ตอนที่ 201 ว่านอนสอนง่าย
ตอนที่ 201 ว่านอนสอนง่ายถิงถิงมองดูซูเวยด้วยความหวาดกลัวและร่างกายของเธอสั่นไม่หยุดเชื่อฟังเขาอย่างว่านอนสอนง่ายไม่กล้าโต้เถียงและต่อต้านในสายตาซูเวยมองเธอเป็นคนหยิ่งผยองและไม่เคยได้รับการอบรมสั่งสอนมาก่อนดูเหมือนเธอถูกตามใจอย่างมากทำให้เธอรังแกและทำร้ายผู้คนอย่างไม่เกรงกลัวใครทุกคนต้องยอมสยบและก้มหัวให้เธอถ้าไม่ใช่เธอเป็นน้องสาวของรั่วเฟยและเขาคงได้อบรมสั่งสอนเธอให้มากกว่านี้ความสัมพันธ์เขากับรั่วเฟยเป็นไปในทางที่ดีและไม่อยากสร้างความบาดหมางแก่เขาไม่กลัวการขุ่นเคืองของรั่วเฟย แต่ไม่ต้องการให้เกิดปัญหาภายในแก่คนกันเองมองเห็นรั่วเฟยเป็นมิตรสหายที่ดีคนหนึ่งนี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดตอนนี้... ถิงถิงกลายเป็นคนเชื่อฟังและยอมรับการอบรมสั่งสอนของซูเวยโดยดีกลายเป็นเงาในใจเธอซูเวยพยักหน้าอย่างพึงพอใจและยิ้มเมื่อเขาเป็นผู้นำศิษย์และเขาต้องเด็ดขาดในช่วงเวลานี้เขาแก้ปัญหาได้เปราะหนึ่งก่อนจะเผชิญหน้ากับความวุ่นวายและโกลาหลด้านนอก เขาต้องรีบจัดการปัญหาภายในให้เรียบร้อยและสมบูรณ์สำหรับถิงถิงและเขาต้องใช้ไม้แข็งกับเธอเพื่อให้เกิดการเคารพและเชื่อฟังไม่สามารถบอกได้ว่าวิธีไหนยอดเยี่ยมที่สุด แต่เขาปรับให้เหมาะสมเฉพาะบุคคลเลือกใช้วิธีการที่คิดว่าดีที่สุดทุกอย่างเรียบร้อยซูเวยลุกขึ้นและเดินกลับเข้าวังทันที"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" สาวกแท้จริงลุกขึ้นอย่างยากลำบากและรีบเข้ามาดูอาการของหญิงสาวเธอไม่ตอบและต้องการจากไปเวลานี้พวกเขาเสียหน้าและเสียหน้ามากดูเหมือนพวกเขากลายเป็นตัวตลกโชคดีที่ยอดเขามีศิษย์แท้จริงไม่มากหากเหตุการณ์นี้เกิดบนพื้นที่ศิษย์สายในพวกเขาจะตกอยู่ในเสียงหัวเราะและพูดกันอย่างสนุกปากของเหล่าฝูงชนไม่กล้าสู้หน้าใคร!...รั่วเฟยกำลังนอนและมองดูก้อนเมฆที่ลอยเอื่อยเฉื่อยบนหน้าผาของเขาอาญาสวรรค์เป็นสถานที่พักผ่อนเงียบสงบสำหรับเขา"ศิษย์พี่รั่วเฟย... ศิษย์พี่ถิงถิงถูกตี"ทันใดนั้น...เสียงตะโกนดังเข้ามาและรั่วเฟยต้องลุกขึ้นแล้วเปิดปาก "ว่าไงนะ""เกิดอะไรขึ้นกับน้องถิงถิง"ใบหน้ามองดูศิษย์น้องและถามอย่างเร่งรีบ"เป็นศิษย์ซูเวย... เขาตบใบหน้าเธอจนบวมและเหล่าพี่น้องก็ยังได้รับบาดเจ็บกลับมา"ประกบมือและรายงานอย่างรวดเร็วมองเห็นใบหน้าของรั่วเฟยที่ไม่โกรธและเห็นเพียงคิ้วที่ยกขึ้นอย่างสงสัยประหลาดใจและไม่น่าเชื่อดูเหมือนรั่วเฟยไม่โกรธ แต่ยังคงใจเย็นใบหน้าสงบและถามอย่างเชื่องช้า "ทำไมศิษย์น้องซูเวยต้องทำร้ายพวกเขา?"