ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

 ซีเผิงคำรามอย่างบ้าคลั่ง "ไม่ ไม่" ตัวเขาหยุดการโจมตีของชายหนุ่มไว้ไม่ทัน หอกพุ่งดั่งสายแสง เข้าใส่อี้เฉินที่นอนสลบอยู่เต็ม ๆ
 

อยู่ ๆ บริเวณที่อี้เฉินอยู่ สั่นไหวอย่างรุนแรงจากปราณพลังสีดำของเมี่ยนจือ สร้างอาณาเขตป้องกันร่างอี้เฉินไว้

ปราณพลังสีดำรุนแรงอย่างมาก แม้แต่พวกเขาทั้งสองที่อยู่ห่างออกไปยังแสบร้อนผิวหนัง วิญญาณในร่างสั่นไหวอย่างรุนแรง

ชายหนุ่มที่ปาหอกเข้าใส่อี้เฉิน ดวงตาเบิกกว้างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร การโจมตีของข้าไม่สามารถทำอะไรมันได้ แล้วปราณพลังสีดำนั้นมันคืออะไรกันแน่"

แม้แต่ซีเผิงยังตกใจ ชะงักไปครู่หนึ่ง อี้เฉินต้องมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในกายาเป็นแน่

ทันที ที่ซีเผิงหายจากการตกใจ เขาพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่ม อย่างบ้าคลั่ง "เจ้ากล้าลงมือกับคนเพื่อนข้าอย่างนั้นหรือ"

ดาบใหญ่ในมือ ซีเผิง ง้างฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง ทุกการฟาดฟันเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าเขาใส่ชายหนุ่ม

ชายหนุ่มถูกการโจมตีของซีเผิงแผดเผา จนบาดเจ็บ
 

 "อ๊ากๆ" "เจ้า เจ้า""

ชายหนุ่มไม่ออมปราณพลังอีกต่อไปสำแดง"วิชาฝ่ามือเยือกแข็ง" แขนทั้งสองข้าง
แปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง ทุก ๆ อย่างที่เขาสัมผัส กลายเป็นน้ำแข็งอย่างฉบับพลัง
แม้แต่เปลวเพลิงที่ซีเผิงโจมตีเข้ามาใส่ ยังถูกแช่แข็ง อากาศรอบ ๆ ลดต่ำลงเรื่อย ๆ

ชายหนุ่มพุ่งตัว เข้าหาซีเผิง ด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี อาภรณ์ปลิวไสวอย่างบ้าคลั่งหมายมั่นแช่แข็ง ซีเผิงให้ตายเสีย

เสียง"ฆ่า"ดังเอ็ดอึง

ซีเผิงสำแดงวิชาสำแดง"วิชาเพลิงสวรรค์" ร่างทั้งร่างเต็มไปด้วยเปลวเพลิง ท่วมท้นท้องฟ้า วาดมือสร้างกำแพงเพลิงป้องกัน

รอบบริเวณทั้งสองกลายเป็นเขตแดนคนละขั้วกัน
เหมือนดั่งเป็นหยิน-หยาง

แต่ทันที ที่เปลวเพลิง โดนฝ่ามือเยือกแข็งของชายหนุ่ม เปลวไฟกลับถูกแช่แข็งช้า ๆ

ซีเผิงตกใจอย่างมาก "เป็นไปได้อย่างไร นั้นมันวิชาอะไรกันแน่เหตุใดถึงแช่แข็งได้ทุกสิ่ง"
ซีเผิงระเบิดปราณพลังขับเคลื่อนวิชาเพลิงสวรรค์ สุดกำลังพุ่งเข้าแผดเผาทุกสิ่ง ที่อยู่รอบกายา หมายจบการต่อสู้ครั้งนี้

ทั้งคู่หมุนควงหมัดเข้าปะทะกันตรง ๆ ต่างฝ่ายต่างคิดจะจบศึกครั้งนี้ด้วยการโจมตีนี้

 "ตูม" อากาศรอบๆ บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เศษใบไม้ต้นหญ้าปลิวว่อน

ทั้งคู่ ไม่เอาหมัดเข้าปะทะกัน ต่างฝ่ายต่างต่อยไปที่หน้าอกของอีกฝ่าย ให้รู้ผลแพ้ชนะในหมัดเดียว
แรงหมัดทั้งคู่ ผลักอีกฝ่ายออกไป อย่างรุนแรงหน้าอกทั้งสองมีรอยยุบลงไป เสียงกระดูกหน้าอกแตกหัก"กร๊อบ"

ชายหนุ่ม ถอยกระเด็นออกไปไกลเมื่อโดนฝ่ามือแฝงด้วยเปลวเพลิงของ ซีเผิง หน้าอกด้านซ้ายมีแผลไหม้เกรียมบาดเจ็บหนัก

กระดูกหน้าอกหัก

ซีเผิงที่โดนฝ่ามือเยือกแข็งเข้าไป ร่างของเขาเริ่มมีน้ำแข็งเกาะรอบตัว น้ำแข็งมันค่อย ๆ

กลืนกินร่างเขาทั้งร่างของเขา "ไม่ ๆ เป็นไปไม่ได้ข้าแพ้งั้นหรือ"

ไม่นานน้ำแข็งก็ขยายตัวกลืนกินอย่างบ้าคลั่ง ร่างทั้งร่างกลายเป็นหุ่นน้ำแข็ง

ชายหนุ่มคำรามก้องฟ้า "ในที่สุดข้าก็ชนะ ข้าไม่คิดว่าต้องมาสำแดงวิชานี้กับคนที่ขั้นพลังย่อยห่างกันถึงสองขั้นพลัง" เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ไอ้

