ชิงรักชิงร้าย(จบแล้วมีEbook)

            คุณสองสวมชุดออกกำลังกายทะมัดทะแมงสะพายเป้ใบย่อมพร้อมจิบน้ำแร่ขวดกะทัดรัดต้องหันกลับไปดูซ้ำ‘นั่นมันยายโก๊ะนี่นาทำไมมาเดินอยู่กับซ้อใหญ่ได้’ สิ่งที่เขาเคยเห็นเคยได้ยินมันช่างสวนทางกับภาพตรงหน้า

            สองสาวเดินเคียงคู่กันบริเวณกึ่งกลางของตลาดนัดท่านประธานแห่งมังกรกรุปขบคิดหาเหตุผลขณะมองผู้หญิงที่แสดงตัวเป็นศัตรูคู่แข่งกันมาตลอดส่งยิ้มให้กันพลางเลือกเสื้อผ้าอย่างสนุกสนานก่อนหน้านี้สาวน้อยทั้งสองยังเคยปะทะคารมต่อหน้าเขาบ่อยๆหรือจะว่าไปทั้งคู่เปิดฉากแย่งชิงเขาเลยด้วยซ้ำ เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั้งวงสังคมกระทั่งตอนนี้ทุกวันในออฟฟิศทั้งคู่แทบจะไม่มองหน้าหรือพูดจากันสักนิด ‘นี่มันละครเรื่องอะไรหว่า? ยายโก๊ะนั่น ลับหลังถึงได้สนิทกับเนย’

            เขาลอบสังเกตพฤติกรรมทั้งคู่อยู่ห่างๆเห็นยายโก๊ะคนนั้นเลือกชุดนอนวาบหวิวเอามาทาบตัวพี่สะใภ้ของเขา ทั้งสองหยอกล้อกันไปมาเนยควักกระเป๋าจ่ายทุกชุดที่แยมเป็นคนเลือกให้เลือกไปอีกสองร้านจนได้เสื้อผ้ามาเต็มสองมือ ทั้งคู่จึงแยกย้ายกันกลับ

        ‘นี่ถ้าไม่คิดจะเดินผ่านมาทางนี้คงไม่ได้รู้ความลับสินะ’ความลึกลับของคนในแวดวงที่ห้อมล้อมด้วยผลประโยชน์เขาพอเข้าใจ แต่สองคนนี้ไม่เคยดูมีพิษสงในสายตาเขาสักนิดทั้งคู่ดูยังเป็นแค่เด็กสาวที่ถูกครอบครัวปั่นหัวให้มายั่วผู้ชายเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้ทรัพย์สินคุณสองเลือกสะกดรอยแยมไป เขานึกว่าเธอจะมีรถที่คฤหาสน์มารับเช่นเดียวกับอาซ้อใหญ่แต่เธอกลับไปยืนรอขึ้นรถเมล์ที่ป้ายไกลออกไปอีกสองป้าย

        “พี่สองมีอะไรครับดูเคร่งเครียดกว่าทุกวัน” คุณสี่เดินมานั่งตรงข้ามพี่ชาย

“นายว่า คนเราจะเล่นละครเกลียดกันแต่ลับหลังสนิทกันเพื่ออะไร?”

“ไม่แน่นะพี่เขาอาจจะอยากตบตาคนอื่น เพื่อหลบเลี่ยงปัญหาบางอย่างก็ได้”

        “แต่ถ้าทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโตมันเป็นไปได้เหรอ?” สีหน้าพี่ชายคนรองยังดูคิดไม่ตก

        “ถ้าทำได้ขนาดนั้นไม่เก่งเกินไปหน่อยเหรอคนเราอย่างเก่งก็น่าจะทำแค่สักปีสองปีก็น่าจะมีคนจับได้แล้วนะ”คุณสี่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบสิ่งที่พี่ชายเขากำลังขบคิดดูท่าจะเป็นปัญหาที่เจ้าตัวยังไม่ได้ลองสืบอย่างจริงจัง

        “นั่นสิ พี่อาจจะต้องหาความจริงให้ได้ก่อน”

        “พี่สองหมายถึงใคร?”

