเขาอย่างดี อีกเจ็ดวันข้าจำเป็นจะต้องใช้งานพวกเขา " เฟยหลง สั่งออกไป

     " ขอรับท่านขุนพล " ทั้งสองรับคำก่อนจะรีบไปทันที  

    ..... หลังจากทุกคนไปหมดแล้ว เฟยหลงก็เรียกหน่ยวพยัคฆ์บินออกมา ก่อนจะสั่งว่า. " พวกเจ้าสิบคน ให้พา หมีดำกลับไปยังเมืองชายแดนใต้ของแคว้นเหลียง ให้เขาอยู่พักรักษาตัวที่นั่น อีกอย่างนำ สารน์นี้ไปให้ท่านแม่ทัพจางด้วย " เฟยหลงเอ่ยขึ้น ก่อนจะยื่นสารน์นี้ให้แก่ หนึ่งในนั้น 

      " รับทราบท่านขุนพล " ทั้งหมดรับคำ ก่อนจะรีบไปทันที  

   ..... กลับมายัง จางชิง เมื่อเขาอ่านสารน์ที่ เฟยหลงนำมาให้แล้ว ก็รีบเดินไปยังที่พักของ ไฉจ้งทันที. ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น " ใต้เท้า ใต้เท้า มีข่าวดีขอรับ. "  

   .... ไฉจ้ง ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " ข่าวดีอะไรของท่าน. ถึงได้ดูดีใจเช่นนี้ "   

    ... จางชิง จึงรีบยื่นสารน์ที่. เฟยหลง ส่งมาให้ตน. มอบให้แก่ ไฉจ้ง ก่อนจะพูดขึ้น " นี่ ขอรับใต้เท้า เชิญท่านอ่านดู " 

     .... ไฉจ้ง ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบเปิดอ่านสารน์ทันที. ก่อนจะตกตะลึงในข้อความ พร้อมกับอุทานออกมา " อะไรกัน. นี่เขาสามารถยึดเมืองชายแดนแคว้นอู๋ได้หรือนี่. เป็นไปได้ยังไงกัน " ก่อนที่เขาจะหันไปยัง จางชิงเเล้วเอ่ยขึ้น. " ท่านแม่ทัพไหนท่านว่า ที่นี่ไม่มีทหารยังไง เหตุได้เขาถึงสามารถ บุกยึดเมืองชายแดนของแคว้นอู๋ได้ " 

    .... จางชิงได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มออกมา ก่อนจะพูดขึ้น " เรียนใต้เท้า บอกท่านตามตรง เฟยหลง ได้นำทหารสองหมื่น ข้ามชายแดนหนานไห่ไปเพื่อไปตีแคว้นอู๋ เขาได้บอกข้าว่า หากเขาสามารถยึดเมืองชายแดนแคว้นอู๋ได้แล้ว ให้ข้าส่งข่าวไปยังเมืองชายแดนตะวันตก ให้รักษาเมืองให้มั่นไม่ต้องออกรบ ไม่เกินหนึ่งเดือน แคว้นอู๋จะต้องถอยทัพแน่นอน " 

    .... ไฉจ้ง ได้ฟังดังนั้น ก็อุทานออกมาว่า. " ท่านหมายความว่า ท่านได้ส่งทหารออกไปแล้ว แต่ไม่ได้ไปช่วยเมืองชายแดนตะวันตก กับ ยกทัพไปตีแคว้นอู๋ อย่างนั้นหรือ " 

    " ใช่ขอรับ " จางชิงเอ่ยขึ้น

    " เช่นนั้น ตอนนี้ เมืองชายแดนแห่งนี้ก็ไม่มีทหารรักษาเมืองเลยหนะซิ " ไฉจ้งเอ่ยขึ้น

    " เอ้ออ. ใช้ขอรับ ข้าถึงได้บอกท่านตอนนั้นว่า ทุกอย่างจะต้องเป็นความลับ แต่ว่า ตอนนี้ เฟยหลง สามารถยึดเมืองชายแดนเอาไว้ได้แล้ว ข้าจึงสามารถบอกท่านได้ " จางชิงเอ่ยออกไป

