อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 168 ราชาหนูขาวลายทองปรากฏตัว

“อ๊า!!”

​หญิงสาวส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดหลังจากถูกโจมตีเข้าที่แผ่นหลัง ส่งให้ร่างเล็กของเธอกระเด็นไปกระแทกเศษลังไม้หนึ่งที่แตกอยู่ กลิ่นเลือดลอยคลุ้งไปทั่ว ซึ่งการที่รุ่นพี่หวังถูกโจมตีเข้าแบบนี้ ต่อให้อยากจะหนีก็คงทำไม่ได้แล้ว

​ฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เองก็ถูกดึงดูดผ่านกลิ่นสารดึงดูดสัตว์ร้ายเช่นกัน พวกมันละความสนใจจากตำแหน่งที่พวกทหารซ่อนตัวแล้วมาสนใจตรงบ่อโคลนแทน ยิ่งรวมกับเสียงการโจมตีเมื่อครู่ นั่นยิ่งทำให้พวกมันเจอเหยื่อแล้ว

​พั่บๆ หวือ....

​เสียงปีกของฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ดังเข้ามาใกล้ บางตัวถูกดึงดูดไปโดยจระเข้หนามที่กำลังซ่อนตัวอยู่ บางตัวก็พยายามไปจับจระเข้หนามตัวอื่นๆที่อยู่ใกล้ๆ แน่นอนว่าตำแหน่งของรุ่นพี่หวังเองก็เป็นเป้าหมายของพวกมันเช่นกัน

​ซูหยวนรับรู้การเคลื่อนไหวนี้ทั้งหมด เธอมีเวลาคิดแค่ว่าจะลุกออกมาช่วยรุ่นพี่หวังหรือจะปล่อยเธอไปดี ตำแหน่งของรุ่นพี่หวังเวลานี้อยู่ไกลออกไปอยู่บ้าง ถึงอย่างนั้น....มีแค่สัตว์กลายพันธุ์สองตัวเท่านั้นที่กำลังสนใจเธอ

​หนึ่งคือจระเข้หนามที่เพิ่งโจมตีรุ่นพี่หวังไป และสองก็คือตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์หนึ่งตัว โดยที่พวกมันกำลังจดๆจ้องๆกันอยู่ ราวกับกำลังจะต่อสู้กันว่าใครจะได้เหยื่อรายนี้ไปเป็นอาหาร

​รุ่นพี่หวังพยายามกลั้นความเจ็บปวด เธอเลือกที่จะพาตัวเองออกไปจากบ่อโคลน อย่างน้อยๆถ้าเธอตาย...ก็คงจะไม่ทำให้รุ่นน้องต้องเดือดร้อนไปด้วย

​และเพราะรุ่นพี่หวังทำแบบนั้น ซูหยวนที่กำลังลังเลก็ตัดสินใจได้

​น่าเสียดายพันธมิตรที่ดี!

​นี่เป็นความคิดชั่วครู่เดียวของเธอ ซูหยวนไม่เคยคิดว่าตัวเองก็จะโง่งมได้เหมือนกัน สุดท้ายความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในก็ผลักดันให้เธอปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อน

“ก็ต้องลองดูว่าราชาหนูของฉันกับพวกแก ใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน!”

​ในช่วงวิกฤติแบบนี้ แม้แต่ซูหยวนก็ไม่คิดว่าตัวเองจะปรากฏตัวออกไปเพื่อช่วยเหลือรุ่นพี่หวังที่คิดว่าไม่ค่อยมีประโยชน์มากนัก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอคิดจะช่วยเหลือรุ่นน้องด้วยการพาตัวเองไปตายในตำแหน่งที่ไกลออกไป ซูหยวนก็ยังเมินเฉยต่อการตายของอีกฝ่ายได้ ทว่า...ต่อให้ซูหยวนเป็นคนจำพวกเห็นแก่ตัวและไม่ใส่ใจคนอื่น กระนั้น กับคนที่ดีต่อเธอ...ซูหยวนก็ไม่คิดจะเมินเฉยได้