        “นายอย่าเพิ่งรู้เลยให้พี่มั่นใจก่อน แล้วจะเล่าให้ฟัง”

        เย็นนี้เจ้าสัวหลงเฟยกับคุณวิรานัดรับประทานข้าวเย็นกับลูกๆหลังจากบินไปดูเกาะที่มีเพื่อนเสนอขายให้ทางภาคใต้คุณสองรู้สึกโล่งใจไปพักหนึ่งเพราะหลังกลับจากญี่ปุ่นเขารู้ว่าคุณใหญ่ยังเคืองที่แม่ของเขาส่งผู้ติดตามสองคนไปคอยสร้างปัญหาให้ที่ญี่ปุ่นโดยเฉพาะเรื่องกระจกแตกในตอนนั้น

        คุณใหญ่ เนย และคุณสามตามมาสมทบแม้เนยจะรู้สึกปวดท้องแต่เธอก็ต้องอดทนเพื่อมานั่งฟังสิ่งที่คนในครอบครัวนี้คุยกัน‘โอ๊ย! สงสัยเป็นเพราะน้ำจิ้มลูกชิ้นรสเด็ดของแยมแน่ๆ เลย ไม่น่ากินไปเยอะเกิดทนไม่ไหวตอนเขาพูดเรื่องสำคัญกันก็จบเห่พอดี’

        เธอลอบงอตัวหลายครั้งจนสามีตัวโตจับสังเกตได้“ปวดท้องเหรอ?ถ้าไม่ไหวก็นอนรอที่ห้องเถอะ พี่จะบอกคุณพ่อเอง”เธอต้องตะล่อมอยู่นานกว่าคุณใหญ่จะยินยอมให้เธอออกจากห้องมาร่วมโต๊ะเย็นนี้

        หลังจากขึ้นจากห้องใต้ดินเขาก็ไม่ยอมให้เธอนอนห้องเล็กอีกแม้ต่อหน้าคนอื่นเขาจะไม่แสดงอาการเอาอกเอาใจเธอนัก ‘ห้ามง้องแง้งกับพี่ต่อหน้าคนอื่นเข้าใจไหม?พี่ต้องรักษาภาพพจน์คุณชายใหญ่ไว้อยากจะได้จะขออะไรให้กลับมาห้องเราก่อนนะ’ แต่เมื่ออยู่สองต่อสองเขาคอยตามใจเธอทุกอย่างแค่เพียงเธอกอดคอแล้วยิ้มตาหยีให้ ผู้ชายร่างโตคนนั้นก็แทบจะละลายในทันที เรื่องเงินเดือนห้าหมื่นที่เคยตกลงกันลืมไปได้เลย คุณใหญ่คอยถามเธอทุกค่ำเช้าว่า จะเอาเงินอีกไหม?เอาเท่าไหร่ดี?

        ‘รู้ว่าจะพูดง่ายยังงี้ ยอมสละจิ้นตั้งแต่แรกก็สบายไปแล้ว’

        ค่ำวันนั้น เจ้าสัวเอ่ยเรื่องโครงการการขนส่งทางทะเลที่มอบให้คุณใหญ่จัดการเนยตั้งใจฟังเก็บรายละเอียดสำคัญแล้วนึกถึงเอกสารที่เธอแอบถ่ายไว้ทั้งหมดที่ยังไม่ได้ส่งให้พี่สาวความลับทางการค้าเหล่านี้มีมูลค่ามหาศาล แต่หากถูกแพร่งพรายออกไป เธอเป็นคนแรกที่จะถูกเพ่งเล็งว่าเป็นสายลับด้วยเหตุนี้คุณแม่และคุณพ่อจึงได้แต่โทรศัพท์มาหาโดยไม่กล้าชวนเธอกลับไปคฤหาสน์ตะวันเนยเองก็ไม่อยากกลับเธอกลัวจะมีคนสงสัยว่า เธอไม่ใช่เนยตัวจริง

