สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่สามสิบเจ็ด เน้นไปที่พี่กล้าม

ในนโยบายของผมผมคิดว่าจะเน้นไปที่การสร้างพี่กล้ามให้มากขึ้นในช่วงแรกๆ

ทำไมถึงเน้นไปที่พี่กล้ามน่ะหรือ?ก็เพราะว่ามันเล่นง่ายที่สุดไงล่ะ

แม้กระทั่งคนที่เซ่อที่สุดก็ยากที่จะอัพสกิลของพี่กล้ามที่ผิดพลาดไปได้

แผนการเล่นพี่กล้ามก็แค่

“เดินประชิดศัตรูให้พี่กล้ามกระทืบศัตรูคนนั้น”

ผมเป็นคนไม่ฉลาดเท่าไรเลยคิดว่าลดความซับซ้อนของแผนการน่าจะเป็นสิ่งที่ผมถนัดมากที่สุด

คนอาจจะคิดเรื่องราวซับซ้อนผมคิดว่าจะเริ่มจากกลยุทธที่เรียบง่ายที่สุดในการสร้างกองทัพของผมนี่ล่ะโดยการเน้นไปที่การเพิ่มจำนวนพี่กล้ามในกองทัพ

เรียบง่าย เดาได้ง่ายแต่อย่างน้อยก็เรียกว่าผิดพลาดได้ยากที่สุดด้วย

บางครั้งคนเราอาจจะต้องการแค่นั้นหากมีฝีมือไม่มากพอก็แค่สร้างรูปแบบของทีมที่ทำเรื่องผิดพลาดได้น้อยที่สุดเท่านั้นเอง

“พวกเจ้าคือสมบัติที่ล้ำค่าของข้าขอให้พวกเจ้าดูนักรบที่เข้มแข็งพวกนี้ไว้เป็นแบบอย่างด้วย”

เหล่าพี่กล้ามได้ยืดอกเบ่งกล้ามแสดงความแข็งแรงท่ามกลางสายตาของผู้คนกับคำชมของผม

เอ่อจะว่ามันทำได้ตามทที่ผมคิดก็ใช่อยู่

“ข้าจะจัดอาหารการกินเพื่อมาฉลองให้กับพวกเราและเตรียมการฝึกซ้อมอย่างหนักให้กับพวกเราแต่ละคนประจำที่ที่ข้าบอก”

การฝึกของผมกำลังจะเริ่มแล้ว

..

ผมให้เสมียนยื่นกระดาษให้กับทุกคนที่ต่อสู้เมื่อวาน

“เขียนสิ่งที่คิดว่าเมื่อวานเจ้าทำได้ไม่ดีหรืออะไรที่ทำดีแล้วหรือสิ่งที่เจ้าต้องการให้มีกมากขึ้น”ผมรู้สึกวสว่ามันเป็นอะไรที่แปลกๆแต่เกมส์ปัจจุบันมีการหาข้อมูลทางอินเตอร์เน็ตแต่แม้โลกนี้จะมีเทคโนโลยีอำนวยความสะดวก ทำให้หญิงสาวได้ทานเครปเที่ยวสวนสนุกกับเจ้าชายสุดหล่อ ในโรงแรมและแก้วไวน์ แต่สถานที่ท่องเที่ยวพวกนั้นเป็นระดับเมืองหลวงหรือแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง

ส่วนคนธรรมดาภายนอกก็อย่างที่เห็นเขียนหนังสือยังแทบไมได้ อ่านหนังสือไม่ออก

แต่เสียใจด้วยนะเรื่องนั้นผมเตรียมใจไว้แล้ว

โดยเสมียนของผมช่วยในการเขียนหนังสือให้กับพวกที่อ่านหนังสือไม่ออกดด้วยความรวดเร็วโดยอาศัยเพียงแค่การให้กำลังใจจากผมเท่านั้นเอง

“Command ทำงานเอกสาร”

ทำให้เหล่าเสมียนช่วยพี่กล้ามในการเขียนหนังสือและเหล่าเด็กหนุ่มช่างฝันที่พกดาบออกจากบ้านที่ยังเขียนหนังสือไม่คล่อง

ส่วนอาชีพประเภทนักบวช นักเวทย์นักดนตรี คือสายที่ใช้ความรู้มีความสามารถในการอ่านเขียนหนังสืออยู่แล้วนั่นเอง

ที่สเตริโอไทป์ว่านักดาบเป็นพวกโง่นั้นก็มีเหตุผลอยู่พอสมควร

แต่แน่นอน ความโง่นั้นใช้ไม่ได้กับพวกขุนนางที่ใช้ดาบเพราพวกนี้ได้รับการศึกษาที่สูงจากติวเตอร์ส่วนตัวมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว

อืม แต่ก็ดันมีเหล่าตัวละครที่จีบได้เป็นพวกนักดาบเลือดร้อนเพื่อให้ครบเสป็คของกลุ่มผู้เล่นเกมส์นี้นี่หว่าแต่เอาเถอะ โดยรวมๆก็คือ