   .... ไฉจ้ง ได้ยินเช่นนั้น. ก็ตะหวาดออกไป. " บัดซบ แผนการบ้าบออะไรของเจ้า. หากหนานไห่รู้ว่า ที่นี้ไม่มีทหารรักษาเมือง พวกมันก็จะยกทัพมาตีเราหนะซิ แบบนี้ไม่เท่ากับ มอบเมืองชายแดนให้พวกมันหรอกหรือ " 

    .... จางชิงเห็นว่า ไฉจ้งกำลังโกรธ ก็รีบพูดขึ้น. " ใต้เท้า ท่านฟังข้าก่อน เรื่องนี้ เฟยหลง ได้ว่างแผนเอาไว้แล้ว เขาบอกข้าว่า. หนานไห่ แตกทัพย่อยยับคราก่อนเสียหายไปไม่น้อย พวกเขาจะไม่คิดโจมตีเราอีกแน่ แต่พวกเขาจะรอดูสถานการณ์ หากแคว้นอู๋ ตีเมืองชายแดนตะวันตกของเราสำเร็จ พวกเขาจึงจะยกมาตีอีกครั้ง แต่ว่า หากแคว้นอู๋ ถอยทัพกลับ พวกเขาจะไม่เคลื่อนพลแน่นอน นี้หละครับแผนการของเค้า " 

   .... ไฉจ้ง ได้ฟังดังนั้น ก็ยิ่งโกรธหนักขึ้นไปอีก ก่อนจะรีบพูดขึ้น. " เหลวใหล. สิ้นดี. ตัวท่านเป็นถึงแม่ทัพขั้นสาม กลับให้ขุนพลเล็กๆมาปั่นหัวได้ หากแผนการครั้งนี้ไม่สำเร็จ ท่านจะทำยังไง แล้วหากหลี่เฟยหลง. ไม่สามารถยึดเมืองชายแดนแคว้นอู๋ได้ท่านจะทำยังไง เมื่อถึงเวลานั้น ชายแดนตะวันตกก็จะวิกฤติ ชายแดนใต้จะก็วิฤติ แคว้นเหลียงจะไม่ย่อยยับหรือไง. ห้ะ.! " 

   .... จางชิง ได้ฟังดังนั้น รีบกุมมือคำนับ. ก่อนจะรีบพูดขึ้น " เรียนใต้ท้าว เรื่องที่ท่านเป็นกังวลนั้นข้าก็เคยคิด แต่ว่าตอนนี้ แผนการก็สำเร็จลุล่วงดีแล้วไม่ใช่หรอ ทุกอย่างก็ถือว่าเป็นไปตามแผน " 

     " หึ.... ก็เพราะมันเป็นไปตามแผนหนะซิ. หัวของท่านจึงยังอยู่ที่เดิม. เอาหละ ในเมื่อข้ารู้แผนการของท่านแล้วข้าคงไม่อาจจะอยู่ที่นี้นานได้. ท่านอ๋องยังคงรอฟังข่าวจากข้าอยู่. พรุ่งนี้ข้าคงต้องกลับ เอ็กโจว เพื่อนำข่าวนี้ไปรายงานพระองค์ให้ทรงทราบ " 

    " ขอรับใต้เท้าไฉ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน " พูดจบจางชิงก็เดินออกไป

    ....เมื่อ จางชิงไปแล้ว. ไฉจ้งก็เอ่ยออกมาเบาๆว่า. " หลี่เฟยหลงผู้นี้. ช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก. ต้องรีบกลับไปรายงานองค์รัชทายาทให้ทรงรู้ " 

    .... กลับมายัง เฟยหลง ที่ตอนนี้ ได้ปิดเมืองมาเป็นเวลาเจ็ดวันแล้ว ข่าวการเสียเมืองชายแดนของแคว้นอู๋. บัดนี้ได้ล่วงรู้ไปถึงยัง ราชสำนักแค้วนอู๋แล้วเช่นกัน ภายในเมืองกว่านโจว ณ...ท้องพระโรงแคว้นอู๋

