“ป้าเพิ่งตำส้มตำปูปลาร้าเสร็จก็ยกมาให้พวกเอ็งชิมเลยลองชิมฝีมือป้าดูสิอีหนูคนสวย”
ป้าสายใจกล่าวขึ้นพร้อมกับยื่นจานส้มตำปูปลาร้าสีสันจัดจ้านมาตรงหน้าเอมมี่
กลิ่นหอมนัวของน้ำปลาร้าคลุ้งเตะจมูกแต่เอมมี่กลับเผลอเบือนหน้าหนีด้วยความไม่ชอบอาหารจำพวกนี้
“เอ่อ ป้าคะ หนูไม่ทานปลาร้าน่ะค่ะ”
เอมมี่ตอบเสียงแผ่วพยายามรักษามารยาท แต่สีหน้าเธอปิดบังความรู้สึกไว้ไม่อยู่
“โธ่เอ๊ย อย่าเพิ่งปฏิเสธสิลองชิมหน่อยสิลูก ป้าทำเองกับมือ แซ่บอีหลีเด้อ”
ป้าสายใจคะยั้นคะยอใบหน้าเหี่ยวย่นฉายแฝงความเอ็นดูเด็กสาวคนสวยตรงหน้า
“กลิ่นแรงจังเลยค่ะ เหม็นมากเลยขอโทษนะคะป้า เอมมี่กินไม่เป็นจริง ๆ ค่ะ”
เอมมี่ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ความรังเกียจที่หล่อนแสดงอยู่บนใบหน้าและดวงตานั้นปิดไม่มิด
ป้าสายใจเบิกตากว้างคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวผู้มาเยือนจะกล้าปฏิเสธนางแบบนี้ช่างเสียมารยาทของคนบ้านนอกจริงเชียว
หากสาวน้อยจะรับไปชิมสักคำสองคำป้าสายใจคงไม่ขุ่นเคืองแบบนี้
ว่าแล้วป้าแกก็หัวเราะแหะ ๆแล้วเดินจากไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“โหพี่เอมมี่หิ้วกระเป๋าแบรนด์เนมเหมือนที่หนูเห็นในทีวีเลย ท่าทางจะแพงน่าดู”
เสียงใสของ มะลิน้องสาวซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของอาทิตย์ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้กับเก้าอี้พลาสติกที่เอมมี่นั่งอยู่
หญิงสาวลูกครึ่งสังเกตเห็นดวงตาใสแจ๋วที่จับจ้องมาที่กระเป๋าชาแนลใบเก๋ที่เธอวางอยู่บนตัก
“ขอดูนี่หน่อยสิพี่เอมมี่เกิดมาหนูยังไม่เคยเห็นของจริงเลย”
น้องสาวของอาทิตย์เอื้อมมือมาหมายจะสัมผัสกระเป๋า
“เดี๋ยวก่อนค่ะ มือหนูเลอะอย่าเพิ่งจับกระเป๋าของพี่เลยค่ะ”
เอมมี่รีบดึงกระเป๋ากลับสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด
“มือหนูไม่ได้เลอะซะหน่อยตะกี้หนูเพิ่งล้างมือมาเอง”
น้องสาวอาทิตย์หน้าเสีย บ่นพึมพำได้แต่ชักมือกลับหลังจากรู้ตัวว่าเจ้าของกระเป๋าหวงของมากจนไม่ยอมให้เธอได้สัมผัส
“อะไรกันนักหนาแค่ให้นังมะลิมันขอจับกระเป๋านิดหน่อยจะเป็นอะไรไป แค่นี้ทำเป็นหวงของไปได้”
ป้าสายใจที่กำลังนั่งจกส้มตำปูปลาร้าอดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากเตือนออกมาแบบทีเล่นทีจริง
เหตุการณ์เล็กน้อยนั้นอยู่ในสายตาของลุงแสงลุงของอาทิตย์ ผู้มีนิสัยขี้เล่นแกมเจ้าเล่ห์เขาเดินเข้ามาพร้อมกับจานส้มตำปลาร้าอีกจานในมือ
“หลานสะใภ้กินปลาร้าไม่เป็นเหรอ แสดงว่าไม่เคยกินส้มตำปลาร้าของยายสายใจเลยยังไม่รู้ว่าเด็ดขนาดไหนถ้าคิดจะมาเป็นสะใภ้บ้านนี้ต้องกินปลาร้าให้เป็นนะไม่งั้นพวกเราไม่ยอมรับให้มาดองกันหรอก”
ว่าแล้วลุงแสงก็ทำท่าจะยื่นจานส้มตำเข้ามาใกล้เอมมี่รีบถอยหนีด้วยความตกใจ แต่ไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับเก้าอี้
