ราชาไร้บัลลังก์

มิคาเอลที่ยืนอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสใหญ่ด้วยดวงตาสีดำสนิทกำลังแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวมันค่อยๆยืนมือออกไปจับสายฟ้าสีแดงของผู้อาวุโสใหญ่ วูบ! สายฟ้าสีแดงเหล่านั้นหายไปทันทีมันถูกชักนำเข้ามาในร่างกายของมิคาเอลแล้วถูกหลอมรวมเข้ากับสายฟ้าสีดำไป
''เจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้า พลัง? กำลังคน? อาวุธ? อักขระ? น่าสงสารที่ข้าเหนือกว่าทุกอย่างเจ้าเลือกข้างผิดตั้งแต่เมื่อ5,000กว่าปีก่อนแล้ว''ตูม! มิคาเอลยกมือขึ้นแล้วตบไปที่ผู้อาวุโสใหญ่มันลอยไปที่อีกฝั่งของบาเรียทันทีแต่ด้วยความเร็วของมิคาเอลมันได้ไปรอตรงจุดที่ผู้อาวุโสใหญ่จะลอยไปกระแทกกับบาเรีย และ ตูม!ตบเข้าไปอีก1ครั้ง มิคาเอลทำแบบนี้ไปนับ100ครั้งด้วยเวลาเพียงพริบตาเดียวเท่านั้นแคร่ก! แคร่ก! แคร่ก! มิคาเอลยังคงไม่หยุดตบเพราะมิคาเอลใส่พลังในการตบลงไปไม่มากทำให้ผู้อาวุโสใหญ่ยังไม่ตายและบาดเจ็บจนกระดูกทั่วร่างแตกร้าวทุกส่วนตุ่บ! มิคาเอลหยุดโจมตี?อีกฝ่าย ผู้อาวุโสใหญ่จึงหล่นลงมาบนพื้นใกล้ๆกับลูกชายของมันที่นอนเจ็บอยู่
''เจ้าเคยคิดมั้ยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเข้าซักวัน''พ่อของมิคาเอลเดินมาหยุดต่อหน้าผู้อาวุโสใหญ่แล้วพูดโดยพ่อของมิคาเอลเองยังคิดจะทรมานคนทรยศให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ
''อั่ก! ท่านผู้นำตระกูลได้โปรดช่วยลูกชายของข้าด้วย เรื่องทั้งหมดข้าเป็นคนผิดเอง''
''เจ้าขอร้องข้า? เจ้าคิดว่าข้าจะยอมเชื่อที่เจ้าพูดแล้วทำตามที่เจ้าต้องการ?''วูบ! พ่อของมิคาเอลใช้พลังดึงร่างลูกชายของผู้อาวุโสใหญ่เข้ามา หมั่บ! จับไปที่หัวอย่างรุนแรงโผล๊ะ! หัวลูกชายของผู้อาวุโสใหญ่ระเบิดคามือของพ่อมิคาเอลในทันทีตามมาด้วยจุดกักเก็บพลังของผู้อาวุโสใหญ่ถูกทำลายลง
''ลูกพ่อที่เหลือฝากเจ้าจัดการด้วย''พ่อและแม่ของมิคาเอลพากันกลับเข้าประตูพรสวรรค์ของมิคาเอลเรื่องที่เหลือทั้งคู่ให้มิคาเอลจัดการเพราะมิคาเอลในตอนนี้คือหัวหน้าตระกูล
''เอาหละ อย่างที่พวกเจ้าได้เห็น ข้าในตอนนี้คือหัวหน้าตระกูลคนปัจจุบันของตระกูลมังกรผู้สังหารพระเจ้าหากมีใครไม่เห็นด้วยให้ก้าวออกมาซะตอนนี้เลย ในตระกูลของข้าข้าไม่ต้องการคนที่มีจิตใจต่อต้านและข้าสัญญาว่าคนที่ก้าวออกมาข้าจะไม่ทำอะไร''มิคาเอลนิ่งเงียบลงขณะมองไปโดยรอบคนในตระกูลกว่า300คนยังคงยืนอยู่กับที่ แต่ไม่นานทั้งหมดก็คุกเข่าลง
''เคารพท่านหัวหน้าตระกูล...''ทั้งหมดยอมรับจากใจหลังจากรู้เรื่องส่วนมากและเห็นระดับของมิคาเอล
''อืม...หากข้าจะสลักวิญญาณพวกเจ้า พวกเจ้าคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย''มิคาเอลลองถามเพื่อหยั่งเชิงดูและคำตอบที่ได้กลับทำให้มันพึงพอใจอย่างมาก