    .....ปั้งงงง..... เสียงฝ่ามือฟาดขอบโต๊ะของ ชายวัยหกสิบที่นั่งอยู่บนบัลลังก์. คนผู้นี้ก็คือ. ต้าอ๋องแห่งแคว้นอู๋.เกาหย่งเต๋อ. นั่นเอง  

    " อะไรนะ เมืองชายแดนทางใต้ถูกแคว้นเหลียงยึดไปแล้วอย่างนั้นหรือ เป็นไปได้ยังไงกัน " เกาหย่งเต๋อ เอ่ยขึ้น

    " ทูลท่านอ๋อง เรื่องนี้หม่อมฉันเองก็แปลกใจอยู่. เหตุใด แคว้งเหลียงจึงสามารถยกทหารข้ามพรมแดนของหนานไห่ มายึดเมืองชายแดนของเราได้ เรื่องนี้ต้องมีอะไรผิดปรกติแน่พะยะค่ะ " เสนาเตียว. เอ่ยออกไป

    .... แต่แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น ใช่แล้วเป็นเสียงของ. เสนาเว่ยนั่นเอง " หึ เสนาเตียว ข้าว่าที่ผิดปรกตินะคือหนานไห่ต่างหากหละ "  

   " ท่านเสนา เหตุใดถึงได้พูดเช่นนั้น " เสนาเตียวรีบพูดขึ้น 

  .... เกาหย่งเต๋อ ได้ยิน เสนาเว่ยเอ่ยออกมาก็รีบถามขึ้น. " นั่นหนะสิท่านเสนาเว่ย เหตุใดท่านถึงได้พูดเช่นนั้น หนานไห่ไม่ใช้พันธมิตรของเราหรอกหรือ " 

     " กราบทูลท่านอ๋อง เดิมที่ หากแคว้นเหลียงยกทัพมาตีเมืองชายแดนทางใต้ของเรา พวกเขาจะต้องผ่านพรมแดนของหนานไห่. แต่พระองค์รองคิดดู เหตุใดหนานไห่จึงไม่ขัดขวางเอาไว้. หรือไม่ก็แจ้งข่าวนี้ให้แก่เรา แต่ว่า พวกเขากับเงียบ อีกอย่างคนของหม่อมฉันได้ไปสืบข่าวที่เมืองชายแดนมาว่า. การโจมตีเมืองชายแดนของเราครั้งนี้ มีทหารของหนานไห่รวบอยู่ด้วยหลายหมื่นคน. เห็นชัดว่า หนานไห่กับแคว้นเหลียงร่วมมือกันพะยะค่ะ " เสนาเว่ยเอ่ยออกไป

    .... ได้ยินเช่นนั้น เสนาเตียว ก็รีบพูดขึ้น " จะเป็นไปได้ยังไง หนานไห่พึ่งจะทำสัญญาพันธมิตรกับเรา. อีกอย่างไม่นานมานี้พวกเขาก็ยกทัพใหญ่ไปตีเมืองชายแดนของแค้วนเหลียงมา. พวกเขาจะจับมือกันได้ยังไง " 

    " หึ.. ท่านโดน หนานไห่หลอกเเล้ว ท่านเสนาเตียว ครั้งก่อน ทูตของเรา หูซื่อ ก็ถูกสังหารที่นั้นไม่ใช่หรือ แถมองค์หญิงหยุนซียังถูกจับตัวไปอีกด้วย. แต่ที่หน้าแปลกเร็วๆนี้ข้าได้ยินมาว่า คนที่สังหาร หูซื่อและชิงตัวองค์หญิงก็คือคนของแคว้นเหลียงอีก ท่านคิดว่ามันไม่บังเอิญไปหน่อยหร้ออ " เสนาเว่ยเอ่ยออกไป

    " ที่ท่านพูดมาหมายความว่ายังไง " เสนาเตียวรีบพูดขึ้น 

    " ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรอ ก็หมายความว่า เราถูกหนานไห่หลอกแล้วหนะสิ. ที่จริงแล้ว หนานไห่กับแค้วนเหลียงเป็นพันธมิตรกันอยู่ก่อนแล้ว หาไม่เมืองชายแดนของเราจะถูกตีแตกง่ายๆเช่นนี้เชียวหรือ "

