The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

<คริมสันเฮลิกซ์ LV1>

-เหวี่ยงหอกไปรอบๆสร้างวงพายุรูปเกลียวสปริง

-แรงลมจากพายุแห่งไฟนอกจากจะผลักศัตรูโดยรอบให้กระเด็นแล้วยังสามารถดันตัวเองให้ลอยขึ้นเหนือพื้นด้วย (ความสามารถทั้ง2อย่างนี้สามารถควบคุมได้ดังใจนึก)

-สามารถคอมโบกับสกิลอื่นๆที่ใช้งานกลางอากาศได้โดยไม่ต้องร่ายชื่อสกิลต่อ

-ความเสียหาย 9,000%

-การโจมตีนี้สามารถตัดผ่ามิติได้

-ใช้พลังเวท 400

__________________________

สกิลแรก <คริมสันเฮลิกซ์> ด้านแอคชั่นสกิลนับว่าน่าสนใจมาก นอกจากนี้ยังมีความสามารถพิเศษสุดหายากอย่างผ่ามิติอีก นั่นเท่ากับว่าตอนนี้เรามีสกิลที่โจมตีทะลุมิติได้ถึง2สกิลแล้ว แม้ที่ผ่านมามันจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่ก็เถอะ หากเทียบกับสกิลที่ลบล้างเวทมนตร์ได้ของเซเลน่าแล้ว ของยัยนั่นนับว่าดีกว่าเยอะ

ด้านดาเมจแม้จะแรงเมื่อเทียบกับสกิลLV1ด้วยกันอยู่พอสมควร แต่เมื่อเทียบกับสกิลก่อนหน้านี้ที่อัพไปเกินLV1แล้วก็ยังนับว่าเบากว่ามาก ซึ่งดูจากรูปการณ์แล้วตอนนี้น่าใช้จะเป็นสกิลที่เอาไว้สร้างสถานการณ์มากกว่าสกิลพิฆาตในทีเดียวล่ะนะ

เอาล่ะ…เรามาดูสกิลต่อมากันเลย

__________________________

<ช็อคเวฟเคาเตอร์ LV1>

-เมื่ออาวุธ(อาร์ติเฟกซ์)หลุดมือจะสามารถเคาเตอร์ด้วยสกิลนี้ได้

-ระเบิดพลังเวทแล้วปล่อยออกมาเป็นคลื่นกระแทกอย่างรุนแรงรอบทิศทาง (รัศมี 5 m.)

-หอกศักดิ์สิทธิ์ที่หลุดมือไปจะหมุนค้างกลางอากาศแล้วยิงเลเซอร์อย่างรุนแรงใส่เป้าหมายที่กระเด็นออก(ความสามารถนี้จะทำงานต่อเนื่องโดยอัตโนมัติ)

-หากช็อคเวฟที่ปล่อยออกไปไม่โดนศัตรู เลเซอร์อัตโนมัติก็จะไม่ทำงาน

-ความเสียหายจากคลื่นกระแทก 5000%

-ความเสียหายจากเลเซอร์ 11,000%

-ใช้พลังเวท 700

__________________________

สกิล<ช็อคเวฟเคาเตอร์>ดูเหมือนจะธรรมดา แต่นับว่าแหวกแนวอยู่พอสมควร..ไม่สิ..คงต้องบอกว่าโคตรเจ๋งเลยล่ะ เพราะโดยปกติแล้วหากอาร์ติเฟกซ์หลุดออกจากมือ เราจะไม่สามารถร่ายสกิลใดๆได้ ยกเว้นสกิล<เรียกคืนอาวุธอัตโนมัติ> ซึ่งจะเรียกอาร์ติเฟกซ์ที่หลุดมือไปกลับมาที่มือเฉยๆเพื่อจะใช้สกิลอื่นๆต่อได้อีกครั้ง

