DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 39 : ฝืน

ผมมองดูร่างไร้วิญญาณของนักฆ่าชุดดำที่ทำผมสาหัสใช่เล่น พิษของมันยังเเล่นอยู่ทั่วร่าง เเละผมก็ไม่ได้เตรียมยาเเก้พิษมาด้วย สิ่งที่ทำได้คือใช้ยารักษาบาดเเผลประคองไว้
บนชั้นสองของที่นี่บรรยากาศเเตกต่าง ทางเดินยังคงประดับด้วยของหรูหราเเละโทนเเดงน้ำตาลหม่น ตัดกับขอบกรอบรูปสีทองเป็นระยะ เเต่ภายใต้ความหรูหรานั้น ครั้งเเรกที่ผมลองผลักบานประตูเข้าไปในห้องใกล้ตัวที่สุด ––ทำผมอึ้ง
ผมเบิกตาโพลง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น ในห้องขนาดกลาง มีคอกเหล็กกั้นเป็นห้องเล็กๆ อีกสี่ เเละทุกคอกนั้นมีหญิงสาวถูกล่ามโซ่เหล็กไว้กับเท้าเเละยึดไว้กับผนัง มีชามใส่อาหารเเละน้ำราวกับพวกเธอเป็นสัตว์ พวกเธอสวมชุดผ้าเก่าๆ และมีปลอกคอทาส พวกเธอล้วนอยู่ในวัยสะพรั่งสวย เเต่เรือนร่างที่เคยนวลเนียนน่าสัมผัสกลับถูกทำร้ายจนเกิดเเผลฟกช้ำ
พวกเธอมองมายังผมด้วยสายตาตกใจไม่ต่างกัน เกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่? ผมอดนึกไม่ได้ ผมกัดฟันกรอดอย่างไม่รู้ตัวเเละกำมือจนเเน่น ความเจ็บของพิษที่ผมโดนคงไม่ถึงครึ่งของสิ่งที่พวกเธอต้องโดน ผมไม่เคยทำกับทาสแบบนี้
“มันอยู่ตรงนั้น! จับมันซะ!”เสียงทหารของโปเต็นดังขึ้นข้างหลัง ผมหันกลับไปเห็นทหารในชุดเกราะเบากลุ่มหนึ่งที่ยังคงไล่ตามผมอย่างบ้าคลั่ง
มันมีทหารเฝ้าเป็นร้อยเลยรึไง!? ผมชักสงสัย ขณะเดียวกันก็ข่มความเจ็บของพิษที่เหมือนกำลังถูกเข็มทิ่มเเทงอยู่ภายในร่าง
“ย้าก!”ผมร้องข่มความเจ็บปวด หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับพวกมัน
เสียงในหัวผมเเจ้งว่าผมได้บรรลุถึงระดับ 22 เป็นที่เรียบร้อย
ถึงความเร็วผมจะตกไปบ้างเเต่ก็ยังเหลือเเหล่สำหรับพวกมัน ยิ่งทางเดินไม่ได้กว้างมาก ระยะหอกของพวกมันหรือการจัดขบวนของพวกมันก็ลำบาก
“อั่ก––!”ผมทรุดฮวบหลังจัดการพวกมันเสร็จไปอีกกลุ่ม ผมหายใจหอบเหนื่อย ถ้าไม่ติดพิษคงจะดีกว่านี้ ยิ่งเคลื่อนไหวเยอะเท่าไรอาการของมันก็ยิ่งกำเริบ
ผมใช้ดาบยันตัวเองลุกขึ้นจากพื้น ดื่มยารักษาบาดเเผลต่ออีกขวด ผมผลักทุกบานประตูเข้าไปเเละพบว่าทุกห้องบนชั้นนี้เป็นห้องเก็บทาสของมันหมด บางห้องก็เป็นห้องเก็บอุปกรณ์ทรมาน
ถึงผมจะไม่ใช่ผู้กล้าหรือคนที่รักความยุติธรรมอะไรนัก เเต่การมาเห็นอะไรแบบนี้ก็ทำผมโกรธขึ้นมาได้ เเละพอคิดว่าพวกมันคิดจะทำแบบเดียวกันกับทาสทั้งสามของผมก็ยิ่งอภัยไม่ได้เข้าไปใหญ่