​ยิ่งคนที่กำลังสร้างบุญคุณต่อเธอ ซูหยวนจำเป็นต้องทดแทนหากไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงเกินไปนัก

​ไม่ต้องเสียเวลาคิดมากอีกต่อไป เธอเรียกเจ้าราชาหนูลายทองออกมาทันที มันรู้สถานการณ์อยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่ปรากฏตัวก็กระโจนออกไปข้างหน้า อาศัยแผ่นไม้และอิฐที่สร้างสะพานเป็นที่รองการเคลื่อนไหวของตัวเอง ด้วยขนาดตัวที่เบาของมัน ประกอบกับแผ่นไม้พวกนั้นอยู่บนโคลนไม่ใช่น้ำอย่างเดียว การรับน้ำหนักจึงดีกว่าปกติ ดังนั้นมันจึงวิ่งเหมือนอยู่บนบกไม่มีผิด

“อี๊ด!!”

​ด้วยการส่งเสียงร้องครั้งเดียวของมัน ใบมีดสีทองก็ปรากฏขึ้นมา เป้าหมายก็คือเจ้าตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ที่กำลังบินอยู่บนที่สูง ซึ่งมันยังไม่ได้ระวังตัวด้วยซ้ำว่าจะมีศัตรูตัวอื่นปรากฏขึ้นมา

​สุดท้าย ปีกที่กำลังขยับไปมาของมันก็ถูกตัดออกจนเป็นรอยแหว่ง แม้จะไม่ได้ขาดทั้งสองข้าง ถึงอย่างนั้นการที่สมดุลของมันถูกทำลาย ก็ไม่น่าแปลกใจที่จะมันจะถลาลงมาที่โคลนด้านล่าง

​จระเข้หนามไม่ได้โง่งม มนุษย์ตัวเล็กตรงหน้านั้นบาดเจ็บหนักไปแล้ว ต่อให้มันกินตอนนี้หรือรอให้กินในอีกสามนาทีข้างหน้าก็มีค่าเท่ากัน ในขณะที่เจ้าตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ตัวนั้นกลับจะเป็นอาหารที่มันจะเสียไปเมื่อไรก็ได้ ดังนั้นมันจำเป็นต้องโจมตีเจ้าตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ตัวนั้นก่อน

“จี๊ด!” ราชาหนูลายทองเรียกองค์รักษ์ทั้งห้าของมันออกมาทันที ลูกสมุนเคลื่อนไหวเร็วมาก เพียงแค่พริบตาเดียวก็ถึงตัวของรุ่นพี่หวังแล้ว พวกมันพยายามดึงเธอขึ้นมาจากบ่อโคลน ซึ่งรุ่นพี่หวังที่กำลังหมดแรง ต่อให้พยายามต่อต้านก็ทำไม่ได้

​ซูหยวนไม่ได้ให้พวกมันพารุ่นพี่หวังมายังตำแหน่งของเธอ เพราะไม่อย่างนั้นจะเป็นการดึงเอาความสนใจของสัตว์ร้ายตัวอื่นๆมายังที่ซ่อนของเธอไปด้วย องค์รักษ์หนูขาวจึงพาร่างที่บาดเจ็บของรุ่นพี่อันไปยังหลุมพรางที่ซ่อนตัวของทหารทั้งหมด

​ซึ่งพวกเขาเป็นผู้ที่ถูกช่วยเหลือเอาไว้โดยรุ่นพี่หวัง ดังนั้นคนที่จะต้องดูแลเธอตอบแทนก็คือพวกเขาต่างหาก

​โชคดีที่ตอนนี้ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ถูกดึงดูดความสนใจไปหมดแล้ว ทำให้หน้าหลุมหลบภัยมีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เหลือแค่เพียงตัวสองตัวเท่านั้น เมื่อองค์รักษ์หนูขาวมาที่หน้าหลุมแล้วโยนรุ่นพี่หวังมา พวกเขาก็รีบช่วยพาเธอลงไปในหลุมทันที

​ถึงการเคลื่อนไหวของหนูขาวพวกนั้นจะน่าประหลาดใจ แต่สถานการณ์นี้พวกเขาจำเป็นต้องหาคำตอบให้ได้ด้วยหรือ?

​ซูหยวนเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของพวกราชาหนูขาวลายทองก่อนจะค่อยๆหันกลับไปมองด้านหลัง เนื่องจากเธอเปิดเผยตำแหน่งของตนเองแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะดึงดูดพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ให้มาสนใจได้

​ตอนนี้ข้างหลังของเธอมีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ 3 ตัวที่บนวนอยู่รอบๆ ราชาหนูขาวลายทองกลับมาแล้วเพื่อที่จะได้ช่วยเหลือเจ้านายของมัน พร้อมกับเจ้าองค์รักษ์หนูขาวอีก 5 ตัวที่พยายามจะวิ่งมาช่วยเหลือคนเป็นเจ้านาย เพียงแต่...ต่อให้พวกมันมากันครบ ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์จากเขต K จะกลัวหนูขาวที่อยู่เขตต่ำกว่าหรือ?

“กี๊ก!!” ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ตัวหนึ่งส่งเสียงร้องออกมา ก่อนที่มันจะพุ่งตัวเข้ามาหาซูหยวนที่มีขนาดตัวใหญ่ที่สุด เธอเองก็เตรียมรั้งสายธนูเอาไว้แล้วเช่นกัน ในเมื่อมันกล้าโจมตี...ก็ต้องโดนเธอสู้กลับด้วย

​อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์จะเข้าถึงตัวของซูหยวน ปีกของมันก็ถูกโจมตีจากด้านหลังเสียก่อนแล้ว

​ปัง!!

“รุ่นพี่ อย่าคิดว่าตัวเองมีฝีมืออยู่คนเดียวสิคะ” ซูหยวนได้ยินคำพูดนั้นก็ไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็นคนช่วยเหลือเธอ

​ลูกศรสามสี่ศรพุ่งออกมา ด้วยระยะที่ไม่ได้ไกลกันมากเกินไป ความแม่นยำของทั้งรุ่นน้องเติ้งและรุ่นน้องอี้ก็สูงมาก แม้ลูกศรของพวกเขาจะทำให้ปีกของตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เป็นรูเล็กๆเท่านั้น แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

​ในที่สุด ทั้งสามก็เคลื่อนตัวเข้าหากัน ทุกคนยังคงถือธนูเอาไว้ในมือ ขณะที่ราชาหนูขาวลายทองและองค์รักษ์ก็พร้อมที่จะต่อสู้ด้วย

“รุ่นพี่ ผมสนใจวิธีการฝึกหนูขาวพวกนี้ครับ” รุ่นน้องอี้กล่าวด้วยใบหน้านิ่งเฉย หากถ้ามองดีๆ จะเห็นว่าดวงตาของเขามีประกายวิบวับอยู่ในนั้นด้วย

​เหมือนกับเด็กผู้ชายในโลกของเธอ ต่อให้รุ่นน้องอี้จะพยายามทำตัวเหมือนคนโตขนาดไหน สุดท้ายก็พ่ายแพ้กับอะไรแบบนี้อยู่ดี

“น่าเสียดาย แต่มันเป็นพรสวรรค์ที่ฝึกสอนกันไม่ได้”

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็ขอแค่ได้เห็นหนูขาวพวกนี้ใกล้ๆก็พอครับ”

“อืม ถ้าอย่างนั้นก็ได้”

​ทั้งสองคนพูดเรื่องไร้สาระที่ไม่ได้เกี่ยวกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้แม้แต่น้อย ทว่าการที่พวกเธอพูดกันเรื่องอื่น ก็ทำให้ความกดดันในสถานการณ์นี้เบาบางลงไปด้วย

​ซูหยวนไม่ได้ปรากฏตัวเพื่อช่วยรุ่นพี่หวังโดยตั้งใจจะตายอยู่แล้ว เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนช่วยเธอด้วยเช่นกัน ทว่า...การที่รุ่นน้องทั้งสองคนยอมออกมาช่วยเธอ ก็ทำให้ซูหยวนรู้สึกดีไม่น้อย