        คุณวิราดูท่าไม่ค่อยพอใจนักที่โครงการใหญ่ขนาดนี้คุณสองกลับไม่ได้เป็นคนรับผิดชอบ แม้เธอจะแสดงความคิดเห็นออกมาเจ้าสัวกลับไม่รับฟัง

        “เจ้าสองรักษาการณ์ในฐานะท่านประธานใหญ่ก็ดีแล้วดูแลในส่วนภาพรวมก็พอ โครงการนี้ใหญ่มากมูลค่าเริ่มต้นก็นับหมื่นล้านบาทแล้วต้องระวังให้มาก ให้เจ้าใหญ่กับเจ้าสามดูแลนั่นล่ะดีแล้ว” เจ้าสัวเอ่ยเท่านั้นทุกคนก็ไม่มีใครคัดค้าน

        เนยรู้ว่าสามีของเธอทำงานหนักเพราะเขาไม่ค่อยไปไหน ช่วงเธอไปทำงานเขาก็เขาไปทำงานในฐานทัพตอนบ่ายเขาก็ออกกำลังกาย ตกหัวค่ำเขาก็กลับเข้าไปทำงานในนั้นอีกเพียงแต่ตอนนี้ห้องนั้นไม่ได้เป็นเขตหวงห้ามสำหรับเธออีกแล้วเขามักจะบังคับให้เธอไปนอนเล่นอยู่โซฟาใกล้ๆ ในเวลาที่เขาทำงาน แต่ตู้เอกสารพวกนั้นกลับถูกล็อคซะมิดชิด

        “มาอยู่เป็นเพื่อนพี่หน่อยสิพี่อยากได้กำลังใจตอนทำงาน”ตาลุงของเธอมักจะขี้อ้อนคล้ายแมวน้อยในยามอยู่ในห้องส่วนตัวซึ่งเป็นโอกาสอันดีที่เธอจะได้เสนอข้อต่อรอง อย่างเช่นขอเวลาหลังเลิกงานออกไปช้อปปิ้งสักชั่วโมงสองชั่วโมงเรื่องเดียวที่คิดว่าคงขอไม่ได้นั่นคือ การขอรถส่วนตัว

        “พี่เป็นห่วง มีคนขับรถให้น่ะดีแล้วไปไหนจะได้มีคนดูแล” ทีแรกเธอก็อยากจะฟึดฟัดเรียกร้องให้ได้แต่เมื่อเห็นแววตาห่วงใยของเขาก็ใจอ่อนยวบลงไป ยอมรับให้เขาจัดการเรื่องนี้โดยดี เพียงแต่ต้องคิดมุกหลบคนขับรถให้รัดกุมยิ่งขึ้น

        อย่างที่เคยมีคนกล่าวไว้เรื่องหนักเบาของสามีภรรยาจบได้ที่บนเตียง กลยุทธ์นี้เนยจึงหยิบยืมเอามาใช้ เธอตะล่อมสามีให้เขาเปิดปากเล่าเรื่องบางเรื่องที่อยากรู้“ที่พี่ต้องหมั้นครั้งแรกก็เพราะน้องคนนั้นเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทคุณพ่อเจ้าสัวอยากจะตอบแทนเพื่อนคนนี้ที่เคยช่วยเหลือในช่วงกำลังตั้งไข่ธุรกิจพี่ก็แค่ตามใจผู้ใหญ่” เธอคอยลูบแก้มลูบคางเขาอย่างเอาใจคะยั้นคะยอให้เขาเล่าเรื่องที่เธอสงสัย แม้รู้ว่าอาจจะไม่ได้ความจริงทั้งหมดแต่การล้วงความลับจากต้นตอเรื่องน่าจะดีกว่าไปหาสืบสุ่มเดาจากภายนอก

        “แล้วข่าวลือที่ว่าคู่หมั้นพี่ใหญ่กับแฟนของเธอโดนฆ่าตายล่ะค่ะ” เขาสบตาภรรยาตัวน้อย“ยายตัวแสบไปรู้มาจากไหน?อุตส่าห์แถลงข่าวว่าเกิดอุบัติเหตุแล้วนะ” เขามองภรรยาด้วยความพอใจ“หรือว่าแอบหึงที่พี่เคยหมั้น?”