   ....ทุกคนในท้องพระโรงได้ฟังดังนั้น ต่างก็พูดกันไปต่างๆน่า ก่อนที่. เกาหย่งเต๋อ จะรีบพูดขึ้น " หากเรื่องเป็นอย่างที่ท่านเสนาเว่ย พูดเช่นนั้นเราจะทำยังไงดีหละตอนนี้ ทหารของเราส่วนมากก็กำลังตีเมืองชายแดนตะวันตกของแคว้นเหลียงอยู่ หรือว่าเราจะสั่งให้ถอนทัพกลับมารักษา กว่านโจวก่อน " 

    .... เสนาเตียวได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น. " ถอนไม่ได้เด็ดขาดพะยะค่ะ. ตอนนี้ทัพเราใกล้จะตีเมืองชายแดนของแคว้นเหลียงแตกแล้ว หากถอนทัพมาตอนนี้ การศึกที่ผ่านมาจะเป็นการสูญเปล่าพะยะค่ะ " 

   .... เสนาเว่ยได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น " เสนาเตียว ท่านจะบ้าหรือไง. หากไม่ถอนทัพกลับมา ไม่ช้า กองทัพแคว้นเหลียงก็คงบุกมาถึงกว่านโจวหนะสิ. อีกอย่างข้าได้ข่าวมาว่าไม่ช้า พวกมันได้นำทัพสองแสนบุกมายังเมืองหลงกวนแล้ว " 

    " ท่านอย่าได้ถูกแคว้นเหลียงตบตาได้ เท่าที่ข้ารู้แคว้นเหลียงไม่ได้มีทหารมากขนาดนั้น หากข้าเดาไม่ผิด อย่างมาก พวกมันก็มีทหารไม่เกินห้าหมื่น หากเรา นำทหารรักษาเมืองกว่านโจวยกไปช่วยเมืองหลงกวน เราก็จะมีกำลัง สี่หมื่น. มากพอตะต้านพวกมันเอาไว้ได้และเมื่อ ทหารของเรา ยึดเมืองชายแดนได้แล้ว ค่อยยกกำลังครึ่งนึงมาตีตลบหลังพวกมัน ดูสิว่ากองทัพแคว้นเหลียงจะย่อยยับยังไง " เสนาเตียวเอ่ยออกไป 

  .... ทุกคนได้ฟังดังนั้น ก็พยักหน้าไปมา ก่อนที่ เกาหย่งเต๋อ จะเอ่ยขึ้น. " อืม ท่านเสนาเว่ย สิ่งที่ท่านเสนาเตียวพูดมานั่นก็มีเหตุผลนะ ข้าเองก็คิดแบบนั่นเหมือนกัน " 

     " พะยะค่ะ ท่านอ๋อง สิ่งที่ เสนาเตียว พูดก็มีเหตุผล แต่หากว่า ทหารของแคว้นเหลียง มีสองแสนจริงๆหละพะยะค่ะเราจะทำยังไง " เสนาเว่ยเอ่ยขึ้น

    " เอาหละ เอาหละ. ข้าตัดสินใจแล้ว จะทำตามแผนของ เสนาเตียว อืม. แม่ทัพกุน. ฟังคำสั่ง. ครั้งนี้ข้าจะให้ทหารท่านสามหมื่น ยกไปช่วยรักษาเมืองหลงกวน หวังว่าท่านจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ " เกาหย่งเต๋อเอ่ยขึ้น

      .... แม่ทัพกุน ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบก้าวออกมา ก่อนจะพูดขึ้น. " หม่อมฉันรับบัญชาท่านอ๋อง " 

    " ดี. เช่นนั้น ท่านจงออกเดินท่างเดี๋ยวนี้ ไปได้ " เกาหย่งเต๋อ เอ่ยออกไป

    ..... แม่ทัพกุน รับคำก่อนจะนำทหารสามหมื่นออกจากเมืองกว่านโจว ยกมาช่วยเมืองหลงกวน