????
เวลาเย็นย่ำ ผ้าปิดตาแต่เดิมบดบังทัศนวิสัย พอไร้แสงตะวัน มันจึงกลายเป็ความมืดสนิท คุณหมอถูกประคองขึ้นเกวียนเพื่อเดินทางต่อไปยังสถานีรถไฟ
ภายนอกเงียบงันทว่าเสียงหัวใจเขากลับดังยิ่งกว่าครั้งไหน จะทำอย่างไรดีหนอ จากกันคราวนี้ อาจเป็ครั้งสุดท้ายจริงๆ ก็ได้ าไม่ปราณีใคร โดยเฉพาะกับคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับกองทัพ
ปึก
วัวหยุดวิ่งกะทันหันทำให้คนที่ไม่ได้ตั้งตัวเกือบเซถลาพุ่งไปตามแรง หากไม่ถูกมือสากดึงไปปะทะอก ทั้งกลิ่นเืกลิ่นยาโชยแตะจมูก ไอ้เชียนคนนี้มีแผลฉกรรจ์อยู่ตามคาด กระนั้นแม้แต่เสียงโอดโอยสักแอะก็ไม่มีให้ได้ยิน
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ด้านหน้ามีด่าน เราคงต้องปล่อยคุณหมอลงตรงนี้ เดินไปอีกสองกิโลก็ถึงสถานี” ไอ้มืดเอ่ย
บรรยากาศในเกวียนคล้ายมีเมฆหมอกมืดครึ้มอัดแน่น มือสากดึงปมผ้ามัดมือหมอออก ััซึ่งไล้ไปตามข้อมือราวมีเปลวไฟขุมหนึ่งแล่นปลาบ แผดเผาใจคุณหมอให้ยิ่งร้อนรุ่มกระวนกระวาย
เมื่อได้รับอิสระ มือนิ่มอย่างคนไม่เคยทำงานหนักก็คว้าจับมือนั้นไว้มั่น
“สัญญา สัญญาเล่า” ทวงกันหน้าด้านๆ
แม้มองไม่เห็น แต่กลับเดาได้ถึงท่าทางของคนตรงหน้า อีกฝ่ายคงส่ายหัวระอาใจกับเขา หากจะรักษาสัญญา คงทำไปนานแล้ว ไม่ต้องให้ทวงหรอก
“คุณหมอสัญญาอะไรกับไอ้เชียนมันเล่า มากับข้านี่ เดี๋ยวข้าเดินไปส่ง”
ถูกดึงมือออกอย่างไม่เต็มใจ ดึงแล้วอย่างไร เขาคว้าจับใหม่ได้อยู่ดี
แต่จะทำอย่างไรได้อีก เพราะหมอว่านเองก็ใช่จะคิดหาวิธีปกป้องอีกฝ่ายได้ พวกเขามาไกลเกินกว่าจะย้อนกลับ ยิ่งในสถานการณ์บ้านเมืองเช่นนี้ ยิ่งไม่เห็นทาง
พอนึกแล้วก็โกรธแค้นชิงชังไปเสียทุกคน เกลียดตัวเองเช่นกัน หากไม่ใช่ตัวไร้ประโยชน์ คงไม่ลงเอยแบบนี้ จะมีเหตุผลอะไรให้อีกฝ่ายเข้าป่า นอกจากแก้แค้น แก้แค้นแล้วอย่างไรต่อ จะออกมาใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาไม่ได้เชียวหรือ
“มาเถิดคุณหมอ” ไอ้มืดเอ่ย
“คุณหมอ” เสียงทุ้มเอ่ยดุ หลุดมาดไอ้เชียน
“อยากเป็หมอ เป็แล้วก็ต้องทำหน้าที่ให้ดี เื่อย่างนี้ต้องให้พวกสามานย์อย่างข้าสอนด้วยหรือ ดื้อดึงนัก ข้าจะฝังคุณหมอหมกเสียกลางป่า”
จำต้องปล่อยทั้งมือสั่นเทา ไม่ใช่เพราะขลาดกลัว แต่เพราะไม่มีประโยชน์
“มืด ในกระเป๋า ยากระปุกนั้นแก้ปวดได้ ฉันให้”
“ไม่เอา” เสียงทุ้มดุอีก
“ฉันคุยกับมืด เชียนเกี่ยวอะไร ยานั่นฉันให้มืดเก็บไว้แล้วกัน”
ไอ้มืดปล่อยมือคุณหมอเปิดกระเป๋าค้นหายาวิเศษที่ช่วยให้นายรอดพ้นประตูนรก ทั้งที่ยมบาลมารอรับิญญาจนเพ้อไข้
“ไอ้มืด มึง”
“นาย ก็หมอเขาให้” ไอ้คนตัวโตหน้าถมึงทึงหลุดปาก
คุณหมอยกยิ้มมุมปากน้อยๆ ก่อนปรับสีหน้าให้เรียบขรึม
“ถ้าตามตัวเจอ พวกเราหนีได้ แต่ไอ้ข้าวของนี่จะถูกสาวหาที่มา จะรับอะไรจากใครมึงคิดด้วย”
“กระปุกแค่นี้ หนีก็พกไปด้วยซี” คุณหมอเอ่ย
“จริงของหมอ” ไอ้มืดรับลูก ยัดยาลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะจับมือนุ่มนิ่มของคุณหมอไว้หวังจูงไปส่งทั้งปิดตา แต่มันรู้สึกถึงั์ตาเย็นเยียบดุจนรกโลกกัณฑ์ขุมหนึ่งเปิดอ้ารอทักทาย เลยจับมือนั้นวางไว้บนท่อนแขนตน
“คุณหมอตามข้ามา”
หลังจากสองปีที่หายไปจากชีวิตกันและกัน พอแยกจากอีกครั้งก็ยังไร้คำร่ำลา
คนหนึ่งมองตามเงาหลังที่หายลับไปอย่างเงียบเชียบ อีกคนซึ่งตามืดบอดได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรกับเสียงย่ำเท้าของตัวเอง
การจากลานั้น เงียบงันปานนี้เอง
????