ทำให้จานส้มตำในมือลุงแสงหกคว่ำน้ำปลาร้ารสจัดกระเด็นเปรอะเปื้อนไปทั่วชุดเดรสลูกไม้สีขาวของเอมมี่
“โอ๊ย ถือจานภาษาอะไรเนี่ยหกเลอะชุดฉันไปหมดเลย”
เอมมี่ร้องเสียงหลงมองคราบน้ำปลาร้าที่เลอะเทอะบนเสื้อผ้าชุดใหม่ของตัวเองด้วยความขยะแขยง
“อ้าว เป็นอะไรมากไหมเอมมี่”
อาทิตย์รีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง
“เหม็นปลาร้า...เหนียวตัวไปหมดเลยค่ะพี่อาทิตย์”
เอมมี่หน้าเสีย น้ำตาคลอเบ้าพร้อมหันไปค้อนใส่ลุงแท้ ๆของแฟนหนุ่มด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวอย่างไม่ไว้หน้าหัวหงอกหัวดำ
บรรดาลุงป้าน้าอาและเพื่อนบ้านของอาทิตย์พากันระเบิดเสียงหัวเราะกันดังลั่นด้วยความตลกขบขำและยังสะใจที่เห็นลุงแสงแกล้งทำจานส้มตำปลาร้าหกใส่หญิงสาวที่ทำท่าหัวสูงจนหล่อนยืนเต้นเร่า ๆ ด้วยความโมโห
น้ำส้มตำปลาร้าที่หกรดด้านบนของชุดเดรสทำให้เนื้อผ้าบริเวณทรวงอกแนบเนื้อจนมองทะลุไปเห็นเนินอกอวบโตสองลูกที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงขณะที่หญิงสาวกระทืบเท้าดีดดิ้นเอาแต่ใจ เพราะอยากให้แฟนหนุ่มตามใจ
“พี่อาทิตย์ดูสิคะพวกมันหัวเราะเยาะเอมมี่กันใหญ่เลย”
“ก็น้องเอมมี่ทำท่าทางตลกแบบนี้ ขนาดพี่เองยังอดขำไม่ได้เลยเนี่ย”
หนุ่มหน้าใสกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่เมื่อเห็นท่าทางของแฟนสาวที่ดูไม่จืดจนเขาต้องเอามือปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“กรี๊ดนี่พี่อาทิตย์นอกจากจะไม่บอกให้พวกมันหยุดหัวเราะเอมมี่แล้วยังจะมีหน้ามาขำเอมมี่ด้วยอีกคนหรือเนี่ย บ้าไปแล้ว”
ยิ่งเอมมี่กระทืบเท้ารัวเร็วขึ้นยกทรงสีดำตัวเล็กจิ๋วแบบตะขอเดี่ยวก็ไม่สามารถโอบอุ้มเต้านมขนาดมหึมาของเธอไว้ได้จนตะขอเสื้อชั้นในหลุดผลัวะออกจากกันด้วยแรงสั่นขณะที่หญิงสาวเต้นเร่า
“อ้าว อีหนูเสื้อยกทรงเอ็งหลุดไปกองอยู่ที่พื้นแล้ว จะหยุดเต้นกระทืบเท้าได้หรือยังนมกระเพื่อมพึ่บ ๆ จนหัวนมชี้ออกมาจะทะลุเสื้อเอ็งแล้วเนี่ย ฮ่า ๆ”
อาเขียดที่นั่งก๊งเหล้าอยู่ตะโกนล้อเลียนออกมาเสียงดังลั่นพร้อมชี้นิ้วออกไปยังยอดปทุมถันของเอมมี่ที่ดันออกมานอกผ้าลูกไม้เห็นเป็นเม็ดสีชมพูใหญ่เป้ง
ยิ่งเรียกเสียงหัวเราะสะใจให้พวกชาวบ้านที่นั่งกินข้าวอยู่ในงานพวกเขายิ่งหัวเราะกันลั่นหนักกว่าเดิม
เอมมี่ใบหน้าแดงก่ำทั้งอายทั้งโมโหที่ถูกพวกชาวบ้านหัวเราะเยาะหล่อนรีบก้มตัวลงไปเก็บบราเซียร์ที่ตกอยู่บนพื้นข้างกายแล้วรีบใช้สองมือเรียวขาวปิดหน้าอกทั้งสองข้างไว้ไม่ให้ประเจิดประเจ้อแต่ปิดยังไงก็ปิดไม่มิด เพราะเนื้อหน้าอกอวบทะลักล้นออกมานอกมือเล็ก
“รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะจ้ะเดี๋ยวพี่พาไปเอง ห้องน้ำอยู่หลังบ้านนู่นน่ะ”
อาทิตย์บอกพลางชี้ไปยังห้องน้ำซึ่งดูคล้ายกับกระท่อมไม้หลังเล็กที่แยกออกมาจากตัวบ้าน
…
ทางด้านลุงแสง และอาเขียดหันมามองหน้ากัน แล้วยักคิ้วหลิ่วตาคล้ายจะส่งสัญญาณที่ทั้งสองคนต่างรู้กันเองว่าพวกเขาได้ทำตามแผนสำเร็จแล้ว