''พวกข้ายอมรับ''มิคาเอลสลักวิญญาณทันทีจากนั้นจึงเริ่มพูดต่อ
''หลังจากข้าพูดจบพวกเจ้าจะต้องเข้าไปในประตูพรสวรรค์ของข้า ที่นั่นเจ้าจะฝึกได้อย่างรวดเร็วทรัพยากรในนั้นเองก็มีมากมายเพราะฉะนั้นจงรีบแข็งแกร่งขึ้นเตรียมตัวเข้าปะทะกับเผ่าพันธุ์อื่น''ทั้งหมดลุกขึ้นแล้วเริ่มพุ่งทะยานเข้าประตูรพรสวรรค์ไป จนคนทั้งหมดในหมู่บ้านไม่มีใครเหลืออยู่ยกเว้นคน11คนที่ทรยศต่อตระกูลที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างหน้าอนาถ
''ต่อจากนนี้พวกเจ้าก็ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในบาเรียนี่ไปก็แล้วกัน''มิคาเอลโบกมืออีกครั้ง วางอักขระเพิ่มป้องกันคนภายนอกเห็นด้านในและพลางตัวต่อการตรวจสอบวูบ! เมื่อลงมือเสร็จมิคาเอลก็ข้ามมิติกลับไปที่ห้องฝึกลับของสถาบันสัตว์อสูรจากนั้นจึงเข้าไปฝึกในประตูพรสวรรค์ทันที เป้าหมายของมิคาเอลในตอนนี้มีแค่ฝึกอย่างบ้าคลั่ง
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เพราะอะไรที่ข้าเลือกที่จะก้าวหน้ามันผิดด้วยหรือไง''หลังจากทุกคนจากไปผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะออกมาเหมือนคนบ้า ลูกชายตาย ทุกอย่างที่หวังหายไปกับสายลมราวกับความฝัน
''หุบปากไปซะไอ้สวะ เป็นเพราะเจ้าพวกข้าถึงได้โดนไปด้วย''
''ข้าขอสาปแช่งเจ้า ขอให้เจ้าไม่ได้ตายดี''
''...''ผู้อาวุโสทั้ง10คนต่างสาปแช่งผู้อาวุโสใหญ่ แต่จะโทษใครได้นอกจากตัวมันเองที่ยอมทรยศตระกูลเพราะเห็นแก่ผลประโยชน์ที่ผู้อาวุโสใหญ่พูดถึง
''เจ้าโทษข้า? สาปแช่งข้า? ดี!''ผู้อาวุโสใหญ่ฝืนความเจ็บแล้วลุกขึ้นไปหยิบเศษไม้จากบ้านที่พังไปขึ้นมาตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! ซวบ! มันเดินตรงเข้าหาผู้อาวุโสทั้ง10แล้วระดมฟาดไม้ลงไปอย่างต่อเนื่องจนตัวมันเองพอใจแล้วจึงแทงไม้ไปที่ลำคอของผู้อาวุโสทั้ง10 จากนั้นจึงเดินหายไปพร้อมหัวเราะตลอดทาง
20ปีในโลกภายนอกผ่านไปทุกอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกมิคาเอลและคนในตระกูลยังคงมุ่งมั่นเพิ่มระดับพลังแต่ภายในคุกที่ที่มิคาเอลเคยใช้ชีวิตอยู่5,000กว่าปีกำลังมีการเปลี่ยนแปลงครึ่ม! ครึ่ม! ครึ่ม! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! ท้องฟ้าเหนือสำนักแห่งความหวังมืดครึ้มลงแบบฉับพลันฟ้าร้องและลั่นออกมาอย่างต่อเนื่อง ภัยพิบัติทางธรรมชาติครั้งแรกกำลังจะเกิดขึ้นที่นี่
''ท่านเจ้าสำนัก ดูเหมือนสิ่งที่ราชาของพวกเราบอกเอาไว้กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว''
''ใช่ แค่ครั้งแรกยังน่ากลัวขนาดนี้ หากท่านพี่ไม่ได้บอกเอาไว้ที่นี่คงกลายเป็นซากในพริบตาแน่ตอนนี้ไปบอกให้ทุกคนประจำที่ซะ เมื่อสายฟ้าเส้นแรกฟาดลงมาให้เปิดบาเรียชั้นแรกทันที''เอมิลี่ใช้เวลาฝึกและเตรียมการมาเป็นเวลานานนางวางบาเรียเอาไว้รอบสำนักและรอบเมืองโดยวางเอาไว้ทั้งหมด5ชั้น หากบาเรียเอาไม่อยู่เป็นนางและคนระดับสูงที่ต้องขึ้นไปป้องกันแทน