        “ตกลงพี่ใหญ่จะเล่าไหมล่ะคะ?” เธอยู่หน้าใส่สามีทำเอาเขายิ้มร่าที่ภรรยาให้ความสนใจ

        เรื่องที่คุณใหญ่เล่าเหมือนเรื่องที่แยมบอกแต่สิ่งที่ทำให้เธอตะลึงนั่นคือ“ที่ต้องแถลงข่าวว่าทั้งคู่ตายในอุบัติเหตุเป็นแค่การจัดฉากพี่ก็แค่ช่วยให้ทั้งคู่สมหวัง ตอนนี้หนีไปอยู่ต่างประเทศกันแล้ว”

        “อ้าว! แล้วที่ว่าโดนยิงตายล่ะค่ะ”

        “โดนยิงจริงๆ แต่แค่บาดเจ็บทั้งคู่พี่เอามารักษาที่ห้องใต้ดินแล้วค่อยส่งออกไป”คุณใหญ่จุมพิตกลางฝ่ามือของภรรยาตัวน้อย เนยรีบจูบคางเขาเพื่อเอาใจ

        “งั้นคดีเรียกค่าไถ่ก็ไม่ได้จัดการผู้ร้ายน่ะสิ”

        “ใครบอก? พี่ฆ่าไปหมดแล้ว”เขาทำน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม เนยชะงักมองหน้าสามีตาโต “ล้อเล่นโดนทีมบอดี้การ์ดครอบครัวคู่หมั้นพี่ยิงทิ้งหมดแล้ว”เขายิ้มเมื่อเห็นภรรยาดูตกใจจริงๆ

        “พี่ใหญ่นี่”เธอใช้ฝ่ามือตบหน้าอกแน่นของสามีเบาๆ “เนยตกใจหมดเลย” เธอแอบวิตกในใจความทรงอิทธิพลของครอบครัวนี้ก็ยังไม่แน่ว่า อาจจะกำจัดใครสักคนให้หายไปได้เหมือนที่เธอเคยแอบได้ยิน

        ยังไม่ได้ถามเรื่องคนที่สองสามีก็เริ่มมือไม้อยู่ไม่สุข “ให้เนยถามอีกหน่อยสิคะ”

        “อือ...เวลานี้ใช่เวลาถามที่ไหนกัน?” เขาเริ่มเม้มใบหูแล้วไล้ริมฝีปากเลื่อนมาจูบภรรยาอย่างเรียกร้องรุกรานจนเธอต้องโอนอ่อนตามใจจนไม่มีโอกาสได้เปิดปากถามอีก

        คุณสองจับตามองแยมมากขึ้นเขายังคงได้ดูละครที่สองสาวแสดงตัวเป็นศัตรูกันในที่ทำงานอยู่เช่นเดิมจนหนิงอดสงสัยท่าทางหลุกหลิกของเจ้านายไม่ได้

        “คุณสองมีอะไรหรือเปล่าคะ? ดูกังวลชอบกล”

        “อืม...ผมกำลังคิดโครงการย่อยน่ะ”เขาตอบปัดไป เขานึกโทษยายโก๊ะคนนั้นที่ทำให้ต้องโดนเลขาจับผิดได้เขาเพิ่งรู้สึกว่าช่วงนี้ยายโก๊ะไม่พยายามมาอ่อยเขาอีก เห็นทีต้องเปิดทางนิดๆหน่อยๆ ซะแล้ว

