โอตาคุจอมยุทธ์ทะลุมิติ

"ข้าว่าแล้ว...ว่าเจ้าต้องกลับมา"

คำพูดที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของหวังเทียนดังก้องไปทั่วห้องทดลองที่เงียบงัน...มันคือความเงียบก่อนพายุลูกใหญ่จะโหมกระหน่ำ

เย่เฟิง (หลินเฟิง) ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจที่แผนการวางยาพิษของตนเองถูกจับได้...เพราะในฐานะนักวางแผน...เขาย่อมต้องคาดการณ์ถึง "ความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด" เอาไว้เสมอ

'ยาถอนพิษชั้นเลิศ...หรือระดับพลังที่สูงพอจะต้านทานพิษได้...ไม่ว่าจะเป็นทางไหน ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน' เขาวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว 'สุดท้ายแล้ว...เราก็ต้องตัดสินกันด้วยกำลัง'

"ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไปหน่อยนะ หวังเทียน" เย่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ไม่เพียงแต่ทรยศสำนัก...แต่ยังเตรียมพร้อมรับมือกับพิษได้ดีอีกด้วย...แสดงว่าเจ้าคงจะคลุกคลีกับเรื่องสกปรกพวกนี้มานานพอสมควรแล้วสินะ"

"หุบปาก!" หวังเทียนตวาดลั่น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! ครั้งที่แล้วเป็นเพราะข้าประมาท! แต่ครั้งนี้...ต่อหน้าท่านอาวุโสจ้าว...เจ้าจะไม่มีทางหนีไปได้อีก!"

ชายชราพรรคบัวโลหิต...อาวุโสจ้าว...เพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น แววตาของมันมองมายังเย่เฟิงราวกับกำลังมองดูหนูตัวเล็กๆ ที่กำลังจะถูกขย้ำ "น่าเสียดาย...ร่างกายของเจ้าคือวัตถุดิบชั้นเลิศ...แต่สมองของเจ้ากลับโง่เขลาที่กล้ากลับมายังที่ตายของตัวเอง"

"ใครจะตาย...ยังไม่แน่หรอก"

สิ้นเสียง! เย่เฟิงก็เป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน!

เขาไม่ได้พุ่งเข้าหาหวังเทียนหรือชายชรา...แต่กลับดีดตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว! พร้อมกับสะบัดมือซัดเข็มเงินสามเล่มที่อาบด้วยยาชาที่รุนแรงที่สุดพุ่งเข้าใส่ "องครักษ์" สี่คนที่ยืนคุมเชิงอยู่ตามมุมห้อง!

เขาต้องการกำจัดตัวประกอบที่น่ารำคาญออกไปให้หมดก่อน!

"ไร้เดียงสา!" อาวุโสจ้าวแค่นเสียงเย็นชา มันไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับปลดปล่อยคลื่นพลังปราณที่มองไม่เห็นพุ่งออกมาจากร่าง!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เข็มเงินทั้งสามเล่มถูกกระแทกจนร่วงหล่นลงพื้นกลางอากาศ!

แต่การโจมตีนั้นเป็นเพียงแค่การเบี่ยงเบนความสนใจ!

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง...จางหู่และสือเหล่ยที่รออยู่ข้างนอกก็ได้พุ่งทะยานเข้ามาในห้องโถงตามแผนที่วางไว้!

"หวังเทียน! บัญชีแค้นของเรา...ได้เวลาชำระแล้ว!!!" จางหู่คำรามลั่นราวกับพยัคฆ์คลั่ง! ดาบใหญ่ในมือของเขาฟาดฟันเข้าใส่หวังเทียนด้วยพลังทั้งหมดที่มี!

"เจ้าพวกขยะ!" หวังเทียนตวาดอย่างหัวเสีย เขาจำเป็นต้องหันไปรับมือกับการโจมตีของจางหู่!