ผมลากสังขารอันเหนื่อยอ่อนขึ้นมาบนบันไดใหญ่ที่คงเชื่อมต่อกับบันไดกลางตอนผมเข้ามาในบ้านครั้งเเรก
––ในที่สุดผมก็ขึ้นมาถึงชั้นบนสุดสักที ผมนึกดีใจ
บนชั้นนี้เหมือนจำนวนห้องจะน้อยกว่า ทางเดินเลยโอ่งโถ่งกว้างขวาง เเต่พอลองผลักประตูของห้องใหญ่ห้องหนึ่ง ก็พบว่าข้างในไม่ต่างจากร้านเหล้าที่มีหญิงสาวบริการ มีเวทีตรงกลางที่มีโซฟาล้อมรอบ มีบาร์เครื่องดื่ม อุปกรณ์สันทนาการเพียบพร้อม
“มันอยู่บนนี้เเน่”ผมบอกตัวเอง บ้านพักนี่มันเป็นคุกและสวนสนุกของมันชัดๆ
พอเดินตรงขึ้นมาผ่านบรรดาห้องที่เป็นห้องอำนวยความสะดวกด้านตัณหาของไอ้อ้วนนั่น ผมก็หลุดมาอยู่ในโถงกลางของชั้นรูปทรงกลม ( ) ที่มีที่นั่งรายล้อมสองฝั่งตามรูปห้องราวกับส่วนพักผ่อน ตรงหน้าผมออกไปไม่ไกล ผมเห็นประตูห้องที่ดูโดดเด่นกว่าห้องอื่นๆ
“อ้ะๆ คงไม่คิดว่าฉันจะปล่อยนายเข้าไปง่ายๆ หรอกนะ”ผมหันขวับตามเสียง ก่อนเห็นชายชุดดำคนที่สองนั่งอยู่บนโซฟาเสี้ยววงกลมเยื้องไปด้านหลังทางขวาของผม
––ตอนไหนกัน ทำไมเดินผ่านถึงมองไม่เห็น!?
“สภาพนี้คงโดนพิษของเพื่อนฉันไปเต็มๆ สิท่า ว้า! เชือดนิ่มแบบนี้ไม่หนุกเลย”ชายในชุดดำลุกขึ้น หยิบขวานเล่มโตข้างตัวขึ้นมาถือไพร่บ่า ท่าทีมันไม่รีบร้อนเเละลำพองใจจนผมหมั่นไส้
“นิ่มไม่นิ่มก็เข้ามาลองสิวะ!”ผมตวาด ถีบเท้าเข้าไปฟันดาบยาวเป็นเเนวตัด มันยกขวานขึ้นกัน มันถอยครูดไปตามเเรงของผมที่ดูจะเหนือกว่า เเววตามันอึ้งขึ้นมาเเวบหนึ่ง ก่อนกระเเทกดาบผมกลับเเละง้างขวานโตขึ้นสับลง
ผมถอยฉากออกมา ขวานเล่มใหญ่จึงฟันลงกับพื้นดังตึง! เป็นรอยเเหว่งลึกลงไปบนพื้น ผมใช้โอกาสที่มันกำลังยกขวานขึ้นพุ่งเข้าไปฟัน มันเอี้ยวหลบปลายดาบได้หวุดหวิดพร้อมกับดึงขวานออกจากพื้น มันหมุนตัวสร้างเเรงเเละเหวี่ยงขวานใส่ ผมยกดาบขึ้นกัน แต่ความเจ็บร้าวพลันสะท้านผสมรวมกับพิษจนผมยืนไม่ไหวเเละกระเด็นไปกระเเทกกับผนังดังโครม!
ผมยังไม่ทันยันตัวลุกมันก็พุ่งเข้ามาอีกครั้งเเละถีบเข้าเต็มลำตัว ผมกระอักดังอั้ก! ก่อนมันจะหมุนตัวเเละเตะเข้าที่หน้าจนสะบัด สติผมเกือบวูบดับ
“ยิ่งเคลื่อนไหวพิษก็จะทำให้นายตายไวขึ้นเท่านั้นล่ะ ฮ่าๆๆ”ชายชุดดำหัวเราะร่าอยู่ตรงหน้าผม เเละพอมองเเววตาของมันผมก็พบว่ามันเป็นคนเดียวกับที่โปเต็นสั่งให้ไปพาตัวพวกเธอ เเล้วทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้!?
“ยะ ยังหรอก..”ผมเอ่ย ฮึดเเรงอีกเฮือกใหญ่เเละลุกขึ้นฟาดดาบใส่มันด้วยความเร็วจนมันตกใจ คมดาบฟันตัดขวางเข้าบนชุดเกราะของมันเเละเเฉล่บผ่านเนื้อ เกิดรอยเลือดเป็นเเนวยาว