        ท่านประธานใหญ่เดินออกจากห้องทำงานหรูหราตรงไปยังห้องเล็กที่สร้างใหม่เวลานี้ยังเข้าอยู่มีเพียงแยมมานั่งทำงานคนเดียว ส่วนแอมมี่เธอจะมาในช่วงบ่าย

        “ผมอยากลงไปร้านกาแฟแยมไปเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหม?” คำว่าได้ไหมในตอนท้ายแผ่วเบาราวกับไม่ได้พูดออกมา

        แยมเนยหน้าจากกองเอกสาร “ได้ค่ะ”ใบหน้าเรียวสวยเลิกคิ้ว ‘มาไม้ไหนวะนี่? ไม่เห็นจะเคยสนใจเรา’

        เขารอจนเดินมาใกล้จึงนำหน้าเล็กน้อยไปยังลิฟต์ภาพการเดินคู่กันระหว่างท่านประธานหนุ่มสุดหล่อกับคุณแยมแห่งหยกฟ้ากรุปดึงความสนใจจากพนักงานไม่น้อย โดยเฉพาะหนิงเธอแอบถ่ายรูปด้านหลังของทั้งคู่ไปลงในแชตกลุ่มทำเอาเหล่าสมาชิกกรุปฮือฮากันไม่น้อย เรื่องที่พนันกันไว้ เห็นทีจะมีความคืบหน้า

        เขาให้เธอไปจองโต๊ะแล้วตนเองไปสั่งเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์ชายหนุ่มมาพร้อมกับกาแฟร้อนและชาเขียวร้อนตามที่เธอสั่ง แถมยังมีขนมเค้กและแซนวิส

        “ผมจำได้ว่า คุณกินเก่ง เผื่อจะหิว” 

        แยมตาโตเขาเลือกเค้กซิกเนเจอร์แบบที่เธอชอบด้วยเงินเดือนพนักงานบริษัทธรรมดาพวกกับเงินรายเดือนที่คุณป้าให้อีกเล็กน้อยเธอจึงพอได้กินขนมราคาแพงที่ชอบบ้างแต่เพราะตั้งใจเก็บเงินเผื่อว่าวันหนึ่งอาจจะต้องระเห็จออกจากคฤหาสน์หญิงสาวจึงเข้มงวดกับตัวเองทุกครั้งที่ไปกับพี่สาวเธอจึงจะมีโอกาสได้กินของอร่อยอย่างเต็มที่แถมช่วงนี้ยังมีเนยที่ซื้อขนมมาฝากทุกครั้งที่นัดพบกัน ประหยัดเงินไปได้มาก

        “ขอบคุณค่ะ”เธอยิ้มซื่อแล้วลงมือตักเค้กใส่ปากคำแล้วคำเล่า ทำเอาคุณสองนึกขำกับท่าทางของเธอ ‘ยายโก๊ะ ทำเหมือนคนอดอยาก’ เขาสำรวจข้าวของเครื่องใช้ที่ดูหรูหราราคาแพงของเธอ สายรายงานว่าเธอเป็นหลานห่างๆ ที่ครอบครัวหยกฟ้าเก็บมาเลี้ยงและส่งเสียให้เรียนหนังสือ หรืออันที่จริงเอามาเป็นเบ๊ให้แอมมี่ใช้งานโชคดีที่เธอเรียนเก่งจึงเรียนจบได้ในวัยเพียงยี่สิบปี และเข้ามาช่วยงานในบริษัท

        “กระเป๋าถือคุณสวยดีนะ”แบรนด์เนมที่สาวๆ นิยมใบนี้ เขาเคยไปดูราคาเพราะกะจะซื้อให้คุณแม่แต่ถึงกับผงะในราคา แม้เธอจะถือใบที่ดูราคาเบาแล้วในร้านนั้นแต่มันก็มากกว่าราคารถยนต์ธรรมดาครึ่งคันซะอีก