แพทย์หนุ่มกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลค่ายโดยสวัสดิภาพ ร่างกายไร้รอยขีดข่วน นอกจากฟกช้ำดำเขียวตามตัวเล็กน้อย หากไม่สติเลอะเลือนจนสร้างภาพหลอนว่าตนถูกลักพาตัว ก็เหมือนไปเล่นกีฬาหนักๆ มา
กระนั้นในภาวะาใครจะมีแก่ใจไปสังสรรค์เล่นกีฬาสบายใจได้
วันเสาร์ ๒๔ มกราคม พุทธศักราช ๒๔๘๕ ขณะหมอว่านอยู่เวรยาวทั้งสัปดาห์แทนรุ่นพี่ซึ่งกลับบ้านที่พระนครศรีอยุธยา เสียงวิทยุจากโต๊ะคุณเพ็ญก็แว่วเข้าหู
“รัฐบาลเราประกาศากับสัมพันธมิตรแล้วคุณหมอ” พยาบาลสาวเอ่ยย้ำ
…ไทยเลือกข้างอย่างเต็มตัวแล้ว…
ต้นเดือนที่ยังดึงเชิงกัน ก็มีะเิจากย่างกุ้งของอังกฤษลงที่พระนคร ราชบุรี และชุมพร เกิดเสียงกัมปนาทปานฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย ผู้คนหนีตายจ้าละหวั่น ด้วยกองทัพญี่ปุ่นใช้ทางรถไฟเป็หลัก โดยเฉพาะสายใต้ที่ลงไปถึงเกาะสิงคโปร์ ดังนั้นที่ไหนมีทางรถไฟ ะเิก็ไปลงที่นั่น แต่ะเิก็ยังหยุดพวกทหารซามูไรไม่ได้
ข่าวว่าสิงคโปร์ถูกถล่มราบ เชลยศึกชาวยุโรปถูกกวาดต้อนนับหมื่นมาไทย เป้าหมายเพื่อทำรางรถไฟไปพม่า
“ลพบุรีก็มีทางรถไฟนะคุณหมอ ห่างจากโรงพยาบาลเราไม่กี่กิโล”
“คุณเพ็ญครับ คนไข้ได้ยินจะตื่นตูม” หมอว่านเอ่ยเตือน
คราวนี้คุณพยาบาลป้องปากกระซิบ
“ยาเราก็เริ่มขาดแล้วด้วยนะคะ”
เื่นี้หมอว่านรู้ดี เพิ่งมีการเรียกประชุมหาแนวทางแก้ไข และรับมือปัญหาที่จะตามมา ยาสมุนไพรหลายตัวถูกนำมาใช้เพื่อบรรเทาความขาดแคลน กระนั้นใช่ว่าทุกโรคจะมียาทดแทนกันได้
“เอ้อ คุณหมอกลับบ้าน หลวงเวชวินิจท่านเป็อย่างไรบ้างคะ ร้านหมอเองน่าจะขาดยาเหมือนกันหรือเปล่า”
เขาไปถึงหันคาเสียที่ไหนกัน คุณหมอแย้มยิ้มน้อยๆ ก่อนเอ่ย
“คุณพ่อท่านสบายดี ยาฝรั่งอาจขาดแคลนบ้าง แต่สมุนไพรส่วนใหญ่ท่านปลูกเอง จึงยังไม่ลำบากมาก” แต่งเื่ทั้งนั้น
ว่านยาห่วงคุณพ่ออยู่บ้างแต่ท่านไม่ได้โดดเดี่ยว ยังมีน้องสาววัยเก้าขวบอย่างเ้าขมิ้นอยู่ด้วย หันคาห่างไกลความเจริญ ปัญหาเดียวคือชุมโจร กระนั้นแม้แต่โจรยังต้องพึ่งหมอ และท่านเป็ที่นับถือของชาวบ้าน สถานะจึงมั่นคงพอตัว
“เฮ้อ เมื่อไหร่จะจบสิ้นนะหมอ ลำบากกันไปหมด” พยาบาลสาวเปรย ก่อนจะสะดุ้งเฮือก จากเสียงเอ็ดตะโรของผู้ช่วยแพทย์ที่ร้องลั่นมาแต่ไกล
“หมอว่านขอรับ! คุณหมอว่าน” ชายตัวเตี้ยแต่เนื้อตัวเต็มด้วยมัดกล้ามเรียกเสียงดัง
เ้าของชื่อลุกพรึ่บตามสัญชาตญาณ น่าจะเกิดเหตุด่วนแน่ๆ
“มีอะไรคุณศร”
“ตึกศัลยกรรม ทหาราเ็อื้อเลยครับ มีหมอเวรอยู่คนเดียว รับมือกันไม่ไหวแล้ว หลวงท่านเลยให้มาตามหมอไปช่วยกัน”
“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ฝากทางนี้ด้วยนะคุณเพ็ญ วันนี้งดตรวจคนไข้นอกก่อน แล้วมีอะไรให้คนไปตามฉันได้ตลอด”
“รับทราบค่ะคุณหมอ”
????
4K