แต่สกิล <ช็อคเวฟเคาเตอร์>นั้นแหกกฎตรงที่ว่าแม้จะไม่ได้เรียกอาวุธกลับมา ก็สามารถใช้สกิลนี้ได้…นั่นก็เท่ากับว่าอุปสรรค์ตรงนี้หมดไปอย่างสิ้นเชิง เท่านี้ก็ไม่ต้องมาเสี่ยงแพ้ตอนอาวุธหลุดมืออีกละ

ผมนึกถึงตอนที่สู้กับเซเลน่าเมื่อครั้งสอบเข้าโรงเรียนอัศวินเวทมนตร์เลย ตอนนั้นถูกยัยนั่นเตะอาวุธหลุดมืออยู่หลายรอบ..นั่นทำให้ผมต้องระวังอยู่พอสมควร เพราะอาร์ติเฟกซ์ของผมไม่ใช่อาร์ติเฟกซ์ที่ติดหนึบกับตัวเหมือนอย่างแว่นตา รองเท้า หรือถุงมือ ซึ่งหากอาวุธของผมหลุดมือเมื่อไหร่แล้วแก้สถานการณ์ไม่ได้ก็จบ

เอาล่ะ..การวิเคราะห์2สกิลที่ผ่านมาคงจบลงเท่านี้..แต่ยังเหลืออีก1สกิล..ซึ่งน่าจะเป็นสกิลที่แปลกที่สุดของวันนี้แล้ว…ไม่สิน่าจะแปลกที่สุดเท่าที่เคยปลดล็อคมาเลยมากกว่า

__________________________

-สกิลสายศักดิ์สิทธิ์(Holy Skill ลำดับที่1) →เป็นสกิลประจำเทวทัณฑ์ของหอกศักดิ์สิทธิ์โฮลี่เจวาลิน

-บทร่ายเริ่มต้นด้วย ‘FIRST ORDER HOLY FLAME MAGIC’ แล้วลงท้ายด้วย ‘Counter Flare’ (ต้องร่ายเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น)

-เงื่อนไขการใช้สกิลคือ เก็บBlock Counter (BC) ได้ครบ10เกจ

→สกิลพิเศษ <Holy barrier>

-ไม่จำเป็นต้องร่ายและไม่จำเป็นต้องเรียกอาร์ติเฟกซ์

-สร้างบาเรียป้องกันการโจมตีเฉพาะส่วน(ควบคุมโดยจิตสำนึก) เมื่อป้องกันได้1ครั้งจะสามารถเก็บ BC ได้ 1 เกจ

-ความทนทานของบาเรีย 100% ของ HP

-ไม่ใช้พลังเวท

__________________________

อะไรกันฟะเนี่ยยยยย!!!…รายละเอียดเยอะชะมัน..Holy Skill อะไรกันฟะ…เงื่อนไขการใช้โคตรยุ่งยาก..แถมยังต้องร่ายเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์อีก….ในชีวิตผมไม่เคยเห็นใครร่ายสกิลจากอาร์ติเฟกซ์ด้วยภาษาศักดิ์สิทธิ์มาก่อนเลย….

เพราะปกติภาษาศักดิ์สิทธิ์จะใช้เฉพาะเวลาสวดภาวนาในโบสถ์หรือวิหารเท่านั้น…มันมีไว้เพื่ออวยพร ,ภาวนา ,หรือขอขอบคุณต่อท่านเทพธิดา…ถึงจะอ่านออกแต่ก็ไม่ค่อยมีใครรู้ความหมายกันหรอก…และผมเองก็ไม่ได้ชอบไปโบสถ์นักด้วย…

เอ่อ..ช่างมันละกัน..แต่เอาเป็นว่าเงื่อนไขการใช้คือต้องเก็บ BC ให้ครบ10ครั้งก่อนงั้นหรอ..จากนั้นก็ร่ายสกิลด้วยภาษาศักดิสิทธิ์..