        “พี่แอมให้มาค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นตอบดูจากสายตาเขาน่าจะอยากรู้สถานะของเธอในครอบครัวนั้น “นาฬิกา เสื้อผ้า รองเท้าสร้อยคอก็ของพี่แอมค่ะ อันไหนพี่แอมไม่ใช่แล้ว แยมรับช่วงต่อทั้งนั้น” เธอเล่าด้วยท่าทางสบายๆทำเอาคุณสองนิ่งอึ้งไป เขานึกว่า สายจะรายงานผิดซะอีกที่เคยเห็นเธอตามงานเลี้ยงในชุดหรูหราฟู่ฟ่าน่าจะเป็นเพียงการจัดฉากเท่านั้น

        ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ‘ท่าทางยายโก๊ะเอาจริงๆดูไม่ได้สนใจเราสักนิด’ก่อนหน้านี้คุณหนูตระกูลใหญ่ทั้งหลายที่เข้ามาหาเขาล้วนแล้วแต่พยายามพูดคุยเอาใจมีเพียงยายโก๊ะนี่เท่านั้นที่ฉวยโอกาส“ขอขนมอีกสองชิ้นได้ไหมคะ?” นอกจากจะกินเก่งแล้วยังถือยัดเยียดความเป็นเจ้าภาพให้เขาอีกด้วย เธอสั่งขนมแบบที่อยากได้ทำให้เขาต้องลุกไปยืนเข้าคิวซื้อมาให้

        ขนมกับเครื่องดื่มหมดไปแล้ว เธอยังชวนเขาไปกินสุกี้ต่อที่ร้านใกล้ๆ“ใกล้เที่ยงพอดีค่ะ แยมหิว” เธอใช้วิธีกดดันให้เขาต้องเลี้ยงอาหารกลางวันต่อ

        ระหว่างรับประทานอาหารในร้านคุณสองลองพูดเรื่องของเนย แยมแสร้งทำหน้าตึง“คุณกับเนยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันนี่?”

        “ค่ะ แต่คนละคณะ” เธอตอบห้วนๆ ทำเหมือนไม่สนใจ

        “ตอนเรียนมัธยมก็อยู่โรงเรียนเดียวกันไม่ใช่เหรอ?”

        “ใช่ค่ะ เราอยู่คนละห้องไม่สนิทกัน”

        “ผมเคยได้ยินมาว่าพวกคุณเรียนเก่งกันทั้งคู่”

        แยมยักไหล่“แยมได้ที่หนึ่งบ่อยกว่าค่ะ”

        คุณสองยิ้ม ‘ยายโก๊ะฉันจะจับโป๊ะพวกเธอสองคนให้ได้ อยากรู้นักจะเล่นละครไปถึงไหน?’ เผื่อสองคนนี้อาจจะร่วมมือกันเพื่อผลประโยชน์บางอย่างที่เขาคาดไม่ถึงว่าแต่ผลประโยชน์ที่ว่าคืออะไร? ถึงกับต้องวางแผนหลายปีขนาดนั้น

        “พวกคุณน่าจะเป็นเพื่อนสนิทกันนะเรียนมาด้วยกันทุกสถาบันแล้ว”

        “คนแบบนั้นน่าคบที่ไหนกัน?” แยมปั้นหน้าเคร่งน้ำเสียงฉุนนิดๆ เธอนึกถึงเนยในวัยมัธยม “คุณไม่รู้อะไร ยายนั่นเจ้าเล่ห์จะตาย”เธอเริ่มเล่าวีรกรรมในวัยมัธยมของเนยให้คุณสองฟัง ชายหนุ่มยิ้มเรื่อยๆฟังเรื่องราวจากปากนักแสดงเจ้าบทบาทตรงหน้าอย่างสนใจ

        ‘ใช่ว่าเธอจะธรรมดา ยายโก๊ะ’ 

********************************