“รุ่นพี่อัน พวกเราจะรับมือกับพวกมันยังไงดี” ต่อให้พวกเธอยิงลูกศรออกไปไม่หยุด แต่ก็ทำอันตรายเจ้าพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ไม่ได้อยู่ดี

​หน้าท้องที่ควรจะเป็นจุดอ่อนของพวกมันกลับกลายเป็นจุดแข็งแทนเสียอย่างนั้น เมื่อลูกศรโจมตีไปโดนตำแหน่งนั้น พวกมันแทบจะไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย ดังนั้นจุดอ่อนของตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เพียงอย่างเดียวก็คงจะเป็นปีกบางๆของพวกมันเท่านั้นแล้ว แต่...น่าเสียดายที่ลูกศรของพวกเธอเป็นแบบธรรมดา อีกทั้งเทคนิคในการโจมตีก็เป็นแค่การโจมตีในทางตรงเท่านั้น สุดท้ายทำได้อย่างมากก็แค่สร้างรูบนปีกของพวกมันเท่านั้น

“ฉันเอาลูกบอลกาวตัวหนืดมาด้วย พยายามล่อให้พวกมันทั้งสามตัวเข้ามาอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้กับพวกเราก่อน”

“โอ้” แม้ว่าทั้งสองจะประหลาดใจที่รุ่นพี่ของพวกเธอเตรียมพร้อมขนาดนี้ แต่การที่มีบอลกาวตัวหนืดก็ช่วยได้มากจริงๆ

​ขอเพียงพวกเธอทำให้พวกมันถูกบอลกาวตัวหนืดได้ทั้งสามตัว แค่นี้พวกมันก็คงจะบินขึ้นไม่ได้อีกแล้ว และคงจะเป็นโอกาสให้พวกเธอสามารถโจมตีได้

​อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ทั้งสามจะได้ลงมือทำอะไรไปมากกว่านั้น จู่ๆลูกศร 9 อันก็พุ่งออกมา ปักเข้าที่กลางหลังของตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์จนทำให้พวกมันส่งเสียงกรีดร้องออกมา

“นี่มัน...ลูกธนูของอาจารย์!” รุ่นน้องเติ้งตื่นเต้นมากที่สุด เธอรีบหันกลับไปมอง ก็พบว่าอาจารย์เติ้งที่ก่อนหน้านี้ได้รับบาดเจ็บหนักยืนอยู่ด้านข้างหลุมหลบภัย โดยนอกจากเขาแล้วก็มีทหารอีกหลายสิบคนที่กำลังขึ้นมาเหนือปากหลุมด้วย

​ทุกคนมองมายังตำแหน่งที่พวกเธอกำลังเผชิญหน้ากับตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ด้วยท่าทางจริงจัง

“เป็นแค่นักเรียนแต่คิดว่าจะสู้กับพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เพื่อปกป้องพวกเรางั้นหรอ ทำอะไรเกินตัวไปแล้วพวกเด็กน้อย!” เสียงของทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา พวกเขาเป็นชายชาติทหาร มีประสบการณ์ในการต่อสู้มากเท่าไรแล้ว สุดท้ายจะมาหดหัวอยู่ในหลุม ปล่อยให้เด็กๆมาปกป้องได้ยังไง

“ก็แค่ไอ้พวกตั๊กแตนน้ำเองไม่ใช่หรอ? คิดว่าพวกเราจะสู้ไม่ได้รึไง!” ไม่รู้ว่าทุกคนถูกฉีดสารกระตุ้นมากันหรืออย่างไร จากเดิมที่ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อสู้ เวลานี้กลับถืออาวุธครบมือ มุ่งหน้ามายังตำแหน่งที่พวกเธออยู่กันแล้ว

​พอเห็นอาหารมากมายกำลังโผล่ออกมาทีละคนสองคน เจ้าตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ที่ถูกดึงดูดไปยังตำแหน่งของบ่อโคลนก็เริ่มถูกดึงความสนใจไปที่นั่นบ้างแล้ว พวกมันวนอยู่เหนือบ่อโคลนเป็นเวลานาน แต่นอกจากจระเข้หนามตัวนั้นก็ไม่มีเหยื่อตัวอื่นอีก สุดท้ายก็เริ่มรู้ว่าตัวเองถูกหลอกลวงแล้ว

“พวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์กำลังสนใจพวกเขาแล้ว”

“อืม....” ซูหยวนถอนหายใจออกมา น่าเสียดายที่สารดึงดูดสัตว์ร้ายยังเป็นแค่สารระดับต่ำเท่านั้น หากมันใช้ในพื้นที่เขต A เขต B หรือเขตต่ำๆ คงจะใช้ได้ผลดีมาก แต่เพราะตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์พวกนี้เป็นสัตว์กลายพันธุ์เขต K ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันจะสำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง

“รุ่นพี่...”

“ค่อยๆถอยหลัง อาจารย์คงจะยิงสกัดให้พวกเราไว้” ซูหยวนเห็นพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ที่กำลังใกล้เข้ามา เธอก็ส่งสัญญาณให้รุ่นน้องทั้งสามทันที

​ในเมื่อพวกเขาตั้งใจที่จะต่อสู้ อย่างนั้นพวกเธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่สนับสนุน

​อย่างไรก็ตาม เมื่ออยู่ในพื้นที่ล่าแล้ว สิ่งต่างๆก็มักจะไม่เป็นไปตามที่คิดเสมอ แทนที่พวกซูหยวนจะต่อสู้กับตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์อย่างที่ตั้งใจ จู่ๆคลื่นใต้น้ำก็ขยับเป็นระลอก ซูหยวนตรวจสอบแผนที่และเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“วิ่ง!”

“ครับ?”

“วิ่งเดี๋ยวนี้ ทุกคนด้วย วิ่งหนีไป!!” ซูหยวนตะโกนลั่น ดวงตาของเธอฉายแววประหม่าชั่วขณะ ไม่ใช่แค่ออกคำสั่งให้รุ่นน้องอี้และรุ่นน้องเติ้งเท่านั้น แต่ยังตะโกนให้พวกทหารที่เตรียมจะมาช่วยตัวเองวิ่งอีกด้วย

​เสียงของซูหยวนที่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนทำให้พวกเขาตกใจ ก่อนที่จะได้เห็นร่างสีแดงที่คุ้นตาค่อยๆปรากฏออกมาทีละเล็กทีละน้อย เหมือนกับภาพของมัจจุราชเมื่อครั้งก่อนไม่มีผิด!

“มะ มัน มันออกมาอีกแล้ว!”

“วิ่งเร็วเข้า! บัดซบเอ้ย!!” พวกทหารที่ถูกความกลัวฝังอยู่ในจิตวิญญาณก็พากันออกวิ่งทันที ซูหยวนให้ราชาหนูขาวลายทองและองค์รักษ์ของมันช่วยพาเธอและรุ่นน้องทั้งสองออกมาจากบ่อโคลนให้เร็วที่สุด ก่อนจะเก็บพวกมันกลับไป

​โชคดีที่เมื่อพวกเธอพ้นระยะโจมตี เสียง “ตู้ม!” ที่ดังขึ้นจากด้านหลังก็ทำให้เกิดเป็นเหมือนคลื่นโคลนขนาดใหญ่ หมุนกลบเจ้าตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ที่บินอยู่เหนือผิวน้ำตกตายไปหลายสิบตัว!

“โฮก!!!”

ราวกับกำลังโกรธจัด จระเข้สีแดงส่งเสียงคำรามลั่นออกมา มันถูกก่อกวนจากการนอนพักซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากที่คิดจะกลับไปนอนอย่างสงบสุข กลับพบว่ามีกลิ่นประหลาดดึงความสนใจของมันกลับมาอีก แค่นั้นไม่พอ...ยังมีศัตรูตามธรรมชาติที่บินวนเวียนมาหยามถึงที่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันจะต้องปรากฏตัวขึ้นมาเพื่อสั่งสอนให้รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบ่อน้ำนี้อย่างแท้จริง!!

 ……………………………