สือเหล่ยไม่ได้บุกเข้าไปตรงๆ แต่กลับใช้ความเร็วที่พัฒนาขึ้นของตนเองวิ่งวนไปรอบๆ คอยหาจังหวะโจมตีเสริมจากด้านข้าง! สร้างความรำคาญให้กับหวังเทียนได้อย่างยอดเยี่ยม!

การต่อสู้สามรุมหนึ่งได้ปะทุขึ้น! แต่คราวนี้...จางหู่และสือเหล่ยไม่ได้ถูกจัดการอย่างง่ายดายอีกต่อไป! ประสบการณ์เฉียดตายและการฝึกฝนในป่าพรุได้ขัดเกลาฝีมือของพวกเขาให้ก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด! พวกเขาสามารถร่วมมือกันต่อสู้กับหวังเทียนที่อยู่ในระดับหลอมกายาขั้นที่เจ็ดได้อย่างสูสี!

ณ อีกฟากหนึ่งของห้องโถง...

เมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองคนสามารถตรึงกำลังของหวังเทียนไว้ได้แล้ว...เย่เฟิงก็หันมาเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของเขา...อาวุโสจ้าว!

นี่คือการต่อสู้ที่แท้จริงของเขา!

"น่าสนใจ..." อาวุโสจ้าวกล่าวพลางลุกขึ้นยืน "ดูเหมือนว่าข้าจะต้องลงมืออบรมสั่งสอนเด็กเหลือขอเช่นเจ้าด้วยตัวเองเสียแล้ว"

ไอพลังปราณสีแดงเลือดที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างของมัน! มันคือพลังของระดับรวมปราณขั้นที่เก้า! ห่างจากระดับแก่นแท้เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น!

เย่เฟิงไม่ได้หวาดกลัว...แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นจนเลือดในกายสูบฉีด!

เขาโคจรพลังปราณเหลวสีทองทั้งหมดในร่าง...พร้อมกับปลดปล่อยเคล็ดวิชาเทวะที่แท้จริงออกมา!

ก้าวท่องดารา!

ร่างของเขาพลันเลือนหายไปจากจุดเดิมราวกับภูตพราย! แล้วไปปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของอาวุโสจ้าวในพริบตา! พร้อมกับซัดฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยไอพลังสีทองจางๆ เข้าใส่แผ่นหลังของมัน!

อาวุโสจ้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ! มันไม่คาดคิดว่าเย่เฟิงจะมีความเร็วที่น่ากลัวถึงเพียงนี้!

แต่มันก็คือยอดฝีมือที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน! มันไม่ได้หันกลับมา...แต่กลับใช้ข้อศอกกระแทกสวนกลับมาทางด้านหลังอย่างรวดเร็วและแม่นยำ!

ตูม!

ฝ่ามือและข้อศอกปะทะกัน! ร่างของเย่เฟิงถูกซัดกระเด็นถอยกลับไปหลายก้าว! เลือดซิบออกมาจากมุมปากของเขา! พลังปราณของคู่ต่อสู้นั้นหนาแน่นและรุนแรงกว่าเขามากนัก!

"วิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยม...แต่พลังโจมตีของเจ้ายังอ่อนหัดเกินไป!" อาวุโสจ้าวกล่าว

แต่เย่เฟิงกลับยิ้มออกมา...รอยยิ้มของนักล่าที่เหยื่อติดกับแล้ว...

อาวุโสจ้าวมองไปที่ข้อศอกของตนเอง...ก็พบว่ามี "เข็มพิษบุปผามรณะ" เล่มเล็กๆ ปักคาอยู่! มันถูกซ่อนไว้ในฝ่ามือของเย่เฟิง และถูกส่งเข้ามาในจังหวะที่ปะทะกัน!

"พิษงั้นรึ?" อาวุโสจ้าวแค่นเสียงเย็นชา เขาโคจรพลังปราณขับไล่พิษออกมา...แต่กลับพบว่าพิษชนิดนี้ร้ายกาจกว่าที่เขาคิด! มันเกาะติดอยู่กับเส้นลมปราณของเขาราวกับปลิงดูดเลือด! ทำให้เขาต้องแบ่งสมาธิและพลังปราณส่วนหนึ่งไปกับการกดข่มพิษเอาไว้!

