Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบสี่ Losing money to be a Tycoon 13

การมาอยู่ในโลกนี้ยิ่งทำให้ผมคิดถึงเกมส์สามก๊ก

อย่างที่ตอนอ้วนเสี้ยวจะตีกับโจโฉก็มีกุนซือแนะนำว่า

ขอเพียงท่านบำรุงดินแดนและทหารให้พร้อมก่อนเราก็จะชนะโจโฉได้เอง

จะเรียกว่าคือแผนการที่ใกล้เคียงกับแนวคิดสงครามยุคปัจจุบันที่เชื่อเรื่องอุตสาหกรรมการสงครามและความสามารถในการทำสงครามมมากกว่าความเก่งกาจของแม่ทัพคนใดคนหนึ่ง

แม้ผมจะเหมือนกับคนที่เก่งกาจที่สุดในจักรวาลด้านพลังจิต

รบในสนามรบใดก็ชนะ....ในสนามรบที่ผมอยู่เท่านั้น

นั่นคือจุดอ่อนของผมที่ผมไม่สามารถอยู่ในสนามรบได้ทุกแห่งในจักรวาลนี้

หากผมยังเอาชนะหุ่นยนต์เซ็กส์โรบ็อตที่ไม่ใช่หุ่นสงครามโดยเฉพาะไม่ได้ก็คงไม่ต้องทำอะไรกินแล้ว

ว่าหากกระทั่งข้อดีที่ว่าอยู่ในสมรภูมิไหนจะชนะสงครามนั้นยังหายไปผมคงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ธรรมดา

ว่ากระทั่งจักรวาล Warhammer 40000 ที่กำหนดว่าท่านจักรพรรดิเก่งกาจหายากใครเทียบเทียมได้ก็ต้องแถว่านั่งติดอยู่กับเก้าอี้กว่าหมื่นปีเพื่ออธิบายว่าทำไมเนื้อเรื่องถึงยังต้องมีการลุ้นกันอยู่ว่าใครจะแพ้ใครจะชนะ

การที่ผมมาบุกนครใต้ดินของตนเองและเปลืองงบประมาณมหาศาลก็เรียกว่าเพิ่มประสบการณ์การรบจริงของตนเองและแก้ปัญหาอาชญากรรมที่มีจำนวนมากในโครงสร้างนครตึกด้วย

นครตึกนั้นหากดูแต่ตัวเลขอย่างเดียวจะประหยัดงบประมาณใช้พื้นที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด

และมีกำลังการผลิตพอสมควรแม้จะไม่ใช่ดาวอุตสาหกรรมโดยตรงก็ตาม

แต่ก็มีข้อเสียคือคุณภาพชีวิตที่อาจจะไม่ดีนักและอาชญากรรมที่ซ่อนอยู่ในที่ที่แสงไฟและอำนาจรัฐเข้าไปไม่ถึง

ทำให้แต่ละคนเบียวเล่นเป็นแก๊งในไซเบอร์พังก์กันได้

ผมเก็บรวบรวมพวกเบียวพวกนี้มาอยู่ในบริษัทให้กลายเป็นคนดีของสังคมต่อไปก็คงจะแก้ปัญหาอาชญากรรมได้ในระดับหนึ่ง

เงินที่ลงทุนไปนั้นก็เอามาใช้เพื่อทำลายตึกเก่าๆปรับร่างกายของคนเบียวไซเบอร์พังก์ให้กลับมาเป็นมนุษย์ปรกติปรับภูมิทัศน์เป็นสวนสาธารณะที่มีอากาศและธรรมชาติสดชื่น

ไม่ให้พวกเขามีกองขยะและมุมตึกที่มืดๆแสงไฟนีออนที่ติดๆดับๆให้เป็นสถานที่พวกเขามั่วสุมเบียวไซเบอร์พังก์กันอีกต่อไป

เรียกว่าการที่ผมลงมาลุยจัดการปัญหาอาชญากรรมของคนเบียวไซเบอร์พังก์ด้วยตนเองเช่นนี้ประหยัดงบประมาณและสามารถเพิ่มประสบการณ์การรบจริงของผมได้ในเวลาเดียวกัน

The Pass ทางผ่าน

ด้วยงบประมาณที่มากพอนั้นกลายเป็นสวนสาธารณะมีหุ่นเซ็กส์บ็อตอาศัยอยู่ในที่สุด

เสร็จไปหนึ่ง เหลืออีกนับไม่ถ้วนสินะ

ภาพโฮโลเน็ตของนครตึกระหฟ้านับไม่ถ้วนนั้นยังทำให้ผมถึงกับไมเกรนขึ้นแม้จะมีร่างกายที่เหนือมนุษย์ก็ตาม

ไม่แปลกใจที่ทำไมการใช้คนอื่นไปทำงานเองถึงสบายกว่า

มันคือการใช้เงินแก้ปัญหาอย่างหนึ่ง

แต่ผมต้องการสร้างกลุ่มคนที่เป็นลุกน้องของผมเองมากขึ้นที่สามารถใช้งานได้โดยไม่ต้องผ่านสภาหรือข้อกฎหมายต่าง

บริษัทเอกชน

Private Company

นั้นมีข้อดีที่เราทำอะไรก็ได้ตราบใดที่ยังอยู่ในขอบเขตของกฎหมาย

และในนครใต้ดินคือดินแดนที่กฎหมายเอื้อมมือไปไม่ถึง

ผมดูเวลาได้เวลาสัมภาษณ์ของบอสอดัมแล้ว

จึงเทเลพอร์ตตนเองจากไป

ทิ้งพวกบรรดาพวกหูแมวโลลิไว้ในสภาพตกใจกันถ้วนหน้า