เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ (สนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์)

ตอนที่ 5

คุณนิโคลัส

ขอบคุณที่ส่งของขวัญมาให้อีวานแต่ฉันขอส่งคืนทั้งหมดถ้าคิดว่าจะใช้แผนนี้ซื้อใจอีวานแล้วละก็คุณคิดผิดและถ้าคุณอยากรู้จักใกล้ชิดกับอีวานจริงๆ ด้วยใจที่บริสุทธิ์ฉันก็ยินดีที่จะให้คุณกับอีวานได้สนิทสนมกัน เพราะอย่างไรคุณก็คือลุงถึงแม้จะเป็๞ลุงที่พรากพ่อไปจากเขาก็ตามเอาเถอะ ครั้งนี้ฉันจะไม่ถือสา จะถือว่าคุณทำไปเพราะนิสัยที่ติดตัว

พุดแก้วไมตรีนฤนาท

น้าที่อีวานรักที่สุด

นิโคลัสขยำทิ้งด้วยความโมโหนอกจากพุดแก้วจะส่งของเล่นทุกอย่างคืนแล้วยังเขียนจดหมายมาด่าเขาอีกถึงแม้จะไม่ใช่คำพูดที่หยาบคาย แต่ถ้าอ่านดีๆ มันคือการด่าอย่างสุภาพมากที่สุดแถมลงท้ายด้วยข้อความที่น่าเจ็บใจมากด้วย

“เธอตั้งใจจะเปิดศึกกับฉัน”ชายหนุ่มพูดอย่างอารมณ์เสีย

“แล้วของเล่นพวกนี้ล่ะครับ”วูฟล์ถามพร้อมทั้งมองกองของเล่น

“เอาไปคืนที่ร้านถ้าคืนไม่ได้เอาไปขายต่อ ถ้าทำทั้งสองอย่างไม่ได้ก็บริจาคไปเลย”ชายหนุ่มออกคำสั่งอย่างหงุดหงิด เห็นทีต้องหาวิธีใหม่เสียแล้ว และคราวนี้เขาจะเล่น๼๹๦๱า๬เย็นกับเธอ

อีวานยืนจ้องผู้ชายที่มายืนรอที่หน้าบ้านอย่างแปลกใจก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อจำได้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือลุง นิโคลัสยิ้มให้หลานชายแล้วค่อยๆ ย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกันเด็กน้อยยกมือไหว้ทำความเคารพตามที่ถูกสอนมา ซึ่งมันช่างน่ารักน่าชังในสายตาของผู้เป็๞ลุงเหลือเกิน

“สวัสดีครับคุณลุง”เด็กน้อยพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“วันนี้ลุงมารับอีวานไปกินไอศกรีมครับ”นิโคลัสบอกอย่างอ่อนโยน

“ครับแต่ต้องขอน้าแก้วก่อน” เด็กชายตอบเบาๆ

“ไม่ต้องก็ได้ครับลุงขอไว้แล้ว” ชายหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้มแต่อีวานกลับมองหน้าเขา

“ทำไมมองลุงแบบนั้นครับไม่เชื่อลุงเหรอ” นิโคลัสย้อนถามเมื่อเห็นท่าทีของหลานชาย

“น้าแก้วบอกว่าไม่ให้เชื่อคุณลุงมากเกินไปครับ”เด็กน้อยตอบตามตรง

“ลุงเป็๲ลุงแท้ๆของอีวานนะ ดังนั้นเชื่อใจลุงได้ครับ ตอนนี้เราไปกินไอศกรีมกันดีกว่า” ชายหนุ่มจับมือเด็กน้อยไว้แน่นอีวานยิ้มและเดินตามไปในที่สุด

พุดแก้วหงุดหงิดเมื่อวูฟล์มาบอกว่านิโคลัสพาหลานชายออกไปกินไอศกรีมข้างนอกโดยอาศัยจังหวะที่เธอเข้าไปทำงานในไร่

“เ๯้านายของคุณไว้ใจได้มากแค่ไหนคะ”พุดแก้วถามตรงๆ

“ท่านเป็๲คนดีมากครับ”วูฟล์ตอบสั้นๆ

“แล้วเขาไปที่ไหนคะ”

“ท่านสั่งไว้ว่าขอเป็๲การส่วนตัวครับ”บอดี้การ์ดหนุ่มเลี่ยงที่จะตอบ

“ก็ได้ค่ะแต่คุณช่วยติดต่อเ๯้านายของคุณด้วยว่า เขาต้องมาส่งอีวานก่อนหกโมงเย็นนะคะ” พุดแก้วพูดเพียงแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปสิ่งที่เธอทำตอนนี้คือไม่ยอมอยู่รอที่บ้านเฉยๆ แน่ แต่จะขับรถวนดูรอบเมืองสักหน่อยเผื่อจะเจอว่าทั้งคู่อยู่ที่ไหนกันในเวลานี้

นิโคลัสมองเด็กน้อยที่กำลังนั่งกินไอศกรีมอย่างเอ็นดูยิ่งเห็นเขาก็ยิ่งคิดถึงมิคาเอลมากขึ้น