"เจ้าเด็กสารเลว!"

การต่อสู้ที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้น! เย่เฟิงไม่ได้พยายามจะเข้าปะทะตรงๆ อีกต่อไป...แต่กลับใช้วิชาตัวเบาที่เหนือกว่าเคลื่อนไหวไปรอบๆ ตัวอาวุโสจ้าวราวกับเงา! คอยหาจังหวะซัดเข็มพิษและโจมตีระยะไกลด้วยฝ่ามืออัสนีบาตที่ถูกควบคุมพลังไว้!

เขาเปลี่ยนจากการต่อสู้ซึ่งๆ หน้า...มาเป็นการ "ก่อกวน" และ "สร้างบาดแผล" ทีละเล็กทีละน้อย!

เวลาผ่านไป...อาวุโสจ้าวเริ่มหงุดหงิดและรำคาญมากขึ้นเรื่อยๆ! แม้จะแข็งแกร่งกว่า...แต่กลับจับตัวคู่ต่อสู้ที่ลื่นไหลราวกับปลาไหลไม่ได้เลย! แถมพิษในร่างก็เริ่มส่งผลกระทบมากขึ้นเรื่อยๆ!

"พอได้แล้ว!!!" มันคำรามลั่น! "ฝ่ามือโลหิตสลายวิญญาณ!"

มันตัดสินใจไม่ป้องกันอีกต่อไป! แต่กลับระเบิดพลังทั้งหมดออกมาเป็นคลื่นพลังสีเลือดที่น่าสะพรึงกลัว! ซัดกระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง! เป็นการโจมตีวงกว้างที่ทรงพลังที่สุด!

เย่เฟิงที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ถูกคลื่นพลังนั้นซัดเข้าอย่างจัง! ร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องอย่างแรง!

"แค่ก!" เขาสำลักเลือดออกมาคำใหญ่ บาดเจ็บสาหัส!

แต่อาวุโสจ้าวเองก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนเช่นกัน...การใช้ท่าไม้ตายนั้นทำให้มันต้องเปิดช่องว่างขนาดใหญ่...และนั่นคือสิ่งที่เย่เฟิงรอคอย!

ในจังหวะที่อาวุโสจ้าวกำลังหอบหายใจจากการใช้พลังมหาศาล...เย่เฟิงที่บาดเจ็บสาหัสกลับไม่ได้คิดจะหนี...แต่กลับรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย...แล้วทะยานร่างไปข้างหน้า!

เป้าหมายของเขาไม่ใช่ตัวของอาวุโสจ้าว...แต่คือ "โต๊ะทำงาน" ที่อยู่ข้างๆ มัน! ที่ซึ่งมีม้วนหนังและตราสัญลักษณ์ของพรรคบัวโลหิตวางอยู่!

"เจ้า!"

อาวุโสจ้าวรู้ทันความคิดของเขา! มันรวบรวมพลังที่เหลืออยู่แล้วซัดฝ่ามือที่เกรี้ยวกราดที่สุดเข้าใส่แผ่นหลังของเย่เฟิง!

แต่เย่เฟิงไม่หลบ! เขายอมรับการโจมตีนั้นเข้าไปเต็มๆ!

ตูม!

ร่างของเขากระเด็นไปข้างหน้า...แต่ด้วยแรงส่งนั้น...มือของเขาก็สามารถคว้าเอาม้วนหนังบัญชีรายชื่อและตราสัญลักษณ์รูปดอกบัวโลหิตมาไว้ในกำมือได้สำเร็จ!!!

เขาได้หลักฐานที่สำคัญที่สุดมาแล้ว!

แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็คือ...แผ่นหลังของเขาถูกฝ่ามือมรณะซัดเข้าไปเต็มๆ...ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นปราดไปทั่วร่าง...สติของเขาเริ่มจะดับวูบลง...