“เเก!”มันหัวร้อน ยกขวานขึ้นเเละวิ่งเข้าใส่ ผมจะไม่มาตายตรงนี้เด็ดขาด! ผมยกดาบขึ้นสู้ เสียงคมดาบเเละขวานปะทะกันดังเกร้งกร้าง! สนั่นโถงทรงกลม ขวานมันหนักเสริมพลังโจมตีใช่เล่น ยิ่งผมติดพิษร่างกายก็ยิ่งต้องออกเเรงมากขึ้น
“ฉันไม่ยอมปล่อยให้พวกเเกทำตามใจชอบหรอก!”ผมเค้นเสียงตะโกน ขณะซัดกระบวนท่าดาบสู้อย่างสุดเเรง ก่อนเห็นจังหวะพิชิตเลยระเบิดพลังวิญญาณเพิ่มความเร็วของร่างกายและเเทงดาบเข้ากลางลำตัว
––สึบ!! ผมออกเเรงเเละก้าวเท้าเสียบจนถึงกลางตัวดาบ
ขวานในมือมันหล่นพื้บดังตุ้บ ดวงตาเบิกโพลง สองมือจับดาบที่เสียบหน้าท้อง ตัวมันสั่นเทา พยายามจะดึงดาบออกเเต่ผมก็ออกเเรงต้าน ก่อนจะตวัดดาบฟันผ่าขึ้นมาจนไหล่เเหว่ง เลือดสาดเเหมะลงบนพื้นห้องเเละผนังไม้ ร่างมันทรุดฮวบลงกับพื้นในเวลาต่อมา
“กะ..เเก..มาช้า..ปะ..ไปเเล้ว..ฮะ..ฮะ..”มันพยายามพูดประโยคสุดท้าย ก่อนดวงตาจะค้างเติ่งอยู่แบบนั้นเเละร่างจะเเน่นิ่งไป
ฉับพลันประตูไม้บานคู่สุดทางเดินเปิดออก ภายในห้องช่างสว่างจนผมต้องหรี่ตาเพราะตลอดทางเป็นเพียงดวงไฟที่สลัวเเละอยู่กับผนังเเละห้องที่มืดทึมมาตลอด
ในห้องนั้น ผมเห็นร่างของไอ้อ้วนโปเต็นยืนหันหน้ามาทางผมอยู่ตรงหน้าประตู
“คิดเเล้วไม่ผิดว่านายจะต้องรอดมาถึงนี่ ––ดูสิบาร็อค! ทาสสาวสวยของแก สภาพนี้เป็นไง น่า..สุดๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ! ฮ่าๆๆ”โปเต็นเอ่ย ก่อนจะหลบทางสายตาให้ผมดูนาเทียร์ที่ถูกมัดไว้กับเสาบนเวทีเล็กๆ คล้ายลานประหาร
เธออยู่ในชุดผ้าตาข่ายรัดรูปสีดำที่ขับส่วนเว้าโค้งของเธอให้ชัดเจนขึ้นมา ผิวพรรณขาวนวลที่ผ้าตาข่ายรัดทำเนื้อเเน่นอวบของเธอโดยเฉพาะหน้าอกนูนปลั่งขึ้นมาราวกับจะปริเเตก
“..นา.เทียร์..”ผมเอ่ยเรียกเธอเสียงค่อย ขณะฝืนยืนอย่างสุดเเรงโดยใช้ดาบยาวค้ำร่าง เธอมองกลับมาหาผมด้วยสายตารู้สึกผิดก่อนโปเต็นจะเดินกลับมาบังร่างเธอเเละสั่งลูกน้องว่า
“อย่าปล่อยให้เเขกยืนรอสิ ไปพามานั่งชมโชว์สุดพิเศษติดขอบเวทีดีกว่าไป ฮ่าๆๆ”

(จบตอน)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 39 : ฝืน

คล้ายกับเรื่องDAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ] ที่คุณอ่าน

DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 39 : ฝืน

คล้ายกับเรื่องDAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้