ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

แสงจากผลึกเวทตรงกลางแท่นพลังยังคงส่องวูบไหว แม้ความไม่เสถียรในสนามพลังจะยังชัดเจน แต่การตอบสนองของ “กลจักรดูดพลัง” เครื่องแรกของหลิงเซียว กลับเป็นดั่งแสงไฟดวงเล็กในห้วงราตรีมืดมิด—สั่นไหว…ทว่าไม่ดับสิ้น

ในห้องเวิร์กช็อปซึ่งมีเพียงเสียงลมหายใจ กับแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ จากกลไกนั้น หลิงเซียวไม่พูดคำใด เขาจ้องมองผลลัพธ์เบื้องหน้าด้วยสายตาสงบอย่างผิดวิสัย

เฟิ่งเหยาเฝ้ามองเขาจากอีกฝั่งโต๊ะนานนับอึดใจ

“เจ้าจะปรับแต่งต่อเลยหรือไม่?” นางถามเบา ๆ

หลิงเซียวไม่ตอบในทันที เขายกมือแตะบริเวณผลึกกลางกลไก พลางโคจรพลังจิตเข้าตรวจสอบจุดศูนย์กลางของแรงต้าน

“ยังมีจุดคอขวดอยู่สามตำแหน่ง…วงแหวนชั้นที่สองหมุนผิดองศาไปหนึ่งในร้อย และช่องส่งถ่ายแรงกระแทกเบี่ยงศูนย์นิดเดียว” เขากล่าว

“เจ้ามองเห็นได้ละเอียดขนาดนั้นเชียว?” น้ำเสียงเฟิ่งเหยาเต็มไปด้วยความทึ่ง

หลิงเซียวพยักหน้าเบา ๆ

“ข้าไม่ได้ เห็น…แต่ข้า รู้สึก ได้”

นั่นเป็นสิ่งที่เปลี่ยนไปหลังจากเขาตื่นพลังจิต—สัมผัสที่แหลมคมในระดับเหนือมนุษย์

สัมผัสที่ไม่ได้หยุดอยู่แค่โลกภายนอก…แต่รวมถึงโลก “ภายในกลไก”

…

ไม่นานนัก เสียงประตูบานใหญ่ของห้องเวิร์กช็อปก็เปิดออก พร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาช้า ๆ

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้ม ปักตราสัญลักษณ์รูปเกียร์สามชั้นบนอกซ้าย

“ศิษย์ใหม่หลิงเซียวใช่หรือไม่?” เขาเอ่ยด้วยเสียงเรียบ

“ขอรับ” หลิงเซียวขานรับพร้อมโค้งคำนับ

“ข้า—อาจารย์กู้เสวียน ผู้อำนวยการฝ่ายกลจักรประยุกต์ เจ้าได้รับการแจ้งมอบหมายให้เข้าร่วมเวิร์กช็อปพิเศษใน ‘แผนกทดลองไร้ใจ’”

“ไร้ใจ?” เฟิ่งเหยาเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

กู้เสวียนหันมามองนางด้วยแววตาเฉียบคม

“แผนกนั้นรับผิดชอบกลจักรที่ไร้หัวใจมนุษย์—อาวุธ, สายลับ, กลไกต่อต้านเวท และระบบฆ่าล้างที่ไม่ต้องใช้ผู้ควบคุมโดยตรง” เขาพูดตรง

“เป็นส่วนที่…แม้แต่ศิษย์ปีสามหลายคนยังไม่กล้าย่างกรายเข้าไป”

เฟิ่งเหยาเบิกตากว้างเล็กน้อย

หลิงเซียวกลับนิ่ง

เขาเข้าใจทันที

แผนกนั้น…คือที่ซึ่ง “จิต” ของผู้สร้างจะถูกทดสอบอย่างแท้จริง

…

“ข้าจะไป” หลิงเซียวตอบเรียบ

“ดี” กู้เสวียนพยักหน้า “เตรียมตัวให้พร้อม บ่ายวันนี้จะมีเจ้าหน้าที่มานำเจ้าไป”

…

เมื่ออีกฝ่ายจากไป เฟิ่งเหยาเงียบอยู่นาน ก่อนจะถามเสียงแผ่ว

“เจ้ารู้หรือไม่…ว่าเจ้าอาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หากเข้าไปในแผนกนั้น”

หลิงเซียวหันมาสบตานาง

“หากข้าหยุดอยู่กับเดิม…ข้าก็ไม่มีวันจะเปลี่ยนสิ่งใดได้เลย”

“บางครั้ง…ผู้สร้างที่แท้ อาจต้องยอมให้ความเย็นของกลจักรแทรกซึมเข้าสู่หัวใจ”

เขายิ้ม…แม้แววตาจะหม่นกว่าเดิมเล็กน้อย

…

บ่ายวันนั้น

เมื่อเขาก้าวผ่านประตูของ “แผนกทดลองไร้ใจ” ไป—เสียงแรกที่เขาได้ยิน

ไม่ใช่เสียงของอาจารย์

ไม่ใช่เสียงของผู้ต้อนรับ

แต่คือเสียง กรีดร้องแผ่วเบา

จาก “กลจักร” บางสิ่ง…ซึ่งยังคงไม่อาจแยกออกว่ามาจากเครื่องจักร

หรือจากสิ่งที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน

…

[สถานะพลังล่าสุดของหลิงเซียว]