พวกสำนักเซียนมันเก่งจริงๆ ถึงขนาดต่อสู้กับขั้นพลัง ย่อยห่างกันแบบนี้ได้อย่างสูสี

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาซีเผิงคิดจะทำลายน้ำแข็งให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ ทันทีที่ ง้างหมัดหมายต่อยทำลายน้ำแข็งทิ้ง

อยู่น้ำแข็งก็แตกร้าวเป็นทางยาว เปลวเพลิงรั่วไหลออกมาตามรอยแตก ซีเผิงคำรามก้อง "ตายซะ" วิชาเพลิงสวรรค์ขับเคลื่อนอย่างรวดเร็ว

เปลวเพลิงรอบ ๆ พุ่งสูงอย่างรวดเร็ว แผดเผาทุก ๆ สิ่งรอบๆ

ชายหนุ่มตกใจอย่างมาก "เป็นไปได้อย่างไรเจ้ายังไม่ตายงั้นหรือ" ตัวเขาอยู่ใกล้ซีเผิงมากเกินไป

เขาพยามาใช้ฝ่ามือเยือกแข็งแช่เปลวเพลิงแต่มันกลับไม่ได้ผล อุณหภูมิโดยรอบพุ่งสูงอย่างรวดเร็ว

เปลวเพลิงสีฟ้าปิดล้อมทุกทิศทาง แม้แต่ไอความหนาวเย็นยังระเหยกลายเป็นไอน้ำ

ชายหนุ่มดวงตาแดงก่ำ "ไม่ไม่ ข้ายังไม่อยากตาย"

ซีเผิงมองมาที่ชายหนุ่มด้วยดวงตาคมกล้า ก่อนเอ่ยพูด "เจ้ามาลอบสังหารคนอื่น ก็ต้องเตรียมตัวที่จะโดนคนอื่นฆ่าไว้ด้วย"

ชายหนุ่มถูกเปลวเพลิงสีฟ้า แผดเผาจนมอดไหม้
เขาร้องควรคลานด้วยความเจ็บปวดทรมานจากการถูกไฟคลอก ไม่นานชายหนุ่มก็หมดแรงต่อต้าน ร่างค่อย ๆ

สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ก่อนตายเขายิ้มเยาะตัวเอง ที่เข้าร่วมภารกิจสังหารนี้ ตัวเขานั้นโลภมากเกินไปจนมาเลือกเดินทางสายนี้

ซีเผิงแทบหมดปราณพลัง ตัวเขาเข้าไปดูอาการของอี้เฉิน ซีเผิงเองก็หวาดกลัวปราณพลังสีดำที่อี้เฉินปลดปล่อยออกมา

แต่เมื่อเขาเดินเข้าใกล้อี้เฉินปราณพลังสีดำกลับไม่ปรากฏออกมา ซีเผิงจึงมั่นใจ ปราณพลังสีดำคงปกป้องอี้เฉิน
อี้เฉินตอนนี้แค่สลบไป เสียเลือดกับปราณพลังไปมากอาจใช้เวลาฝืนตัวอีกสักระยะ

ซีเผิงแบกอี้เฉินกลับเมืองหลวงแคว้นเล่ย ในทันทีเขาไม่กล้าอยู่ที่นี่นานหากที่นักฆ่าคนอื่นอีกละก็ได้ตายจริง ๆ แน่
 

เขาใช่เวลาไม่กี่ชั่วยามก็มาถึงเมืองหลวงแคว้นเล่ย
ทันที ที่พวกนางเห็นซีเผิงแบกอี้เฉินกลับเข้ามา ภายในเมืองหลวงพวกนางรีบตามไปสบทบกับซีเผิงในทันที

กงหนาน ทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ "ซีเผิงเจ้ากล้าตีพวกข้า จนสลบงั้นหรือ เหตุใดไม่ช่วยกันต่อสู้เล่า

ถึงพวกข้าจะไม่เก่งกาจแต่ก็พอช่วยอะไรได้บ้าง"

"ขาเองก็เห็นด้วย"หริ่นหลัน นางเองก็อยากต่อสู้

ซีเผิงส่ายหัว "พวกเจ้าก็รู้ดีศัตรูไม่ได้อ่อนแอขนาดที่พวกเจ้าสู้ได้ง่ายๆ แถมเป็นการต่อสู้เป็นตาย

ข้าทำไปเพื่อความปลอดภัยของพวกเจ้า สองคน"

พวกนางสองคนทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจซักเท่าไร่ เหมือนพวกนางเป็นตัวถ่วง

ซีเผิงเอ่ยพูด "พวกเจ้าไม่ต้องคิดมาก หากพวกเจ้าเป็นอะไรไป พวกข้าก็ลำบากใจเหมือนกัน"

หริ้นหลันไต่ถาม "อี้เฉินอาการเป็นอย่างไรบ้าง"

"อี้เฉินแค่สลบไปเขาศูนย์เสียปราณพลังกับเลือดไปมาก พักฟื้นสักระยะก็น่าจะหายเป็นปกติ

รีบกลับสำนักเซียนกันก่อน ที่นี่อาจมีคนของมันอีกก็เป็นไปได้"

พวกนางพยักหน้ารับคำ ก่อนเข้าใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายภายในเมืองหลวงไปยังแคว้นพยัคฆ์
กลับสำนักเซียนในทันที