ดูเหมือนต้องมีสาเหตุบางอย่างเขาเชื่อว่าซูเวยเป็นคนมีเหตุผลและไม่มีทางทำร้ายพี่น้องของเขาอย่างป่าเถื่อนได้"เป็นศิษย์พี่ถิงถิง... เธอต้องการให้ซูเวยถอนตัวจากการแข่งขันและไปท้าทายเขาเพื่อให้เขาบาดเจ็บแล้วไม่มีแรงลงแข่งได้""ในที่สุด... เธอได้พ่ายแพ้และโดนตบสั่งสอน""แม้แต่ศิษย์แท้จริงกว่าสามสิบคนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาและทั้งหมดต้องแพ้ราบคาบ""ไม่มีใครทำร้ายและเล่นงานเขาได้เลย""ทุกคนได้พ่ายแพ้แก่เขาอย่างสมบูรณ์"หลังจากได้ยิน...รั่วเฟยตะลึงงันดูเหมือนความแข็งแกร่งของซูเวยเป็นสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแม้เขาเคยใกล้ชิดซูเวย แต่เขายังไม่แน่ใจในความแข็งแกร่งที่แท้จริงของซูเวยเลิกสนใจเรื่องของเขา... ส่ายหัวและพูดว่า "พวกเจ้าทำอะไร... ทำไมไม่รีบรายงานเรื่องนี้แก่ข้าตอนแรก" "เป็นศิษย์พี่ถิงถิงสั่งห้ามบอก"ได้ฟัง... ใบหน้ารั่วช่วยไม่ได้และส่ายหน้า"ข้ารับปากแล้วว่าจะลงแข่งขันเพื่อนั่งผู้นำศิษย์อาญาสวรรค์ แต่พวกเจ้ากลับส่งคนไปเล่นงานเขาก่อนแข่งขันรอบสองจะเริ่ม"เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธ แต่ไม่ได้โกรธซูเวยเขาโกรธพี่น้องของเขาที่ไม่ยอมฟังเขาทำให้เขาผิดหวังและไม่พอใจมาก"อย่าคิดว่าพวกเจ้าใช้ชื่อของข้าและสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ""บอกพวกเขา... ถ้ายังมีครั้งหน้าและข้าจะตัดพวกเขาแล้วไม่ต้องเรียกพี่น้องกันอีก""ต่อให้ข้าจะได้นั่งผู้นำศิษย์อาญาสวรรค์หรือไม่... ข้าก็สามารถปกป้องพวกเจ้าได้"น้ำเสียงจริงจังและใบหน้าเขาเคร่งขรึมมองเห็นศิษย์น้องที่รีบออกไปแจ้งข่าวแก่ทุกคนและรั่วเฟยขยับตัวอย่างรวดเร็วณ.วังแห่งหนึ่ง"น้องสาว... เจ้าเป็นอย่างไร?"รั่วเฟยรีบมาเยี่ยมถิงถิงและมองเห็นเธอนั่งชันเข่าอยู่บนขอบเตียงแล้วก้มหน้าต่ำใบหน้าเศร้าหมองและจิตใจหลุดลอยดูเหมือนจิตใจของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาถอนหายใจและเดินเข้าหาแล้วตบไหล่ทันใดนั้นเธอรู้สึกตัวและมองเห็นรั่วเฟย"ท่านพี่" เด็กสาวไม่สามารถทนได้อีกเธอหลั่งน้ำตาเหมือนสายน้ำแล้วกอดเขา