พี่กล้ามหลายคนมาจากชนเผ่านักรบพวกเขาใช้ระบบการถ่ายทอดความรู้ทางวาจา

แต่ไม่ต้องห่วง มีผมมาแล้วผมจะเปลี่ยนให้พวกพี่กล้ามกลายเป็นโคแนน...ยอดคนเถื่อนนะครับไม่ใช่ยอดนักสืบ

หลายคนอาจจมองว่าโคแนนเป็นพวกด้อยปัญญาแต่ไม่ใช่เลย ด้วยสาเหตุประการใดก็ไม่รู้ที่พี่แกมาจากเป่าป่าเถื่อนแต่แกเก่งด้านภาษาหลายภาษา แม้กระทั่งภาษาโบราณที่บัณฑิตยังพูดไม่ได้แกก็ยังพูดได้ไขปริศนาค่ายกลอะไรต่างๆได้มากมาย

แต่ทำอย่างนั้นอาจจะยากต่อพวกพี่กล้ามที่ไม่ใช่คนเทพในตำนานอย่างโคแนนไปหน่อย

ผมจึงเอาแบบคุณสมบัติรองลงมาที่พี่กล้ามเข้าใจได้ก่อน

คือปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วของพี่กล้ามโคแนน

ที่ไม่ใช่กล้ามทื่อๆเชื่องช้าแต่น่าเกรงขาม อันตรายที่จะกระโจรเข้ามาด้วยความรวดเร็วราวเสือชีต้าที่นอกจากมีพลังแล้วยังมีความรวดเร็ว ความคล่องแคล่วในการเคลื่อนไหวของพี่กล้ามด้วยนั่นเอง

ฝึกเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนไหวของพี่กล้ามที่จะได้ประชิดตัวเป้าหมายให้เร็วที่สุด

“ให้พี่กล้ามประชิดตัวศัตรูและกระทบศัตรู”อาจจะดูเรียบง่ายแต่ก็มีหลายอย่างที่พัฒนาให้กลยุทธนั้นมีความน่ากลัวและประสิทธิภาพสูงได้มากขึ้น

“อืมไม่นึกว่าต้องมาเขียนหนังสืออีกแล้ว”

เด็กหนุ่มนักดาบคนที่ผมเคยคุยด้วยบ่น

โป๊ก

ผมเขกหัวเขา

“อย่าบน หากวันหนึ่งเจ้าได้หนังสือบันทึกตำราสกิลดาบแต่เจ้าอ่านหนังสือที่อยู่ในนั้นไม่ออกเจ้าจะทำอย่างไรหือ? บอกข้าสิ”

เด็กหนุ่มทำหน้าอึ้ง

“โอ๊ย เจ็บท่านดยุกเบามือหน่อยก็บอกให้นักบวชหรือจอมเวทย์หรือเสมียน บัณฑิตอ่านให้..?”

เด็กหนุ่มกล่าว

ผมถอนหายใจพวกนี้มันไม่อยากเรียนกันจริงๆสินะ

“หากเจ้าต้องเลือกตำราที่สลักไว้ด้วยตัวอักษรโบราณและต้องเลือกเพียงไม่กี่อย่าง เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าตำราที่เจ้าเอามานั้นเป็นตำราวิชาดาบไม่ใช่ตำราการสร้างเครื่องครัวล่ะ หือ”

การสร้างแรงบันดาลใจให้ไอ้พวกนี้เรียนหนังสือนี่มันลำบากจริงๆ

มิน่ามาเรียที่ขยันเรียนได้ทุนถึงทางเทคนิคเป็นคนแปลกๆ

ขุนนางรังเกียจคนธรรมดาว่าโง่เขลาไร้อารยะธรรมก็เพราะอย่างนี้

“บอกต่อเจ้าให้นะข้ายังเสียดายไม่หายเลย ว่าหากข้าขยันได้มากกว่านี้อีกนิดข้าคงได้ที่หนึ่งไปแล้วไม่ได้แค่ที่สามหรอก เฮ้อ”

ผมถอนหายใจลุบหัวเจ้าเด็กนักดาบ

“ค่อยๆถามเสมียนไปเจ้าเด็กโง่สักวันเจ้าจะได้อ่านตำราหายากที่ข้าเอามาให้เจ้าได้”

เด็กหนุ่มตาลุกวาวทันที

“จริงหรือท่านดยุก”

“จริงสิข้าจะพัฒนาให้เจ้าเป็นนักดาบที่เก่งอย่างที่เจ้าต้องการให้ได้ “

ผมกล่าว เพราะนั่นก็คือเป้าหมายในการสร้างสถานที่ฝึกซ้อมให้กับพวกนี้อยู่แล้ว

การให้พวกเขาเขียนหนังสือก็เป็นขั้นตอนของการค้นคว้าเรื่องกลยุทธtactic นั่นเอง

ผมพอมีกลยุทธในเกมส์มาบ้างแต่จะลองดัดแปลงดูว่าอย่างไหนที่พอปรับเข้ากับสถานการณ์จริงได้บ้างและอย่างไหนปรับเข้าไม่ได้

อืมเราคงต้องเน้นพวกเสมียนไปพร้อมกับพี่กล้ามด้วยสินะ

เราต้องมีนักวิเคราะห์ข้อมูล แบบที่E-Sport เขาทำกันแบบเป็นระบบ