“ [FIRST ORDER HOLY FLAME MAGIC ] ” (เวทเพลิงศักดิ์สิทธิ์ลำดับที่1)

‘Counter Flare’

“…”

ไม่มีอะไรออกมาแหะ…อย่างว่าแหละถ้าไม่เก็บ BC ให้ครบ10ครั้งก่อนก็คงใช้ไม่ได้ ว่าแต่เมื่อกี้นี้คงไม่ได้ร่ายผิดหรอกใช่ไหมนะ…ผมมองบรรยากาศรอบๆอันเงียบงันแล้วคิดแบบนั้น

“หือ?..เรเวลนายสวดภาวนาหรอ..”

รูอันหันมาถาม...เพราะอยู่ดีๆก็เห็นเรเวลร่ายบทสวดที่คล้ายๆกำลังภาวนาในโบสถ์ออกมา

“ฉันไม่ได้สวดภาวนาหรอก…แต่มันคือบทร่ายสกิลต่างหากล่ะ”

เรเวลโบกมือปฎิเสธอย่างแข็งขัน

“เอ๋!?…ร่ายสกิลเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์เนี่ยนะ?…มีงี้ด้วยหรอ…ถ้างั้นทำไมหลังร่ายสกิลแล้วไม่เห็นมีอะไรออกมาเลยล่ะ”

“ช่างมันเถอะ…เอาไว้เดี๋ยวก็มีเองแหละ”

ผมขี้เกียจอธิบาย..เลยตอบรูอันส่งๆไปแบบนั้น

“เห้ออ…อยู่ดันเจี้ยนนานคงเครียดสินะครับ…เอาไว้ขึ้นไปบนพื้น..เดี๋ยวผมเลี้ยงพาเฟต์ดีๆแล้วกันครับ…”

รูอันถอนหายใจแล้วเดินตามหลังผมมา

“เอิ่ม…นายไม่เชื่องั้นหรอ..”

“เชื่อก็โง่แล้วครับ”

“เออๆ..ช่างมันเถอะ..พอดีอาการจูนิเบียวสมัยเด็กๆมันกำเริบน่ะ…”

“…นานๆทีได้ปลดปล่อยออกมาบ้างก็ไม่เลวเหมือนกันครับ…ผมเข้าใจดี”

"อ่าๆ..ฮะๆ"

ผมพยักหน้าแบบฝืนๆเนื่องจากผมขี้เกียจเถียงกับรูอัน..จึงคิดจะปล่อยผ่านไป…ขนาดรูอันยังคิดว่าผมบ้าเลย…แล้วเซซิเลียกับเซเลน่าจะมองผมยังไงล่ะนิ…

ผมมองไปยังผู้หญิง2คนนั้นซึ่งตอนนี้กำลังยืนมองหน้าต่างสเตตัสตัวเองอยู่ไกลๆ

สีหน้าของพวกเธอทั้งคู่ตอนนี้ดูจริงจังสุดๆ คงเพราะต้องจำทั้งชื่อสกิล เงื่อนไข และรายละเอียดการใช้ให้ได้ในเวลาสั้นๆ เนื่องจากไม่มีเวลามากพอจะมาทดลองอะไรทั้งนั้นแล้ว และหากไม่รู้รายละเอียดสกิลใหม่ดีพอ อาจเกิดข้อผิดพลาดทำให้คนรอบๆโดนลูกหลงเอาได้ และหากเกิดสิ่งนั้นขณะสู้กับสัตว์ปีศาจ ก็อาจจะ….ช่างแมร่งเถอะ…ไม่น่าจะถึงตายอยู่แล้วมั้ง

“นี่พวกเธอ..พร้อมลุยกันต่อรึยัง?” เรเวลถาม

“อือ..พร้อมแล้วค่ะ”

เซซิเลียปิดหน้าต่างสเตตัสตัวเองลง

“ส่วนฉันก็ไปเป็นตัวล่อเหมือนเดิมสินะ”

เซเลน่าปิดหน้าต่างสเตตัสเหมือนกันพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆเล็กน้อย

“สเตตัสที่แท้จริงของพวกเราตอนนี้คือเลเวล36 แต่เพราะบัพสัตว์เทพทำให้พวกเรามีเลเวลเทียบเท่ากับ46 ซึ่งใกล้เคียงกับสกูร์ชิพที่มีเลเวล52อยู่พอสมควรแล้ว..บางทีอาจสู้ง่ายขึ้นแล้วจบไวขึ้นกว่าเดิมก็ได้..แต่ว่า.."