''มาแล้ว เปิดบาเรียชั้นแรกซะ''จากการจ้องมองเป็นเวลานานสายฟ้าเส้นแรกได้พุ่งลงมาจากฟากฟ้าตูม! มันชนเข้ากับบาเรียด้วยความรุนแรง แคร่ก! เพล้ง! บาเรียแตกสลายลงพร้อมกับสายฟ้าที่หายไป
''แย่แน่ นี่มันเกินกว่าที่คิดเอาไว้มาก''เอมิลี่พูดออกมาขณะเร่งพลังระดับ49นิวเคลียร์ออกมาทั้งหมดก็เพื่อเตรียมตัวรับสถานกาณ์ที่ไม่คาดฝันเพราะนางไม่รู้เลยว่าสายฟ้าจะผ่าลงมากี่ครั้งแล้วภัยพิบัติทางธรรมชาติจะจบลงตอนไหน
''เปิดบาเรียชั้นที่2เร็วเข้า''โดยไม่ทันตั้งตัวสายฟ้าเส้นที่2ได้พุ่งทะยานลงมาแล้วทุกคนที่อยู่ในสำนักส่งพลังของตัวเองเขาไปในบาเรียเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งทันที เพล้ง! ป้องกันไม่ได้สายฟ้าครั้งที่2รุนแรงกว่าทั้งแรกมาก
''เปิดบาเรียชั้นที่3และชั้นที่4ซะ''ครั้งนี้สามารถป้องกันเอาไว้ได้ เพียงแต่ต้องเสียบาเรียไปถึง3ชั้นตอนนี้เหลือบาเรียชั้นที่5เพียงชั้นเดียวซึ่งเหลืเป็นชั้นสุดท้าย
''อาจารย์และผู้อาวุโสมากับข้า''เอมิลี่สั่งการทันที ถึงนางจะอายุไม่มากแต่ด้วยที่คนรอบตัวมีประสบการณ์มากมายนางจึงมีความคิดเป็นผู้ใหญ่อย่างมาก
''เร่งพลังจนถึงขีดสุดเตรียมตัวรับการปะทะจากสายฟ้า''ทั้งหมดทำตามทันทีโดยไม่มีใครพูดอะไรขณะที่เอมิลี่เรียกประตูพรสวรรค์ออกมาเปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี้ยง! การโจมตีของภัยพิบัติระลอกสุดท้ายได้สาดลงมาด้วยความรุนแรงบาเรียชั้นสุดท้ายถูกเปิดใช้งาน เพล้ง! แต่บาเรียกลับป้องกันไม่ได้แม้แต่เสี้ยววิ
''ท่านเจ้าสำนักปล่อยให้พวกข้าออกไปจัดการก่อน''คนของมิคาเอลหรืออาจาย์ของเอมิลี่ลอยสูงขึ้นไปตามไปด้วยผู้อาวุโสในสำนักเนื่องจากพวกมันมีพลังน้อยกว่าเอมมิลี่มันจึงคิดจะใช้ตัวเองทำให้สายฟ้าอ่อนแรงลงก่อน
''หายไปซะ หมัดระเบิด''คนแรกได้ปล่อยคลื่นหมัดระเบิดออกไปด้วยระดับพลัง35นิวเคลียร์ ตูม!มันเข้าไประเบิดสายฟ้า จนสายฟ้าสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นสายฟ้าได้ชะลอตัวลงทันทีมันกลับไปรวมตัวกันเป็นรูปร่างเสือสีฟ้าขนาดใหญ่ โฮกกก!สายฟ้าคำรามจนเสีบงดังก้องไปทั่วท้องฟ้าออกมาก่อนจะทะยานลงมาด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม
''บัดซบ! เพลงดาบตัดอากาศ''
''สายฟ้าพิโรธ''เหล่าอาจารย์และผู้อาวุโสของเอมิลี่ต่างใช้พลังและเทคนิคที่มีพลังมากที่สุดออกมาแต่เสือสายฟ้ากลับไม่ได้ชะงักแม้แต่น้อย โฮก! สายฟ้าพุ่งลงมาแล้วกลืนกินคนทั้งหมดลงไปทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่153:ภัยพิบัติภายในคุก

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่153:ภัยพิบัติภายในคุก

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้