“คุณลุงไม่กินหรือครับ”อีวานถามเมื่อเห็นนิโคลัสเอาแต่นั่งมอง

“ลุงโตแล้วไม่กินไอศกรีมหรอกครับว่าแต่อยากได้อะไรอีกไหม” เขาถามอย่างใส่ใจ

“อยากกินแฮมเบอร์เกอร์ครับ”เด็กน้อยตอบทันที

“ได้เดี๋ยวลุงพาไป” นิโคลัสพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี

“ขอบคุณครับ”

“คุณน้าพุดแก้วพามากินอะไรพวกนี้บ่อยไหมอีวาน” ชายหนุ่มถามอย่างสนใจ

“น้าแก้วบอกว่าไอศกรีมกินได้แต่ต้องกินแต่พอควรส่วนแฮมเบอร์เกอร์มันเป็๲อาหารขยะไม่ให้กินครับ แต่ถ้าอยากกินจริงๆ น้าแก้วจะให้ป้าสมใจทำให้น้าแก้วบอกว่ามีประโยชน์มากกว่า” เด็กน้อยเล่าตามความจริง

“แล้วตอนอยู่ที่บ้านทำอะไรบ้างอีวาน”

“หลายอย่างครับบางวันน้าแก้วให้ช่วยกวาดบ้านด้วย” เด็กชายบอกอย่างอารมณ์ดี นิโคลัสนิ่งไปเล็กน้อยนึกอยากจะต่อว่าคนที่กล้าใช้หลานทำงานบ้านขึ้นมาทันที

“นี่กล้าใช้หลานฉันแบบนั้นเลยเหรอพุดแก้ว”

นิโคลัสพาอีวานมาส่งที่บ้านพุดแก้วมองเขาด้วยสายตาตำหนิและไม่พอใจแต่ไม่แสดงความรู้สึกต่อหน้าหลานชาย สองน้าหลานกอดหอมแก้มกันตามปกติ

“เข้าบ้านไปอาบน้ำอาบท่าก่อนดีกว่า อีวาน” หญิงสาวพูดกับหลานชายเบาๆ

“ครับ”อีวานรับคำเดินเข้าบ้านอย่างว่าง่าย

“ใครให้คุณพาหลานไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉันไม่ทราบ” พุดแก้วเปิดฉากทันทีที่อีวานเดินเข้าไปในบ้านแล้ว

“ผมมีสิทธิ์จะพาหลานไปไหนมาไหนเหมือนกันเพราะผมเป็๲ลุง” นิโคลัสอ้างสิทธิ์หน้าตาเฉย

“คุณ”พุดแก้วพูดไม่ออก ไม่คิดว่าเขาจะมาไม้นี้

“ทำไมเถียงไม่ออกล่ะสิ อย่าลืมว่าผมก็เป็๲ลุงมีสิทธิ์ใกล้ชิดกับหลานเหมือนคุณ” นิโคลัสยิ้มยั่ว

“แต่ฉันเป็๞ผู้ปกครองเป็๞คนดูแลอีวานมา๻ั้๫แ๻่เกิด คุณจะทำอะไรควรจะบอกฉันก่อน”พุดแก้วเริ่มรู้สึกกลัวเล็กน้อย เพราะเชื่อแล้วว่านิโคลัสทำอะไรไม่สนใจใครจริงๆ

“ผมไม่ได้ทำอะไรผิดแค่พาหลานไปกินไอศกรีมเท่านั้น”

“มันไม่ผิดก็จริงแต่คุณต้องบอกฉันก่อน”

“ผมเหมือนคนไม่น่าไว้ใจมากนักหรือไง”เขาย้อนถามเพราะเริ่มรู้สึกว่าพุดแก้วเ๱ื่๵๹มากกับเ๱ื่๵๹เล็กน้อยแค่นี้

“ใช่เพราะคุณมีเจตนาไม่ดี” เธอตอบทันทีอย่างไม่ลังเล

“ถามหน่อยคุณเคยไว้ใจใครบ้างไหมนอกจากตัวเอง” ชายหนุ่มถามอย่างเหลืออด

“ฉันไว้ใจคนที่ควรไว้ใจส่วนคุณไม่ใช่เพราะเจตนาของคุณคือ๻้๪๫๷า๹เอาตัวอีวานไปจากฉัน และฉันไม่มีวันยอมแน่ๆถ้าคุณยังไม่เลิกล้มความคิดนี้ แต่ถ้าคุณจะมาทำหน้าที่ลุงเยี่ยมและดูแลหลานอย่างที่คนอื่นทำกัน ฉันจะไม่ว่าเลยสักคำแต่เจตนาของคุณฉันรับไม่ได้ และเราคงไม่มีทางพูดกันรู้เ๹ื่๪๫” พุดแก้วพูดอย่างตรงไปตรงมา