“เข้าใจละ..ฉันจะล่อมันมาอีก1ตัวก่อนก็แล้วกัน”

เซเลน่ากล่าวจบแล้วเดินออกไป

"เดี๋ยวก่อนครับ!…ท่านเซเลน่า..ผมขอฟื้นฟูพลังชีวิตของทุกคนให้เต็มก่อนรวมทั้งตัวท่านเซเลน่าเองด้วย"

“อืมๆ..เข้าใจแล้ว..รีบๆเข้าล่ะ”

เซเลน่าหันกลับมาแล้วเดินเข้ามาหารูอัน..จากนั้นรูอันก็เริ่มร่ายเวทรักษาให้ทีละคน

เมื่อเสร็จสิ้นทุกอย่างแล้วก็ดำเนินการตามแผนแบบที่เคยทำเหมือนเดิม..คือเซเลน่าไปล่อนั่นเอง

ผ่านไปได้สักพักหนึ่ง

“หะ..เห้ยยยย…ทำไมคราวนี้มันมารวดเดียว3ตัวล่ะ!!!”

ทั้งผม เซซิเลีย รูอันพากันตกใจที่มีสกูร์ชิพวิ่งตามหลังเซเลน่ามาถึง3ตัว

“จะไปรู้หรอยะ!….”

“แต่เธอเป็นคนล่อมันมาเองนะ..จะไม่รู้ได้ยังไง…” เรเวลโวยวายขึ้นมา

ชิบหายละ..งวดนี้ไม่ได้ชาร์จสกิลนั่นเตรียมไว้ด้วย…เพราะคิดว่าตอนนี้ทุกคนเลเวลเทียบเท่า46กันหมดแล้ว ฉะนั้น4ต่อ1 กับเลเวล52 น่าจะสู้ได้ง่ายขึ้นมาก แต่บังเอิญเซเลน่าไปล่อมันอีท่าไหนก็ไม่รู้ถึงได้มาพร้อมกันตั้ง3ตัว นั่นเท่ากับว่าต้องสู้กันแบบ 4ต่อ3 เลยเรอะ!!!….ซึ่งหากตัดรูอันออกไปแล้ว มันก็จะเป็น 3ต่อ3 หรือพูดง่ายๆคือไม่ต่างจาก1ต่อ1เลย

เห้ยๆเดี๋ยวๆ!…1-1 กับเลเวล52เนี่ยนะ..จะไหวจริงๆเรอะ!?…

ผมส่ายหน้าตัวเองเบาๆ

"ชิ..ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องผจญภัยสินะ"

เอาเถอะ..ต้องพิสูจน์ให้เอลิเซ่เห็นกันหน่อยแล้ว..จะรอดไปให้ได้…แล้วทำให้เธอเสียใจที่หักอกฉันถึง2ครั้งเลยคอยดู!!

เรเวลตั้งท่ามุ่งมั่นพร้อมกับนึกถึงเด็กสาวผมทองตาทองคนหนึ่ง

“เซเลน่าล่อมันเข้ามาในสวนดอกไม้ของฉัน!!…”

“เข้าใจแล้วเซซิเลีย”

เซเลน่าวิ่งสุดชีวิตเข้ามายังกลางสวนดอกไม้ ซึ่งด้วยสเตตัสตอนนี้ทำให้วิ่งได้เร็วกว่าเดิมมากจึงทิ้งระยะห่างจากสกูร์ชิพได้พอสมควร

สกูร์ชิพที่ตามมาทีหลังเมื่อเหยียบ <อาณาเขตแห่งสวนดอกไม้> ความเร็วจึงตกลงไปทันที

“แยกกันรับมือคนละตัว…”

เรเวลกล่าวแบบนั้น..แล้วพุ่งพรวดเข้าไปหาตัวขวาสุด

เซซิเลียรับมือตัวกลาง