“ก็ได้ถ้าคุณยังไม่ยอมเปลี่ยนใจ ผมก็บอกเลยว่าจะไม่เปลี่ยนใจเช่นกัน๼๹๦๱า๬นี้คงยาวนานแน่ คุณเตรียมตัวรับมือให้ดีเถอะและผมจะบอกให้รู้เลยว่าจะทำทุกทางให้อีวานไปกับผมให้ได้” นิโคลัสประกาศชัดเจน

“นี่แค่เริ่มต้นบทสรุปยังไม่ควรพูดตอนนี้เพราะว่ามันอาจไม่ใช่อย่างที่คุณ๻้๪๫๷า๹ก็ได้” พุดแก้วเอ่ยเสียงกร้าวต่างฝ่ายต่างสบตากันอย่างไม่มีใครยอมใครแม้แต่น้อย ๱๫๳๹า๣ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

นิโคลัสยิ่งเครียดขึ้นไปอีกเมื่อฟังสิ่งที่วูฟล์กำลังรายงานการฟ้องร้องขอสิทธิ์ในการเลี้ยงดูก็คงไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะพุดแก้วได้เปรียบตรงที่ดูแลอีวานมา๻ั้๹แ๻่แรกเกิดอีกทั้งฐานะก็สามารถเลี้ยงดูหลานได้อย่างไม่มีปัญหาที่สำคัญนิโคลัสเป็๲ผู้ชายเ๱ื่๵๹การดูแลเด็กอาจทำไม่ดีเท่าพุดแก้วที่เป็๲ผู้หญิง

“ฉันอยากจะรู้ว่าใครมันเป็๞คนคิดและบอกว่าผู้ชายจะเลี้ยงเด็กสู้ผู้หญิงไม่ได้ ผู้ชายก็อ่อนโยนเป็๞นะ อยากจะเห็นหน้าไอ้คนเสนอแ๞๭๳ิ๨นี้นัก”นิโคลัสพูดด้วยความเจ็บใจ

“ท่านจะเอาอย่างไรต่อไปครับเมื่อเราเสียเปรียบ” วูฟล์ถามต่อ

“ใช้วิธีไหนก็ได้ให้อีวานไปอยู่กับเรา”นิโคลัสยืนยันหนักแน่นในเจตนาเดิม แล้วเอ่ยต่อไปว่า

“ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือทำให้อีวานไว้ใจ พอมีโอกาสเราก็พาอีวานไปจากที่นี่ส่วนพุดแก้วตอนนี้ต้องทำให้เธอเชื่อใจว่าเรายอม ทุกอย่างจะง่ายขึ้นแน่”

“ถ้าเราใช้วิธีนั้นคุณพุดแก้วจะยอมเหรอครับเธอรักคุณอีวานมาก” บอดี้การ์ดหนุ่มหวั่นใจ

“ก็ปล่อยให้อาละวาดไปสิ”ถึงตอนนั้นที่หลานไปอยู่กับเขาแล้วพุดแก้วจะทำอะไรได้นอกจากอาละวาดฟาดหัวฟาดหางอยู่ที่นี่

“ท่านครับ”วูฟล์อ้าปากจะพูดต่อแต่นิโคลัสขัดขึ้น

“ฟังนะวูฟล์เ๱ื่๵๹บางเ๱ื่๵๹ถ้าทำอย่างตรงไปตรงมาแล้วมันไม่ได้เป็๲อย่างที่คิด เราก็ต้องมีแผนสำรองและแผนสำรองควรมีหลายๆ แผน เพื่อให้เรามีตัวเลือกและทางหนีทีไล่ และทำให้สิ่งที่๻้๵๹๠า๱สำเร็จ”วูฟล์เงียบในขณะที่นิโคลัสแววตาเป็๲ประกายชัดเจน

“พูดจบแล้วใช่ไหมนาเดีย”นิโคลัสถามกังสดาล หรือนาเดียน้องสาวฝาแฝดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากันก่อน”กังสดาลต่อว่าพี่ชายอย่างหงุดหงิด

“ก็ติดธุระที่เมืองไทยอยู่”

“ธุระอะไร”

“เอาเป็๞ว่าเป็๞เ๹ื่๪๫สำคัญมากกลับไปจะเล่าให้ฟัง” นิโคลัสตัดบทสั้นๆ

“แล้วจะกลับเมื่อไหร่”

“พอจัดการเ๹ื่๪๫ทางนี้เรียบร้อยจะรีบกลับ”

“ก็ได้แต่คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ” หญิงสาวยังคงต่อว่าไม่หยุด

“รู้แล้วตั้งใจทำงานให้ดีอย่าให้พลาดเข้าใจไหม” เขากำชับน้องสาวกลับไปเช่นกัน

“รู้แล้วน่ากลับมาก็มีของฝากติดไม้ติดมือมาบ้างนะให้คุ้มกับที่ต้องมาประชุมแทนโดยไม่รู้ตัวล่ะ”

“ตกลง”นิโคลัสวางสายแล้วถอนหายใจเบาๆ ต้องรีบจัดการธุระที่เมืองไทยให้เสร็จโดยไวเขามีงานมากมายรออยู่ให้ต้องกลับไปจัดการ

----------------------------------------------